Przepis określa uprawnienie organizatora masowej imprezy sportowej do odmowy wstępu na imprezę oraz odmowy dalszego przebywania na niej określonej osobie. Regulacja dotyczy imprezy sportowej innej niż wymieniona w rozdziale 3, a więc jej zastosowanie jest ograniczone do wskazanej kategorii wydarzeń.

Odmowa może nastąpić w jednej z trzech sytuacji. Dotyczy osoby, której dane znajdują się w zbiorze danych, o którym mowa w art. 37 pkt 2, albo osoby objętej zakazem klubowym, albo zakazem zagranicznym. Poszczególne przesłanki są rozdzielone słowem „lub”, dlatego każda z nich stanowi samodzielną podstawę odmowy. Przepis nie wymaga, aby wystąpiły jednocześnie.

Istotne jest sformułowanie „może odmówić”. Oznacza ono, że regulacja przyznaje organizatorowi możliwość podjęcia takiej decyzji, a nie ustanawia bezwzględnego obowiązku odmowy w każdym przypadku. Uprawnienie obejmuje zarówno niedopuszczenie osoby do udziału w imprezie, jak i uniemożliwienie jej pozostawania na jej terenie. W praktyce przepis tworzy podstawę do niewpuszczenia lub usunięcia osoby, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z wymienionych okoliczności. Zakres regulacji obejmuje wyłącznie przesłanki wskazane w tym przepisie.

o bezpieczeństwie imprez masowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2009/504/text/U/D20090504Lj.pdf

Przepis określa zasady utrwalania przebiegu imprezy masowej, w szczególności zachowania jej uczestników, za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. Organizator jest do tego uprawniony, a w określonych przypadkach ma taki obowiązek. Dotyczy to imprez odbywających się na stadionach, w obiektach lub na terenach umieszczonych w wykazie sporządzanym przez wojewodę, a także imprez masowych podwyższonego ryzyka.

Materiały, które mogą być dowodami pozwalającymi na wszczęcie postępowania karnego lub postępowania w sprawach o wykroczenia, albo mają znaczenie dla postępowań już toczących się, organizator przekazuje niezwłocznie właściwemu prokuratorowi rejonowemu albo właściwemu komendantowi Policji. Może również złożyć wniosek o wszczęcie postępowania karnego lub o ukaranie, chyba że sam zawiadomi o przestępstwie albo wystąpi z takim wnioskiem w sprawie o wykroczenie. Pozostałe materiały przechowuje po zakończeniu imprezy przez co najmniej 30 dni, lecz nie dłużej niż 90 dni, a następnie niszczy je komisyjnie.

Wojewoda, po uzgodnieniach i zasięgnięciu wymaganej opinii, decyduje o wpisaniu danego stadionu, obiektu lub terenu do wykazu. Decyzja wskazuje między innymi termin rozpoczęcia obowiązkowej rejestracji i podlega zaskarżeniu do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Minister określa w rozporządzeniu sposób rejestracji, wymagania techniczne urządzeń oraz zasady przechowywania materiałów. Wojewoda corocznie kontroluje przestrzeganie tych wymagań, porównując parametry urządzeń z wymaganiami i sprawdzając ich stan techniczny.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wskazuje, kiedy dane wydarzenie jest traktowane jako impreza masowa. Obejmuje ona imprezy artystyczno-rozrywkowe, masowe imprezy sportowe oraz mecze piłki nożnej, z wyłączeniem między innymi wydarzeń organizowanych w instytucjach kultury, szkołach przez zarządzających tymi placówkami, w ramach współzawodnictwa dzieci i młodzieży, dla sportowców niepełnosprawnych, a także nieodpłatnych imprez rekreacyjnych na terenie otwartym i zamkniętych imprez pracowniczych. Wyłączenie zależy również od zgodności rodzaju imprezy z przeznaczeniem obiektu lub terenu.

Definicje wskazują progi liczby udostępnionych miejsc. Dla imprez artystyczno-rozrywkowych wynoszą one co najmniej 1000 miejsc na stadionie, w obiekcie niebędącym budynkiem lub na odpowiednim terenie oraz co najmniej 500 miejsc w hali lub innym budynku. Dla imprez sportowych jest to co najmniej 1000 miejsc na stadionie, obiekcie otwartym lub terenie, a w hali albo innym budynku co najmniej 300 miejsc. Mecz piłki nożnej wymaga co najmniej 1000 miejsc.

Przepis wyróżnia także imprezę podwyższonego ryzyka, gdy na podstawie przewidywanych zagrożeń lub wcześniejszych doświadczeń istnieje obawa przemocy albo agresji. Określa czas trwania imprezy, sposób ustalania liczby miejsc oraz znaczenie terenu umożliwiającego jej przeprowadzenie. Definiuje również organizatora, kierownika do spraw bezpieczeństwa, służbę informacyjną i porządkową, regulamin obiektu, zabezpieczenie imprezy, zezwolenie oraz dokument potwierdzający tożsamość. Dzięki temu przepis wyznacza zakres pojęć potrzebnych do stosowania dalszych regulacji ustawy.

Przepis określa organ administracji rządowej właściwy w sprawach przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, związanych z bezpieczeństwem imprez masowych. W odniesieniu do **masowych imprez sportowych, w tym meczów piłki nożnej**, funkcję tę pełni Komendant Główny Policji, określany dalej jako „Komendant”. Oznacza to przypisanie Komendantowi kompetencji w zakresie informacji dotyczących bezpieczeństwa tego rodzaju wydarzeń.

Ustęp 2 reguluje odrębnie zakres przetwarzania informacji dotyczących imprez masowych innych niż masowe imprezy sportowe, w tym mecze piłki nożnej. W tym przypadku wskazano dwa podstawowe obszary danych: dane osobowe o osobach, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. a i b, oraz dane dotyczące terminów i miejsc przeprowadzania imprez. Przepis nie opisuje tych osób, lecz odsyła w tym zakresie do wskazanej jednostki redakcyjnej.

Praktyczne znaczenie regulacji polega na wskazaniu jednego właściwego organu oraz rozdzieleniu zakresu informacji zależnie od rodzaju imprezy. Dla imprez sportowych, w tym meczów piłki nożnej, przepis posługuje się ogólnym ujęciem informacji związanych z bezpieczeństwem. Dla pozostałych imprez masowych wymienia natomiast konkretnie dane o określonych osobach oraz informacje o terminie i miejscu wydarzenia. Ustępy 3 i 4 są uchylone, dlatego nie zawierają obecnie regulacji uzupełniających ten zakres.

Przepis określa, kto może otrzymywać od Komendanta informacje, w tym dane osobowe, dotyczące bezpieczeństwa imprez masowych. Uprawnienie to przysługuje podmiotom wskazanym w ust. 1, ale wyłącznie w zakresie ich kompetencji. Wśród nich znajdują się między innymi Policja, prokuratura, sądy, Straż Graniczna, Państwowa Straż Pożarna, Służba Ochrony Państwa, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Żandarmeria Wojskowa, straże gminne, właściwe organy administracji publicznej, podmioty związane z transportem kolejowym, związki i kluby sportowe, organizatorzy imprez sportowych, podmioty zarządzające rozgrywkami, instytucje zagraniczne oraz minister właściwy do spraw kultury fizycznej.

**Ustęp 2** przyznaje odrębne uprawnienie organizatorom imprez masowych innych niż masowe imprezy sportowe, w tym mecze piłki nożnej. Mogą oni, w zakresie swoich zadań ustawowych, otrzymywać od Komendanta informacje, w tym dane osobowe, dotyczące osób, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. a i b.

Ustęp 3 reguluje przekazywanie informacji przez komendantów wojewódzkich, Komendanta Stołecznego oraz komendantów powiatowych, rejonowych i miejskich Policji. Następuje ono na wniosek podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 1 do 15 i dotyczy imprez masowych organizowanych na obszarze działania danego komendanta. Zakres informacji obejmuje dane wskazane w art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz w art. 40. Przepis przewiduje również odpowiednie stosowanie art. 42 ust. 1, 4 i 5, art. 43, art. 44 ust. 1, 2 i 4, art. 45, art. 46 oraz art. 47. W praktyce ustanawia więc katalog uprawnionych odbiorców i określa tryb wymiany informacji związanych z bezpieczeństwem imprez masowych.

Przepis określa, które podmioty są zobowiązane do przekazywania Komendantowi informacji, w tym danych osobowych, dotyczących bezpieczeństwa imprez masowych. Do tej grupy należą podmioty wskazane w art. 38 ust. 1 pkt 1-15, a także dodatkowo: Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego, sądy, w których zapadło prawomocne orzeczenie o ukaraniu za wykroczenie karą inną niż kara aresztu, związki sportowe, organizatorzy, właściciele obiektów, na których odbywają się masowe imprezy sportowe, organizatorzy turystyki oraz krajowi przewoźnicy realizujący publiczny transport zbiorowy.

Obowiązek przekazania informacji powstaje na wniosek właściwego komendanta Policji. Informacje są przekazywane komendantom wojewódzkim Policji, Komendantowi Stołecznemu Policji oraz komendantom powiatowym, rejonowym i miejskim Policji. Zakres przekazywanych informacji obejmuje dane, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz w art. 40. Muszą one dotyczyć imprez masowych organizowanych na obszarze działania danego komendanta.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu szerokiego kręgu źródeł informacji potrzebnych do ochrony bezpieczeństwa imprez masowych. Obejmuje on zarówno podmioty związane bezpośrednio z organizacją wydarzeń i obiektami sportowymi, jak i instytucje posiadające informacje o orzeczeniach, podmioty sportowe oraz przewoźników. Przepis wskazuje również, że do przekazywania tych informacji odpowiednio stosuje się art. 41, art. 42 ust. 1-3 oraz art. 45.

Przepis określa zakres informacji, w tym danych osobowych, dotyczących bezpieczeństwa masowych imprez sportowych, przede wszystkim meczów piłki nożnej. Obejmuje zarówno informacje o osobach, przeciwko którym toczy się postępowanie karne albo skierowano wniosek o ukaranie za czyn związany z taką imprezą, jak i o osobach prawomocnie skazanych lub ukaranych za przestępstwo albo wykroczenie popełnione w tym związku. W obu przypadkach wskazano dane identyfikacyjne, adresowe, informację o karalności, a także informacje o przynależności do klubów kibica i zachowaniu podczas imprez. Przy osobach prawomocnie skazanych lub ukaranych uwzględnia się dodatkowo informacje o zastosowaniu środka karnego zakazu wstępu na imprezę masową lub środka karnego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. b.

Zakres obejmuje również dane o klubach, organizacjach i stowarzyszeniach kibiców, w tym ich nazwę, liczebność, miejsca spotkań, metody działania, relacje między nimi oraz informacje o czynach o charakterze chuligańskim. Gromadzone informacje dotyczą ponadto zbiorowych naruszeń porządku i bezpieczeństwa publicznego, ich miejsca, skutków i podjętych środków.

Przepis wskazuje także dane o związkach i klubach sportowych, terminarzach rozgrywek, obiektach sportowych, ich pojemności i zabezpieczeniu, a także o przemieszczaniu się uczestników, środkach transportu i trasach przejazdów. Uzupełniają je informacje o organizatorach imprez i przejazdów oraz o zagranicznych zakazach i właściwych instytucjach zagranicznych. W praktyce tworzy to szeroki katalog danych obejmujący osoby, środowiska kibiców, wydarzenia, obiekty oraz organizację i przebieg imprez.

Przepis określa sankcje za naruszenie porządku podczas imprezy masowej. Obejmuje zarówno niewykonanie polecenia lub wezwania wydanego przez służby porządkowe albo służby informacyjne, jak i przebywanie w miejscu lub sektorze, do którego dana osoba nie jest uprawniona.

Podstawą odpowiedzialności jest niewykonanie „polecenia porządkowego” lub „wezwania”, jeżeli zostały wydane na podstawie ustawy przez wskazane służby oraz w czasie i w miejscu imprezy masowej. Za taki czyn grozi kara ograniczenia wolności albo grzywna nie niższa niż 2000 zł. Przepis nie uzależnia zastosowania tej sankcji od rodzaju polecenia lub wezwania, lecz od tego, że pochodzi ono od właściwej służby i dotyczy sytuacji objętej regulacją.

Takiej samej karze podlega osoba, która w czasie trwania imprezy masowej przebywa w miejscu nieprzeznaczonym dla publiczności. W przypadku masowej imprezy sportowej dodatkowo zabronione jest przebywanie w sektorze innym niż wskazany na bilecie wstępu lub innym dokumencie uprawniającym do przebywania na imprezie masowej, jeżeli osoba ta nie opuszcza sektora mimo wezwania osoby uprawnionej.

**Znaczenie praktyczne przepisu** polega na wyraźnym wskazaniu trzech kategorii zachowań objętych sankcją: niewykonania polecenia lub wezwania, wejścia albo pozostawania w miejscu niedostępnym dla publiczności oraz, podczas masowej imprezy sportowej, pozostawania w niewłaściwym sektorze mimo wezwania do jego opuszczenia. W dwóch ostatnich przypadkach przepis wiąże odpowiedzialność z samym określonym sposobem przebywania na imprezie, a w przypadku niewłaściwego sektora także z brakiem reakcji na wezwanie.

Przepis określa odpowiedzialność za używanie odzieży lub przedmiotu, który ma uniemożliwić albo istotnie utrudnić rozpoznanie osoby podczas masowej imprezy sportowej. Dla zastosowania tego przepisu znaczenie mają jednocześnie trzy elementy: miejsce, czas oraz cel działania.

Po pierwsze, zachowanie musi mieć miejsce **w miejscu trwania masowej imprezy sportowej**. Po drugie, musi nastąpić **w czasie trwania** takiej imprezy. Po trzecie, użycie elementu odzieży lub przedmiotu musi służyć konkretnemu celowi, czyli uniemożliwieniu albo istotnemu utrudnieniu rozpoznania osoby. Przepis obejmuje zatem nie samo posiadanie takiego elementu lub przedmiotu, lecz jego używanie w opisanych okolicznościach i w określonym celu.

Rozróżnienie między całkowitym uniemożliwieniem a istotnym utrudnieniem rozpoznania oznacza, że odpowiedzialność może dotyczyć zarówno sytuacji, w której rozpoznanie osoby staje się niemożliwe, jak i takiej, w której zostaje ono poważnie ograniczone. Ocena zachowania wiąże się więc z ustaleniem, czy użyty element odzieży lub przedmiot rzeczywiście był przeznaczony do osiągnięcia jednego z tych skutków.

Za czyn przewidziano dwie alternatywne kary: **ograniczenie wolności albo grzywnę**. Jeżeli zostanie orzeczona grzywna, nie może być ona niższa niż 2000 zł. Przepis wyznacza więc zarówno przesłanki odpowiedzialności, jak i dolną granicę jednego z możliwych rodzajów kary. Znaczenie praktyczne regulacji polega na objęciu sankcją zachowań polegających na celowym utrudnianiu identyfikacji osoby w trakcie masowej imprezy sportowej.

Przepis określa odpowiedzialność za wybrane zachowania zagrażające porządkowi i bezpieczeństwu podczas imprezy masowej, w tym masowej imprezy sportowej i meczu piłki nożnej. Obejmuje zarówno nieuprawnione wejście na teren imprezy lub zawodów, jak i pozostanie tam mimo żądania osoby uprawnionej do opuszczenia miejsca.

W przypadku wtargnięcia na teren, na którym rozgrywane są zawody sportowe, albo nieopuszczenia go na żądanie, grozi grzywna nie niższa niż 180 stawek dziennych, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do 3 lat. Za analogiczne zachowanie na terenie obiektu lub innym terenie, gdzie prowadzona jest impreza masowa, przewidziano grzywnę, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do roku.

Przepis penalizuje także rzucanie przedmiotem mogącym zagrozić życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu osób oraz inne, równie niebezpieczne zakłócanie przebiegu imprezy. Sankcje obejmują grzywnę nie niższą niż 120 stawek dziennych, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do 2 lat. Takiej samej karze podlega naruszenie nietykalności cielesnej członka służby porządkowej lub informacyjnej, jeżeli czyn nastąpił w czasie i w miejscu trwania imprezy masowej.

Surowsza odpowiedzialność dotyczy sprawcy czynów określonych w ust. 1-3, który zakrywa twarz w celu uniemożliwienia albo istotnego utrudnienia rozpoznania. W takim przypadku grzywna nie może być niższa niż 240 stawek dziennych, a pozbawienie wolności może trwać od 3 miesięcy do 5 lat. Najpoważniej potraktowano czynną napaść na członka służby porządkowej lub informacyjnej, gdy sprawca działa wspólnie z inną osobą albo używa niebezpiecznego przedmiotu lub środka obezwładniającego. Grozi za to pozbawienie wolności od roku do 5 lat.

Przepis określa odpowiedzialność za prowokowanie kibiców do zachowań, które mogą zagrozić bezpieczeństwu masowej imprezy sportowej. Odpowiedzialność dotyczy osoby, która działa **w miejscu i w czasie trwania** takiej imprezy. Oznacza to, że znaczenie mają jednocześnie trzy elementy: odbywanie się masowej imprezy sportowej, obecność sprawcy w miejscu jej trwania oraz czas, w którym impreza się odbywa.

Zachowanie sprawcy musi polegać na prowokowaniu kibiców do działań zagrażających bezpieczeństwu imprezy. Przepis nie obejmuje więc każdej wypowiedzi lub każdego zachowania wobec kibiców, lecz takie działanie, które nakłania ich do aktywności stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa wydarzenia. Ocena opiera się na treści i charakterze podejmowanego działania oraz na jego związku z możliwym zagrożeniem dla imprezy.

Za ten czyn przewidziano dwie alternatywne sankcje: grzywnę w wysokości nie mniejszej niż 180 stawek dziennych albo karę ograniczenia wolności. Sformułowanie „albo” wskazuje, że przepis przewiduje wybór jednej z tych kar. Minimalna wysokość grzywny została określona wprost, natomiast w przypadku kary ograniczenia wolności przepis nie wskazuje w tym miejscu jej dodatkowych parametrów.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na objęciu ochroną bezpieczeństwa imprezy już na etapie prowokowania kibiców do niebezpiecznych działań. Odpowiedzialność wiąże się zatem z samym opisanym zachowaniem sprawcy, podjętym w określonym miejscu i czasie, bez wskazania w tym przepisie, że zagrożenie musi ostatecznie się urzeczywistnić.

Przepis określa minimalną liczbę miejsc udostępnianych przez organizatora w przypadku imprezy masowej zakwalifikowanej jako impreza masowa podwyższonego ryzyka. Liczba ta zależy od rodzaju obiektu albo wydarzenia, w którym impreza się odbywa. Dla stadionu, innego obiektu niebędącego budynkiem lub terenu umożliwiającego przeprowadzenie imprezy masowej przewidziano co najmniej **300 miejsc**. W przypadku hali sportowej lub innego budynku umożliwiającego przeprowadzenie imprezy masowej minimum wynosi **200 miejsc**. Taka sama minimalna liczba, czyli **200 miejsc**, dotyczy meczu piłki nożnej.

Regulacja posługuje się kategorią „miejsc udostępnionych przez organizatora”, a więc odnosi się do liczby miejsc przeznaczonych do udostępnienia osobom uczestniczącym w imprezie. Wymienione wartości mają charakter minimalny, dlatego przepis nie ustanawia maksymalnej liczby miejsc, lecz wskazuje dolną granicę, której organizator nie może przekroczyć w dół. Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu wymaganej liczby miejsc z rodzajem miejsca organizacji imprezy. Organizator imprezy masowej podwyższonego ryzyka musi uwzględnić właściwy próg: 300 miejsc dla stadionu, innego obiektu niebędącego budynkiem lub terenu, albo 200 miejsc dla hali sportowej, innego budynku oraz meczu piłki nożnej.

w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej organizatorów imprez masowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2010/323/text/O/D20100323.pdf

w sprawie przekazywania informacji, w tym danych osobowych, dotyczących bezpieczeństwa imprez masowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2020/97/text/O/D20200097.pdf

Imprezy sportowe

Imprezy sportowe w przepisach

o bezpieczeństwie imprez masowych12 przepisów

w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej organizatorów imprez masowych2 przepisy

w sprawie przekazywania informacji, w tym danych osobowych, dotyczących bezpieczeństwa imprez masowych1 przepis