Hybrydowym instrumencie finansowym

„Hybrydowy instrument finansowy” to pojęcie używane w ustawie „o podatku dochodowym od osób prawnych” do opisania sytuacji, w której ten sam instrument jest odmiennie kwalifikowany dla celów podatkowych w dwóch państwach. Chodzi o państwo płatnika, czyli państwo związane z dokonaniem płatności, oraz państwo odbiorcy, a więc państwo związane z podmiotem, do którego płatność trafia. Różnica w kwalifikacji podatkowej oznacza, że każde z tych państw może inaczej oceniać charakter instrumentu lub skutki związane z jego wykorzystaniem.

Istotą pojęcia nie jest sama nazwa ani cywilnoprawna forma instrumentu, lecz rozbieżność w jego traktowaniu podatkowym. Ten sam instrument może więc być uznawany za określony rodzaj składnika lub źródła rozliczeń w jednym państwie, a w drugim za inny. Definicja obejmuje również hybrydową transakcję, dlatego zakres hasła nie ogranicza się wyłącznie do pojedynczego instrumentu finansowego, lecz może dotyczyć także transakcji, której konstrukcja prowadzi do takiej różnicy w kwalifikacji.

W ustawie pojęcie pełni funkcję porządkującą i identyfikującą. Pozwala wskazać transgraniczne konstrukcje, w których odmienne podejście państwa płatnika i państwa odbiorcy może wpływać na ocenę podatkową płatności lub transakcji. Ma to znaczenie przy stosowaniu przepisów dotyczących rozbieżności w opodatkowaniu, ponieważ ustalenie, że dana konstrukcja mieści się w tej kategorii, może być warunkiem zastosowania właściwych regulacji ustawy.

Praktycznie oznacza to konieczność porównania kwalifikacji podatkowej w obu państwach, a nie tylko zbadania, jak instrument został opisany w umowie. Znaczenie hasła zależy zatem od jednoczesnego wystąpienia dwóch elementów: istnienia instrumentu finansowego albo hybrydowej transakcji oraz odmiennego traktowania podatkowego w państwie płatnika i państwie odbiorcy. Pojęcie służy ujawnieniu sytuacji, w których ta sama konstrukcja może wywoływać różne skutki podatkowe w poszczególnych państwach.