Graniczne wielkości emisyjne

„Graniczne wielkości emisyjne” to wartości emisji odnoszące się do najlepszych dostępnych technik, czyli rozwiązań uznanych za najbardziej efektywne i możliwe do zastosowania w danym obszarze działalności. Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo ochrony środowiska” i służy powiązaniu poziomu emisji z techniką stosowaną w instalacji, a nie tylko z samym wynikiem pomiaru.

Istotne są trzy elementy tej definicji:

• wartości muszą być określone w konkluzjach BAT, czyli dokumentach wskazujących poziomy emisji związane z najlepszymi dostępnymi technikami;
• chodzi o najwyższe wartości spośród tych, które zostały w ten sposób określone;
• wartości te mają być osiągane w normalnych warunkach eksploatacji przy zastosowaniu najlepszej dostępnej techniki albo połączenia kilku takich technik.

W praktyce oznacza to, że graniczne wielkości emisyjne stanowią punkt odniesienia dla oceny emisji związanej z działalnością instalacji. Nie opisują każdej możliwej emisji ani pojedynczego, przypadkowego wyniku pomiaru. Odnoszą się do warunków normalnego funkcjonowania oraz do poziomu emisji osiąganego przy wykorzystaniu rozwiązań uznanych za najlepsze dostępne. Konkretna wartość może być zatem związana z określonym rodzajem działalności, techniką lub zestawem technik wskazanych w konkluzjach BAT.

Znaczenie tego pojęcia polega na wprowadzeniu jednolitego, technicznego kryterium porównywania emisji z poziomem związanym z najlepszymi dostępnymi technikami. Ułatwia ono określenie, jaki poziom emisji może być uznany za właściwy w normalnej eksploatacji, oraz ocenę, czy stosowane rozwiązania techniczne odpowiadają wymaganiom ochrony środowiska. W ustawie pojęcie to łączy więc ustalenia zawarte w konkluzjach BAT z praktyczną oceną funkcjonowania instalacji i jej wpływu na środowisko.