Identyfikator podatkowy

Identyfikator podatkowy to oznaczenie służące do jednoznacznej identyfikacji podatnika, płatnika lub inkasenta w sprawach związanych z wykonywaniem obowiązków podatkowych. Umożliwia powiązanie osoby albo jednostki z deklaracjami, informacjami, rozliczeniami, wpłatami i danymi gromadzonymi przez administrację skarbową.

W polskim prawie identyfikatorem podatkowym może być:

• numer identyfikacji podatkowej (NIP), nadawany osobom fizycznym, osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym oraz innym podmiotom podlegającym obowiązkom podatkowym,
• numer PESEL, stosowany jako identyfikator podatkowy osoby fizycznej w przypadkach określonych w przepisach, w szczególności gdy osoba ta nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i nie występuje jako płatnik podatków lub składek.

NIP ma charakter publiczny i służy identyfikacji podmiotu w kontaktach z organami podatkowymi oraz w obrocie gospodarczym. Numer PESEL identyfikuje osobę fizyczną również w innych dziedzinach, jednak w określonych sytuacjach pełni także funkcję identyfikatora podatkowego. Nie należy utożsamiać identyfikatora podatkowego z numerem dokumentu tożsamości, numerem paszportu ani adresem do doręczeń elektronicznych. Dane te mogą być wymagane dodatkowo, zwłaszcza przy identyfikacji nierezydentów lub uczestników określonych postępowań.

Identyfikatory podatkowe występują między innymi w pełnomocnictwach, informacjach dotyczących schematów podatkowych, rejestrach prowadzonych przez administrację skarbową oraz dokumentach służących ustaleniu tożsamości podatników. Ich podanie pozwala prawidłowo przypisać czynność, zobowiązanie lub informację do właściwego podmiotu. Termin może być używany także w regulacjach dotyczących szczególnych instytucji finansowych i innych podmiotów, jeżeli przepisy wymagają ustalenia statusu lub danych podatnika.