Przepis określa sposób organizacji rejestru stanu cywilnego oraz zakres danych gromadzonych w rejestrze uznań. Akty stanu cywilnego są oznaczane oddzielnie według rodzaju zdarzenia, czyli urodzenia, małżeństwa albo zgonu, a także odrębnie dla każdego roku kalendarzowego.

W rejestrze uznań zapisuje się przede wszystkim dane matki dziecka i mężczyzny uznającego ojcostwo, w tym ich nazwiska, imiona, nazwiska rodowe, daty i miejsca urodzenia oraz numery „PESEL”, jeżeli zostały nadane. Zakres informacji dotyczących dziecka zależy od momentu uznania ojcostwa. Jeżeli następuje ono po sporządzeniu aktu urodzenia, odnotowuje się między innymi nazwisko, imię lub imiona, płeć, datę i miejsce urodzenia oraz numer „PESEL” dziecka, jeżeli został nadany. W innych przypadkach rejestr obejmuje dane wskazane dla dziecka, a także informację o złożeniu oświadczenia przed jego urodzeniem.

Przepis uwzględnia również sytuację złożenia oświadczenia przed przeniesieniem do organizmu kobiety komórek rozrodczych pochodzących od anonimowego dawcy albo zarodka pochodzącego z takiego dawstwa lub z dawstwa zarodka. Taka informacja jest usuwana, jeżeli w ciągu dwóch lat od przyjęcia oświadczenia mężczyzny dziecko się nie urodziło.

Rejestr obejmuje także informacje o śmierci dziecka, oznaczeniu odpowiedniego aktu i urzędu stanu cywilnego, datach oświadczeń dotyczących ojcostwa, odmowie ich przyjęcia oraz danych kierownika urzędu stanu cywilnego albo konsula. Minister właściwy do spraw informatyzacji, prowadzący rejestr, zapewnia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego możliwość realizacji zadań wynikających ze wskazanego w przepisie przepisu.

Prawo o aktach stanu cywilnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/1741/text/U/D20141741Lj.pdf

Przepis określa sposób ustalania nazwiska oraz opisywania stanu cywilnego osoby w aktach stanu cywilnego, a także zasady ustalania danych cudzoziemców i ich dzieci.

**Nazwisko rodowe i nazwisko** są rozróżniane przez wskazanie aktu, w którym dane nazwisko zostało zamieszczone. Nazwiskiem rodowym jest nazwisko wpisane w akcie urodzenia. Nazwiskiem jest natomiast nazwisko zamieszczone w akcie małżeństwa albo w akcie zgonu. W przypadku osoby, która nie zawarła związku małżeńskiego, nazwisko rodowe jest jednocześnie określane jako jej nazwisko.

Przepis wskazuje również, w jaki sposób w akcie stanu cywilnego określa się stan cywilny. Jest on rozumiany jako sytuacja osoby w odniesieniu do małżeństwa. W akcie stosuje się określenia: „panna”, „kawaler”, „zamężna”, „żonaty”, „rozwiedziona”, „rozwiedziony”, „wdowa” albo „wdowiec”. Dobór określenia zależy od sytuacji osoby wskazanej w przepisie.

Odrębnie uregulowano ustalanie nazwisk i imion cudzoziemców. Podstawą jest dokument podróży albo inny dokument potwierdzający tożsamość i obywatelstwo. W przypadku nazwisk i imion rodziców dziecka oraz nazwiska dziecka, jeżeli rodzice są cudzoziemcami, podstawę stanowi dokument podróży lub inny dokument potwierdzający tożsamość i obywatelstwo rodziców. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu, z jakich dokumentów należy przyjąć dane oraz jak rozumieć podstawowe oznaczenia wpisywane do aktów stanu cywilnego.

Przepis określa zakres danych zamieszczanych w odpisach skróconych trzech rodzajów aktów stanu cywilnego: aktu urodzenia, aktu małżeństwa i aktu zgonu. W każdym przypadku wskazuje elementy, które powinny znaleźć się w odpisie, a w niektórych sytuacjach przewiduje także dodatkowe adnotacje.

Odpis skrócony aktu urodzenia zawiera nazwisko, imię lub imiona oraz płeć dziecka, a także kraj, datę i miejsce jego urodzenia. Uwzględnia również nazwiska rodowe i imiona rodziców. Jeżeli dziecko urodziło się martwe, odpis, poza tymi danymi, zawiera adnotację o tym fakcie.

Odpis skrócony aktu małżeństwa obejmuje szeroki zestaw informacji dotyczących małżonków i samego małżeństwa. Są to między innymi ich nazwiska, imiona, nazwiska rodowe, daty i miejsca urodzenia, data i miejsce zawarcia małżeństwa oraz dane rodziców. Odpis wskazuje także nazwisko lub nazwiska, które małżonkowie będą nosić po zawarciu małżeństwa, inne nazwisko małżonków, jeżeli występuje, oraz nazwisko dzieci zrodzonych z tego małżeństwa. Dodatkowo może zawierać adnotację o ustaniu lub unieważnieniu małżeństwa, ustaleniu jego nieistnienia, separacji albo zniesieniu separacji, wraz z oznaczeniem sądu, sygnaturą akt sprawy, datą uprawomocnienia się orzeczenia i oznaczeniem aktu zgonu.

Odpis skrócony aktu zgonu zawiera dane identyfikujące osobę zmarłą, jej stan cywilny, a w określonym przypadku także dane małżonka. Wskazuje datę, godzinę i miejsce zgonu, a gdy te informacje nie są znane, datę, godzinę i miejsce znalezienia zwłok, oraz nazwiska rodowe i imiona rodziców osoby zmarłej.ҵаны

Przepis określa wymagania dotyczące wniosku o wydanie zaświadczenia o stanie cywilnym, treść samego zaświadczenia oraz zasady jego uzyskania, także w formie elektronicznej.

Wniosek musi zawierać dane osoby składającej, czyli nazwisko, imię lub imiona, numer PESEL, jeżeli został nadany, oraz adres do korespondencji. Do wniosku dołącza się również oświadczenie, że nie istnieją okoliczności wpływające na stan cywilny, które nie zostały odzwierciedlone w rejestrze stanu cywilnego. Oświadczenie składane jest pod rygorem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia, a wnioskodawca musi zostać pouczony o tej odpowiedzialności. Wniosek zawiera także informację o wyrażeniu zgody na przekazanie danych do rejestru danych kontaktowych osób fizycznych.

Zaświadczenie wskazuje dane osoby, której dotyczy, w tym nazwisko, imię lub imiona, nazwisko rodowe, datę i miejsce urodzenia, płeć oraz imiona i nazwiska rodowe rodziców. Określa również stan cywilny jako sytuację osoby w odniesieniu do małżeństwa. Dokument jest wydawany osobie, której dotyczy.

Możliwe jest pobranie zaświadczenia z rejestru stanu cywilnego za pomocą usługi elektronicznej udostępnionej przez ministra właściwego do spraw informatyzacji. Wymaga to uwierzytelnienia, złożenia wymaganego oświadczenia i zapoznania się z pouczeniem. Tak pobrane zaświadczenie jest opatrywane zaawansowaną pieczęcią elektroniczną ministra i pozostaje nieodpłatne. Jeżeli pobranie elektroniczne jest niemożliwe z powodu braku przeniesienia akt do rejestru albo niezgodności danych z rejestrem PESEL, wnioskodawca otrzymuje powiadomienie o konieczności złożenia wniosku na podstawie art. 44 ust. 5.

Przepis określa zakres informacji, które musi zawierać protokół zgłoszenia urodzenia. Dokument obejmuje dane dotyczące dziecka, jego rodziców oraz osoby dokonującej zgłoszenia, a także informacje pozwalające powiązać zgłoszenie z właściwymi aktami stanu cywilnego.

W protokole wpisuje się przede wszystkim nazwiska, imiona i nazwiska rodowe rodziców, ich daty i miejsca urodzenia oraz numery PESEL, o ile zostały nadane. Zamieszcza się również oświadczenie o wyborze imienia lub imion dziecka, jego nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo dziecka i obywatelstwo rodziców.

Osobna grupa danych dotyczy osoby zgłaszającej urodzenie. Protokół wskazuje jej nazwisko i imię, dokument tożsamości oraz adres do korespondencji. Zawiera także dane kierownika urzędu stanu cywilnego przyjmującego zgłoszenie.

Przepis wymaga ponadto podania miejsca sporządzenia aktu małżeństwa i oznaczenia tego aktu albo, w przypadku braku takiej podstawy, miejsca sporządzenia aktu urodzenia każdego z rodziców oraz oznaczenia tych aktów. Jeżeli w czynności uczestniczył biegły lub tłumacz, w protokole umieszcza się również jego nazwisko i imię.

W praktyce przepis porządkuje wszystkie podstawowe dane związane ze zgłoszeniem urodzenia. Dzięki temu protokół obejmuje zarówno informacje o dziecku i jego pochodzeniu, jak i dane identyfikujące uczestników czynności, dokumenty stanu cywilnego oraz osoby, które brały udział w jej przeprowadzeniu.

Przepis określa zasady elektronicznego zgłoszenia urodzenia dziecka. Zgłoszenia może dokonać matka albo ojciec dziecka, pod warunkiem posiadania pełnej zdolności do czynności prawnych. Odbywa się ono za pośrednictwem usługi elektronicznej udostępnionej przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, po uwierzytelnieniu w sposób wskazany w art. 20a ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Zgłoszenie powinno zawierać dane rodziców, w tym ich nazwiska, imiona, nazwiska rodowe, daty i miejsca urodzenia oraz numery PESEL, jeżeli zostały nadane. Obejmuje także informacje dotyczące dziecka, takie jak wybrane imię lub imiona, nazwisko, data i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo. Podaje się również obywatelstwo rodziców, dane osoby zgłaszającej i jej adres do korespondencji.

Przepis wymaga ponadto wskazania, jeżeli dane te są znane, miejsca sporządzenia i oznaczenia aktu małżeństwa rodziców albo aktów urodzenia każdego z nich. W zgłoszeniu określa się także miejsce stałego lub czasowego pobytu rodziców albo tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa.

Osoba zgłaszająca wybiera, czy odpis skrócony aktu urodzenia, powiadomienie o nadaniu numeru PESEL oraz zaświadczenie o zameldowaniu mają zostać wydane w postaci papierowej czy elektronicznej. W przypadku zgłoszenia elektronicznego nie sporządza się protokołu zgłoszenia urodzenia. Ustęp 4 jest uchylony, więc nie zawiera obecnie dodatkowej regulacji.

Przepis określa, jakie informacje musi zawierać akt urodzenia. Jest to zamknięty, szczegółowo wskazany zakres danych dotyczących dziecka, jego rodziców oraz osób uczestniczących w zgłoszeniu urodzenia.

W akcie urodzenia zamieszcza się przede wszystkim **nazwisko i imię albo imiona dziecka**. Dokument powinien również wskazywać kraj, datę i miejsce jego urodzenia, a także płeć. Dane te opisują podstawowe cechy i okoliczności urodzenia dziecka.

Przepis wymaga także podania informacji o rodzicach. Obejmują one ich nazwiska, imiona, nazwiska rodowe, daty urodzenia oraz miejsca urodzenia. Dzięki temu akt urodzenia zawiera dane pozwalające na określenie rodziców dziecka w zakresie wskazanym w tym przepisie.

Odrębnie wskazywana jest osoba, która zgłosiła urodzenie. W akcie wpisuje się jej nazwisko i imię. Jeżeli w czynności brał udział biegły lub tłumacz, podaje się również jego nazwisko i imię. Ta część przepisu ma zastosowanie tylko wtedy, gdy taka osoba rzeczywiście uczestniczyła w czynności.

Praktyczne znaczenie regulacji polega na tym, że wskazuje ona kompletny zestaw danych ujmowanych w akcie urodzenia. Obejmuje on informacje o dziecku, jego rodzicach, osobie zgłaszającej urodzenie oraz, w określonej sytuacji, biegłym lub tłumaczu. Dzięki temu wiadomo, jakie elementy powinny znaleźć się w tym akcie i jakie dane identyfikują poszczególne osoby związane z jego sporządzeniem.

Przepis określa sposób sporządzenia aktu urodzenia dziecka, którego rodziców nie udało się ustalić. Podstawą sporządzenia takiego aktu jest **orzeczenie sądu opiekuńczego**. Oznacza to, że akt nie powstaje wyłącznie na podstawie informacji przekazanych organowi sporządzającemu akt stanu cywilnego, lecz wymaga wcześniejszego rozstrzygnięcia sądu.

Sąd opiekuńczy, po zasięgnięciu opinii osoby, pod której opieką znajduje się dziecko, ustala dane dotyczące jego urodzenia. Do sądu należy także nadanie dziecku imienia i nazwiska oraz określenie, jakie imiona rodziców i nazwiska rodowe zostaną wpisane do aktu urodzenia. Nazwisko nadane dziecku wpisuje się w akcie jako nazwisko rodziców. Przepis pozwala również rozstrzygnąć problem braku informacji o miejscu urodzenia. Jeżeli miejsce to nie zostanie ustalone, za miejsce urodzenia uznaje się miejsce znalezienia dziecka.

Regulacja obejmuje także osoby pełnoletnie. Jeżeli ich tożsamości nie można ustalić z powodu ułomności fizycznej lub psychicznej albo z uwagi na nieznane pochodzenie, przepisy dotyczące aktu urodzenia dziecka nieznanych rodziców stosuje się odpowiednio. W praktyce przepis zapewnia więc podstawę do sporządzenia aktu urodzenia zarówno dziecka, jak i osoby pełnoletniej, gdy brak danych pozwalających na ustalenie jej tożsamości lub pochodzenia. Jednocześnie wskazuje, jakie elementy powinny zostać rozstrzygnięte przez sąd, aby akt mógł zawierać dane dotyczące urodzenia, imienia, nazwiska oraz rodziców.

Przepis określa sposób dokumentowania oświadczeń koniecznych do uznania ojcostwa oraz zasady obiegu i rejestracji protokołu. Oświadczenia składają rodzice dziecka, a dokument sporządza i podpisuje kierownik urzędu stanu cywilnego albo konsul.

Protokół powinien zawierać szczegółowe dane rodziców i dziecka, w tym dane identyfikacyjne, informacje o aktach urodzenia lub zgonu oraz adres do korespondencji rodziców. Odnotowuje się w nim także oświadczenia mężczyzny i matki dotyczące pochodzenia dziecka, informacje o braku wiedzy o wcześniejszym uznaniu albo odmowie uznania ojcostwa i o braku przeszkód wskazanych w przepisie. Protokół obejmuje również informacje o nazwisku dziecka, zgodzie dziecka, które ukończyło 13 lat, jeżeli zmiana nazwiska tego wymaga, a także o pouczeniu dotyczącym praw i obowiązków wynikających z uznania ojcostwa, nazwiska dziecka oraz różnicy między uznaniem ojcostwa a przysposobieniem.

Przepis reguluje różne sytuacje czasowe, w tym uznanie ojcostwa przed sporządzeniem aktu urodzenia, po urodzeniu dziecka oraz po jego śmierci. Określa też terminy przekazania protokołu do właściwego kierownika urzędu stanu cywilnego, a w przypadku czynności dokonanej przed konsulem, także właściwość urzędu odpowiedzialnego za rejestrację w rejestrze uznań. Konsul wydaje rodzicom papierowe zaświadczenie potwierdzające uznanie ojcostwa, natomiast kierownik urzędu stanu cywilnego wydaje takie zaświadczenie na wniosek matki lub ojca, w postaci papierowej albo elektronicznej.

Odrębne zasady dotyczą oświadczenia złożonego przed zastosowaniem komórek rozrodczych albo zarodka pochodzących od anonimowego dawcy. Sporządzony wówczas protokół podlega brakowaniu, jeżeli w ciągu dwóch lat dziecko się nie urodziło. W przeciwnym razie dołącza się go do akt zbiorowych aktu urodzenia, z możliwością udostępnienia w przypadkach określonych w przepisie.

Przepis określa sposób dokumentowania oświadczeń przyjmowanych przez kierownika urzędu stanu cywilnego na podstawie art. 88 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Czynność ta musi zostać utrwalona w formie protokołu. Dokument podpisują zarówno osoby składające oświadczenie, jak i kierownik urzędu stanu cywilnego, który je przyjął.

**Protokół powinien zawierać pełne dane rodziców dziecka**, w tym ich nazwiska, imiona, nazwiska rodowe, daty i miejsca urodzenia oraz numery PESEL, jeżeli zostały nadane. Wskazuje się w nim także miejsce sporządzenia aktu małżeństwa rodziców i oznaczenie tego aktu. Dokument obejmuje również informacje dotyczące nazwiska dziecka, czyli nazwisko wynikające z aktu małżeństwa albo informację o braku oświadczenia o wyborze nazwiska, a także samo oświadczenie rodziców w sprawie nazwiska dziecka.

Jeżeli w czynności uczestniczył biegły lub tłumacz, protokół zawiera jego nazwisko i imię. Powinien również wskazywać adres do korespondencji rodziców dziecka oraz nazwisko i imię kierownika urzędu stanu cywilnego, który przyjął oświadczenia. Zakres wymaganych danych pozwala jednoznacznie powiązać oświadczenie z rodzicami, dzieckiem i aktem małżeństwa.

Protokół przesyła się kierownikowi urzędu stanu cywilnego właściwemu do sporządzenia aktu małżeństwa rodziców dziecka **w terminie jednego dnia roboczego od jego sporządzenia**. Otrzymany dokument jest podstawą do dołączenia do aktu małżeństwa dodatkowej wzmianki o nazwisku dziecka. Przepis łączy więc formalne przyjęcie oświadczeń z ich przekazaniem do właściwego urzędu i odnotowaniem informacji w akcie małżeństwa.

Przepis określa sposób dokumentowania oświadczeń dotyczących nazwiska małoletniego dziecka, którego matka lub ojciec zawarli małżeństwo z osobą niebędącą drugim rodzicem dziecka. Małżonkowie mogą oświadczyć, że dziecko będzie nosiło takie samo nazwisko, jakie nosi albo nosiłoby ich wspólne dziecko. Oświadczenia przyjmuje kierownik urzędu stanu cywilnego albo konsul, a ich złożenie dokumentuje się w formie protokołu podpisywanego przez składających oświadczenie oraz kierownika urzędu stanu cywilnego albo konsula.

Protokół powinien zawierać szczegółowe dane rodziców lub małżonka jednego z nich, informacje dotyczące aktu małżeństwa, a także dane dziecka i informacje dotyczące jego aktu urodzenia. Wskazuje się w nim również numery PESEL, jeżeli zostały nadane, adres do korespondencji małżonków oraz dane osoby przyjmującej oświadczenia. Dokument obejmuje także informację o dopuszczalności nadania dziecku określonego nazwiska, a jeżeli w czynności uczestniczył biegły lub tłumacz, również jego dane.

Szczególne znaczenie ma zgoda dziecka, które ukończyło 13 lat. Protokół musi odnotowywać, że dziecko wyraziło zgodę na zmianę nazwiska, wraz z jego podpisem, albo że takiej zgody nie wyraziło. Dzięki temu dokument wskazuje, czy wymagana w przepisie zgoda została udzielona.

Przepis określa także dalszy obieg protokołu. Kierownik urzędu stanu cywilnego przesyła go, w terminie jednego dnia roboczego od sporządzenia, do urzędu właściwego do sporządzenia aktu urodzenia. Konsul przekazuje protokół niezwłocznie. Celem przekazania jest dołączenie do aktu urodzenia wzmianki dodatkowej o nazwisku dziecka.

Przepis określa zasady zmiany imienia lub imion dziecka wpisanych w akcie urodzenia. Oświadczenie w tej sprawie mogą złożyć rodzice, przed wybranym kierownikiem urzędu stanu cywilnego albo przed konsulem. Muszą jednak zachować termin 6 miesięcy od dnia sporządzenia aktu urodzenia. Po upływie tego terminu kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia przyjęcia oświadczenia.

Zmiana może przybrać kilka form: zastąpienie jednego imienia innym, zastąpienie dwóch imion jednym albo jednego imienia dwoma, dodanie drugiego imienia, zmiana pisowni imienia lub imion, a także zmiana ich kolejności. Do oświadczeń o wyborze imienia stosuje się przepisy art. 59.

Oświadczenie jest dokumentowane w protokole podpisywanym przez rodziców dziecka oraz kierownika urzędu stanu cywilnego albo konsula. Protokół obejmuje dane rodziców, w tym ich nazwiska rodowe, daty i miejsca urodzenia oraz numery PESEL, jeżeli zostały nadane. Zawiera także dane dziecka, informacje dotyczące aktu urodzenia, informację o złożeniu oświadczenia, dane biegłego lub tłumacza, jeżeli uczestniczył w czynności, adres do korespondencji rodziców oraz dane osoby przyjmującej oświadczenie.

**Znaczenie praktyczne** polega na tym, że sama czynność złożenia oświadczenia nie kończy procedury. Protokół musi zostać przekazany kierownikowi urzędu stanu cywilnego właściwemu do sporządzenia aktu urodzenia, aby w akcie zamieszczono wzmiankę dodatkową o zmianie imienia lub imion. Jeżeli oświadczenie przyjął kierownik urzędu stanu cywilnego, przekazuje protokół w terminie jednego dnia roboczego od jego sporządzenia. Konsul przesyła protokół niezwłocznie.

Przepis określa dokumenty, oświadczenia i informacje wymagane od osoby zamierzającej zawrzeć małżeństwo, a także obowiązki kierownika urzędu stanu cywilnego albo konsula. Osoba ta osobiście przedstawia dokument tożsamości i składa na piśmie „zapewnienie”, że nie wie o istnieniu okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa. Jeżeli wymagają tego przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przedkłada również zezwolenie na zawarcie małżeństwa. W przypadku składania oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński przez pełnomocnika konieczne są dodatkowo zezwolenie sądu oraz pełnomocnictwo.

**Zapewnienie** obejmuje między innymi dane osób zamierzających zawrzeć małżeństwo, informacje o ich stanie cywilnym i obywatelstwie, dane dotyczące wcześniejszego małżeństwa, wspólnych dzieci i rodziców, a także oznaczenia dokumentów tożsamości. Zawiera również, w określonym przypadku, oświadczenia dotyczące nazwisk małżonków i ich dzieci, oświadczenie o braku przeszkód do zawarcia małżeństwa, adres do korespondencji oraz podpisy osób składających zapewnienie i osoby je przyjmującej. Oświadczenie o braku przeszkód jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

W zapewnieniu odnotowuje się wyznaczoną datę zawarcia małżeństwa oraz weryfikację przedstawionych danych. Kierownik urzędu stanu cywilnego pozyskuje także informacje o wykształceniu i miejscu zamieszkania, a następnie przekazuje je dla potrzeb statystyki publicznej. Zapewnienie zachowuje ważność przez 6 miesięcy od złożenia go przez obie osoby. Zezwolenie na zawarcie małżeństwa przed upływem terminu, o którym mowa w art. 4 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jest udzielane na piśmie.

Przepis określa sposób postępowania, gdy małżeństwo ma zostać zawarte w sposób wskazany w art. 1 § 2 i 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Na podstawie zapewnienia kierownik urzędu stanu cywilnego wydaje w formie papierowej zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa.

Zaświadczenie zawiera podstawowe dane osób zamierzających zawrzeć małżeństwo, w tym ich imiona, nazwiska, nazwiska rodowe, stan cywilny oraz daty i miejsca urodzenia. Wskazuje także imiona, nazwiska i nazwiska rodowe ich rodziców. Dokument obejmuje ponadto deklarowane nazwisko każdego z małżonków po zawarciu małżeństwa oraz zgodne oświadczenie dotyczące nazwisk przyszłych dzieci. Istotnym elementem jest również zapewnienie, że nie występują przeszkody wymienione w art. 10-15 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

**Zaświadczenie sporządza się w dwóch egzemplarzach.** Jeden otrzymuje kościół albo inny związek wyznaniowy, w którym małżeństwo jest zawierane, a drugi jest przeznaczony dla kierownika urzędu stanu cywilnego właściwego do sporządzenia aktu małżeństwa. Taki podział dokumentu pozwala przekazać odpowiednie egzemplarze podmiotowi, przed którym składane są oświadczenia, oraz właściwemu urzędowi.

Do zaświadczenia kierownik urzędu stanu cywilnego dołącza trzy egzemplarze formularza potwierdzającego, że oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński zostały złożone w obecności duchownego. Po wypełnieniu przez duchownego formularze są przeznaczone odpowiednio dla osób, które zawarły małżeństwo, dla kościoła albo innego związku wyznaniowego oraz dla właściwego kierownika urzędu stanu cywilnego.

Przepis określa zasady uzyskania zaświadczenia potwierdzającego, że dana osoba może zawrzeć małżeństwo zgodnie z prawem polskim, jeżeli małżeństwo ma zostać zawarte poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie może otrzymać obywatel polski albo cudzoziemiec, którego możność zawarcia małżeństwa, zgodnie z przepisami Prawa prywatnego międzynarodowego, podlega ocenie na podstawie prawa polskiego. Dokument jest wydawany na piśmie utrwalonym w postaci papierowej.

Wnioskodawca przedstawia dokument tożsamości oraz składa do wybranego kierownika urzędu stanu cywilnego zapewnienie i dokument potwierdzający stan cywilny przyszłego małżonka. O wydanie zaświadczenia przez konsula może wystąpić obywatel polski, który przedłoży te same dokumenty. Jeżeli wnioskodawca nie ma aktów stanu cywilnego sporządzonych w Polsce, przedstawia zagraniczny dokument stanu cywilnego albo inny dokument potwierdzający urodzenie, wydany w państwie, w którym nie jest prowadzona rejestracja stanu cywilnego. W razie wcześniejszego małżeństwa konieczny jest również dokument potwierdzający to małżeństwo oraz jego ustanie lub unieważnienie, albo stwierdzenie nieistnienia małżeństwa.

Zaświadczenie zawiera szczegółowe dane osoby zamierzającej zawrzeć małżeństwo, w tym jej dane osobowe, stan cywilny, miejsce i datę urodzenia, obywatelstwo oraz dane rodziców. Obejmuje także dane drugiego przyszłego małżonka, a przede wszystkim adnotację o możności zawarcia małżeństwa zgodnie z prawem polskim. Dokument zachowuje ważność przez 6 miesięcy od daty sporządzenia, co wyznacza czas, w którym może zostać wykorzystany w związku z planowanym zawarciem małżeństwa za granicą.

Przepis określa, na jakiej podstawie sporządza się akt małżeństwa oraz jakie informacje muszą zostać udokumentowane. W przypadku małżeństwa zawieranego przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego albo konsulem podstawą jest protokół przyjęcia oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński.

**Protokół** powinien obejmować dane osób zawierających małżeństwo, w tym ich nazwiska, imiona, nazwiska rodowe, stan cywilny oraz daty i miejsca urodzenia. Wskazuje także miejsce i datę zawarcia małżeństwa, dane rodziców, nazwiska noszone po zawarciu małżeństwa oraz zgodne oświadczenie dotyczące nazwiska dzieci. W protokole zamieszcza się ponadto dane świadków, a także biegłego lub tłumacza, jeżeli uczestniczył w czynności, oraz kierownika urzędu stanu cywilnego albo konsula.

Odrębne zasady dotyczą małżeństwa zawartego w sposób określony w art. 1 § 2 i 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W takim przypadku akt sporządza się na podstawie dwóch zaświadczeń. Dokumenty te potwierdzają brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa oraz złożenie oświadczeń w obecności duchownego. Zawierają między innymi dane małżonków, świadków i duchownego, informacje o miejscu i dacie zawarcia małżeństwa, dane jednostki kościoła lub związku wyznaniowego oraz wskazanie prawa, według którego małżeństwo zostało zawarte.

Jeżeli zaświadczenia zaginą podczas przesyłania do urzędu, kierownik zwraca się do duchownego o potwierdzenie ich treści i dostarczenie dowodu nadania. Akt małżeństwa zostaje sporządzony po stwierdzeniu zachowania terminu wskazanego w art. 8 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Brak zachowania tego terminu skutkuje odmową sporządzenia aktu. Przepis przewiduje również przekazywanie określonych informacji służbom statystyki publicznej.

Imiona i nazwiska

Imiona i nazwiska w przepisach

Prawo o aktach stanu cywilnego16 przepisów