Harmonizacja zbiorów danych

Harmonizacja zbiorów danych to uporządkowany proces działań, który ma sprawić, że różne zbiory danych będą ze sobą zgodne i możliwe do wspólnego wykorzystywania. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo geodezyjne i kartograficzne” i odnosi się do sytuacji, w której dane pochodzące z różnych zbiorów powinny tworzyć spójną całość, mimo że mogą być gromadzone lub prowadzone w odmienny sposób.

Harmonizacja obejmuje trzy uzupełniające się obszary:

• działania prawne, związane z uregulowaniem zasad prowadzenia, udostępniania i wykorzystywania zbiorów;
• działania techniczne, dotyczące między innymi sposobu zapisu, uporządkowania i powiązania danych;
• działania organizacyjne, obejmujące uzgodnienie sposobu współpracy i postępowania przy tworzeniu oraz wykorzystywaniu zbiorów.

Istotą harmonizacji nie jest samo zebranie danych w jednym miejscu ani zwykłe porównanie ich zawartości. Chodzi o takie dostosowanie zbiorów, aby informacje z jednego źródła mogły być zestawiane z informacjami z innego, bez powstawania sprzeczności wynikających z różnego sposobu ich opracowania. Wzajemna spójność oznacza, że zbiory powinny dać się ze sobą logicznie połączyć i wzajemnie uzupełniać. Przystosowanie do wspólnego i łącznego wykorzystywania oznacza natomiast, że dane mogą być używane razem do określonych celów, bez konieczności każdorazowego usuwania podstawowych różnic między nimi.

W praktyce pojęcie to ma znaczenie dla sprawnego funkcjonowania systemów informacji geodezyjnej i kartograficznej. Ułatwia korzystanie z danych pochodzących z różnych zbiorów, ogranicza ryzyko rozbieżności i zwiększa ich użyteczność. Harmonizacja może wymagać zarówno zmian w sposobie organizacji danych, jak i uzgodnienia rozwiązań technicznych oraz zasad postępowania z nimi. Jej rezultatem powinny być zbiory, które pozostają wzajemnie spójne i mogą być wykorzystywane łącznie.