Przepis określa zasady wyłączania określonych gruntów z produkcji rolnej lub leśnej, gdy mają zostać przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne. Co do zasady takie wyłączenie wymaga wcześniejszej decyzji zezwalającej. Dotyczy to użytków rolnych wytworzonych z gleb mineralnych i organicznych, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa i IIIb, a także użytków klas IV, IVa, IVb, V i VI, jeżeli powstały z gleb organicznych. Obejmuje również grunty wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 oraz grunty leśne.

**Decyzja określa obowiązki związane z wyłączeniem** w odniesieniu do gruntów wymienionych w ust. 1a. Odmiennie uregulowano wyłączenie użytków klas IV, IVa, IVb, V i VI z gleb organicznych. W tym przypadku wniosek jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny, czyli potwierdza istniejący stan, zamiast go ustanawiać.

W przypadku gruntów położonych w parkach narodowych decyzje wydają dyrektorzy tych parków. Jeżeli chodzi o grunty wymienione w art. 8, decyzja może zostać wydana już po faktycznym wyłączeniu ich z produkcji. W pozostałych sytuacjach decyzja powinna poprzedzać uzyskanie pozwolenia na budowę albo dokonanie zgłoszenia budowy lub robót budowlanych, a następnie musi zostać dołączona do odpowiedniego wniosku lub zgłoszenia.

Szczególne wymagania dotyczą wyłączenia gruntu w celu wydobywania torfu. Wnioskodawca przedstawia dokumentację torfowiska, projekt eksploatacji, projekt rekultywacji oraz ocenę wpływu eksploatacji na środowisko, zwłaszcza na gospodarkę wodną. Decyzja nie jest wymagana, gdy grunty rolne mają być użytkowane na cele leśne.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1995/78/text/U/D19950078Lj.pdf

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jego znaczenie polega na tym, że nadaje jednolite znaczenie określeniom odnoszącym się do gruntów, ich użytkowania, ochrony oraz działań podejmowanych po utracie wartości użytkowej.

Za „grunty” bez dodatkowego określenia uznaje się grunty rolne i leśne. Przepis wyjaśnia także, co obejmują budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a także szeroko określa pojęcia „osoby” i „właściciela”. W tym ostatnim przypadku chodzi również o posiadacza samoistnego, zarządcę, użytkownika, użytkownika wieczystego i dzierżawcę. „Wójt” obejmuje natomiast także burmistrza i prezydenta miasta.

Istotną grupę stanowią definicje związane ze zmianą sposobu użytkowania gruntów. „Przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne” oznacza ustalenie innego sposobu ich użytkowania, a „wyłączenie gruntów z produkcji” oznacza rozpoczęcie takiego użytkowania. Za wyłączenie nie uznaje się jednak przerwy w rolniczym użytkowaniu obiektów wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli wynika ona ze zmiany kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. Przepis definiuje również „należność” jako jednorazową opłatę za trwałe wyłączenie oraz „opłatę roczną” jako opłatę w wysokości 10% należności, pobieraną przez określony czas.

Pozostałe objaśnienia obejmują rodzaje gleb, oczka wodne, warstwę próchniczną, degradację i dewastację gruntów, rekultywację oraz ich późniejsze zagospodarowanie. Ustalone są także znaczenia „inwestycji”, „zakładu przemysłowego”, „działalności przemysłowej”, zabudowy zagrodowej, gospodarstwa i działalności rolniczej. Punkty 29 i 30 są uchylone. Definicje te wyznaczają zakres pojęć używanych przy ocenie sposobu użytkowania gruntów, naliczaniu opłat oraz planowaniu i prowadzeniu rekultywacji.

Przepis określa, jakie informacje i dokumenty trzeba przedstawić we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych. Wniosek ma przede wszystkim precyzyjnie wskazywać teren inwestycji, jej powiązanie z uzbrojeniem terenu oraz obszary, na które decyzja będzie oddziaływać.

Do kluczowych elementów należą:

- granice terenu inwestycji, linie rozgraniczające oraz obszary objęte skutkami decyzji, w tym ograniczeniami w korzystaniu z nieruchomości, zakazami lub nakazami;
- opis zmian w istniejącej infrastrukturze;
- charakterystyka inwestycji, obejmująca zapotrzebowanie na wodę i energię, sposób odprowadzania ścieków, zagospodarowanie terenu, parametry zabudowy i parametry techniczne;
- wskazanie nieruchomości, praw rzeczowych, właścicieli i innych podmiotów, których prawa mogą zostać objęte skutkami decyzji;
- dokumenty geodezyjne, wypisy z ewidencji gruntów i budynków oraz, gdy jest to konieczne, mapy z projektami podziału nieruchomości;
- decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana, a także opinie i uzgodnienie wskazane w przepisie.

Przed złożeniem wniosku inwestor musi wystąpić o opinie właściwych organów i podmiotów, zależnie od położenia inwestycji oraz jej możliwego wpływu. Dotyczy to między innymi terenów uzdrowiskowych, górniczych, leśnych, kolejowych i drogowych, obszarów chronionych, gruntów pokrytych wodami, terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, a także obszarów istotnych dla lotnictwa, ochrony przeciwpożarowej, obronności i bezpieczeństwa państwa. W praktyce przepis porządkuje zakres materiału wymaganego już na etapie przygotowania wniosku i pozwala uwzględnić różne ograniczenia związane z lokalizacją inwestycji.

o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2023/1501/text/U/D20231501Lj.pdf

Przepis określa cel scalenia gruntów oraz podstawowe pojęcia używane w ustawie. Scalenie ma tworzyć korzystniejsze warunki gospodarowania w rolnictwie i leśnictwie. Służy temu przede wszystkim poprawa struktury obszarowej gospodarstw, lasów i gruntów leśnych, racjonalne ukształtowanie „rozłogów gruntów”, a także dostosowanie granic nieruchomości do urządzeń melioracji wodnych, dróg i rzeźby terenu.

W ust. 2 zdefiniowano zakres najważniejszych terminów. „Grunty” obejmują między innymi nieruchomości rolne, grunty leśne, grunty pod wodami, drogami i obszarami kolejowymi. „Grunty zabudowane” to nie tylko grunty pod budynkami, lecz także przyległe obszary, takie jak podwórza, potrzebne do właściwego korzystania z budynków. „Rozłóg gruntów” oznacza rozmieszczenie gruntów gospodarstwa w stosunku do gruntów zabudowanych, natomiast „gospodarstwo rolne” musi obejmować co najmniej 1 ha gruntów rolnych lub leśnych.

Przepis wskazuje również, kto może być uczestnikiem scalenia. Jest nim właściciel, użytkownik gruntu położonego na obszarze scalenia lub inwestor, a przy gruntach publicznych także podmiot nimi gospodarujący. Za właściciela uznaje się również posiadacza samoistnego, a „wieś” obejmuje także miasto.

Znaczenie praktyczne mają definicje „prac scaleniowych” i „zagospodarowania poscaleniowego”. Pierwsze obejmują czynności od wszczęcia postępowania do ujawnienia decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia w księgach wieczystych. Drugie dotyczy prac umożliwiających objęcie wydzielonych gruntów w posiadanie, w szczególności budowy lub przebudowy dróg, poprawy urządzeń wodnych, likwidacji zbędnych miedz i dróg, rekultywacji oraz zwiększania retencji wód.

o scalaniu i wymianie gruntów.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1982/80/text/U/D19820080Lj.pdf

Grunty rolne i leśne

Grunty rolne i leśne w przepisach

o ochronie gruntów rolnych i leśnych.2 przepisy

o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych1 przepis

o scalaniu i wymianie gruntów.1 przepis