Grunty pokryte wodami

„Grunty pokryte wodami” to kategoria gruntów wyróżniona w ustawie „Prawo wodne”, odnosząca się do terenów związanych z wodami powierzchniowymi. Obejmuje ona przede wszystkim dna i brzegi cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych, ale tylko w zakresie wyznaczonym przez linię brzegu. Oznacza to, że decydujące znaczenie ma bezpośredni związek gruntu z naturalnym korytem lub zbiornikiem oraz jego położenie w określonych granicach.

Definicja obejmuje również grunty znajdujące się w obrębie obiektów, które powstały w wyniku przekształcenia lub spiętrzenia wód. Chodzi o grunty wchodzące w skład sztucznych zbiorników wodnych, stopni wodnych i jezior podpiętrzonych. W tym przypadku ustawa odwołuje się jednak do ich wcześniejszego stanu. Grunt musi być pokryty wodami powierzchniowymi jeszcze przed wykonaniem urządzeń piętrzących. Kryterium to pozwala odróżnić grunty związane z naturalnym występowaniem wód od terenów, które zostały zalane dopiero wskutek późniejszych działań technicznych.

W praktyce pojęcie służy do ustalenia, jakie grunty należy traktować jako związane z wodami powierzchniowymi w rozumieniu Prawa wodnego. Znaczenie mają przy tym zarówno cechy samego terenu, takie jak położenie w dnie lub na brzegu cieku czy zbiornika, jak i rodzaj obiektu wodnego oraz moment, w którym grunt został pokryty wodą. Definicja porządkuje więc zakres tej kategorii i ułatwia jej stosowanie przy ocenie terenów znajdujących się przy naturalnych ciekach, jeziorach, zbiornikach oraz urządzeniach piętrzących. Nie każdy grunt położony w pobliżu wody jest automatycznie gruntem pokrytym wodami, ponieważ konieczne jest spełnienie przesłanek wskazanych w definicji.