Grunty orne

„Grunty orne” to w rozumieniu ustawy o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej grunty przeznaczone do prowadzenia produkcji roślinnej albo nadające się do takiej produkcji. Definicja obejmuje więc zarówno działki aktualnie wykorzystywane pod uprawy, jak i takie, na których produkcja roślinna nie jest obecnie prowadzona, ale może zostać podjęta. O zakwalifikowaniu gruntu nie przesądza zatem wyłącznie jego bieżące użytkowanie, lecz także jego rolniczy charakter i możliwość wykorzystania do upraw.

W zakresie tego pojęcia mieszczą się również grunty ugorowane. Są to grunty czasowo niewykorzystywane do produkcji, które jednak pozostają związane z możliwością prowadzenia upraw. Uwzględnienie ugorów pokazuje, że pojęcie obejmuje także grunty pozostawione bez zasiewu lub produkcji w danym czasie, jeżeli nadal mogą służyć produkcji roślinnej.

Definicja wyznacza także granice pojęcia. Z gruntów ornych wyłączono trwałe użytki zielone, takie jak grunty utrzymywane jako stałe łąki lub pastwiska, oraz uprawy trwałe, czyli uprawy związane z roślinami pozostającymi na gruncie przez dłuższy czas. Grunt może więc być użytkowany rolniczo, ale nie będzie gruntem ornym, jeżeli należy do jednej z tych wyłączonych kategorii.

W ustawie definicja służy uporządkowaniu podstawowych rodzajów gruntów i zapewnieniu, aby pojęcie „grunty orne” było rozumiane jednolicie przy stosowaniu jej przepisów. Ma to znaczenie praktyczne przy ocenie, jaki charakter ma dana działka oraz czy można ją zaliczyć do kategorii gruntów objętej określonymi rozwiązaniami dotyczącymi działalności rolniczej. Dla takiej oceny istotne są trzy elementy: możliwość prowadzenia produkcji roślinnej, ewentualne ugorowanie gruntu oraz brak cech trwałych użytków zielonych i upraw trwałych.