Grupa

W ustawie „Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna” „grupa podmiotów” oznacza określony układ przedsiębiorstw i innych jednostek, które łączą relacje kapitałowe albo szczególnie silne i trwałe powiązania finansowe. Pojęcie służy ustaleniu, jakie podmioty powinny być traktowane łącznie na potrzeby nadzoru nad grupą.

Grupa może powstać w szczególności wtedy, gdy:

• jeden podmiot posiada udziały kapitałowe w innych podmiotach, a w jej skład wchodzą także jednostki zależne tego podmiotu oraz podmioty, w których on lub jego jednostki zależne mają udziały kapitałowe;
• podmioty są powiązane umową, o której mowa w Kodeksie spółek handlowych, albo innym rozwiązaniem ustanawiającym silne i trwałe więzi finansowe, służące nadzorowi nad grupą.

W drugim przypadku grupa może obejmować nie tylko typowe spółki kapitałowe, lecz także towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, towarzystwa reasekuracji wzajemnej oraz inne zakłady ubezpieczeń oparte na zasadzie wzajemności. Taka grupa musi ponadto spełniać warunki wskazane w dalszej części przepisu. Nie chodzi więc o każde luźne powiązanie gospodarcze, lecz o strukturę, w której zależności kapitałowe lub finansowe mają określony, trwały charakter i znaczenie dla sprawowania nadzoru.

W praktyce definicja pomaga wyznaczyć zakres podmiotowy nadzoru grupowego. Pozwala ustalić, które jednostki należy analizować razem, mimo że formalnie działają jako odrębne podmioty. Ma to znaczenie przy ocenie powiązań między zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i innymi uczestnikami grupy oraz przy stosowaniu wymogów odnoszących się do grup jako całości.

Słowo „grupa” występuje również w innych ustawach, ale jego znaczenie zależy od dziedziny. Może oznaczać między innymi kategorię obiektów używaną przy wycenie nieruchomości, grupę przestępstw istotną przy wykonywaniu europejskiego nakazu aresztowania, grupę podmiotów analizowaną w ramach nadzoru nad konglomeratem finansowym albo klasyfikacyjną grupę odpadów.