Art. 589 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) wprowadza szczególne zasady dotyczące ochrony świadków i biegłych z zagranicy, którzy dobrowolnie stawiają się przed polskim sądem. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że osoby te nie będą obawiały się represji prawnych w związku z ich udziałem w postępowaniu karnym w Polsce.

### § 1 - Immunitet dla świadków i biegłych z zagranicy

Pierwszy paragraf artykułu 589 k.p.k. stanowi, że świadek lub biegły z zagranicy, który dobrowolnie stawi się przed polskim sądem, nie może być ścigany, zatrzymany ani tymczasowo aresztowany z powodu przestępstwa będącego przedmiotem danego postępowania karnego ani jakiegokolwiek innego przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem polskiej granicy państwowej. Ponadto, nie może być wykonana kara orzeczona za takie przestępstwo.

Ten przepis ma na celu zapewnienie, że osoby te będą mogły swobodnie uczestniczyć w postępowaniu, bez obawy o swoją wolność osobistą. Jest to istotne, aby zapewnić pełne i rzetelne postępowanie dowodowe, zwłaszcza w sprawach o charakterze międzynarodowym.

### § 2 - Utrata ochrony

Drugi paragraf określa warunki, pod którymi świadek lub biegły traci ochronę przewidzianą w § 1. Ochrona ta przestaje obowiązywać, jeżeli osoba ta nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 7 dni od momentu, gdy sąd oznajmił jej, że jej obecność stała się zbędna. Przepis ten ma na celu zapobieżenie nadużywaniu przyznanej ochrony i zapewnienie, że osoby te opuszczą Polskę w rozsądnym czasie po zakończeniu ich udziału w postępowaniu.

### § 3 - Zwrot kosztów i wynagrodzenie

Trzeci paragraf przewiduje, że wezwanemu świadkowi lub biegłemu przysługuje zwrot kosztów podróży i pobytu oraz zwrot utraconego zarobku. Biegłemu przysługuje także wynagrodzenie za sporządzenie opinii. Jest to istotne, aby zapewnić, że osoby te nie poniosą finansowych strat w związku z ich udziałem w postępowaniu.

### § 4 - Pouczenie w wezwaniu

Czwarty paragraf nakłada obowiązek zamieszczenia w wezwaniu doręczonym świadkowi lub biegłemu stale przebywającemu za granicą pouczenia o treści przepisów § 1-3. Jednocześnie, nie należy zamieszczać zagrożenia stosowaniem środków przymusu z powodu niestawiennictwa. Ma to na celu zapewnienie, że osoby te będą świadome swoich praw i obowiązków oraz że ich udział w postępowaniu będzie dobrowolny.

### Podsumowanie

Art. 589 k.p.k. wprowadza istotne gwarancje dla świadków i biegłych z zagranicy, którzy dobrowolnie stawiają się przed polskim sądem. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że osoby te będą mogły swobodnie uczestniczyć w postępowaniu, bez obawy o swoją wolność osobistą, a jednocześnie nie będą ponosić finansowych strat w związku z ich udziałem. Jest to istotne dla zapewnienia pełnego i rzetelnego postępowania dowodowego, zwłaszcza w sprawach o charakterze międzynarodowym.

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Artykuł 589z Kodeksu postępowania karnego reguluje kwestie związane z czasowym wydaniem do Rzeczypospolitej Polskiej osoby pozbawionej wolności na terytorium państwa wykonania orzeczenia w celu przeprowadzenia czynności dochodzeniowej. Zgodnie z tym artykułem, jeśli decyzja dotyczy czasowego wydania osoby pozbawionej wolności do Polski, stosuje się odpowiednio przepisy art. 589a. Sąd lub prokurator może zarządzić zwolnienie osoby, jeśli państwo wykonania orzeczenia o to wystąpi.

Osoba wydana czasowo nie może być ścigana, zatrzymana ani aresztowana z powodu przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem polskiej granicy, które nie zostało wskazane w decyzji o czasowym wydaniu. Ponadto, nie może być na nią nałożona kara za takie przestępstwo. Wyjątkiem od tych zakazów jest sytuacja, gdy osoba mogłaby opuścić terytorium Polski, a mimo to pozostaje na nim po otrzymaniu informacji od sądu lub prokuratora, że jej obecność nie jest już potrzebna w postępowaniu karnym.

Przed wydaniem decyzji o czasowym wydaniu osoby pozbawionej wolności do Polski, organ wydający decyzję musi wysłuchać tej osoby. Ponadto, okres faktycznego pozbawienia wolności tej osoby w państwie wykonania orzeczenia jest zaliczany na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej lub wykonywanej w Polsce.

Kodeks wykroczeń (kw)

Art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje zasady lokalizacji inwestycji celu publicznego, określając procedury i warunki, które muszą być spełnione w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych fragmentów artykułu.

#### 1. Podstawowe zasady lokalizacji inwestycji celu publicznego
Zgodnie z pierwszym zdaniem art. 50, inwestycja celu publicznego powinna być lokalizowana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku takiego planu, lokalizacja inwestycji następuje w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to kluczowy mechanizm, który pozwala na realizację inwestycji nawet w sytuacji, gdy miejscowy plan nie został jeszcze uchwalony.

#### 2. Odniesienie do art. 61 ust. 1 pkt 4
Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Przepis ten odnosi się do zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Wyjątki od stosowania tego przepisu dotyczą inwestycji związanych z obronnością, bezpieczeństwem państwa, ochroną granicy państwowej oraz łącznością publiczną. Te wyjątki są uzasadnione specyficznymi potrzebami tych sektorów, które mogą wymagać szybszej i mniej sformalizowanej procedury lokalizacyjnej.

#### 3. Roboty budowlane niewymagające decyzji o ustaleniu lokalizacji
Art. 50 precyzuje, że niektóre roboty budowlane, takie jak remont, montaż lub przebudowa, nie wymagają decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pod warunkiem że nie zmieniają sposobu zagospodarowania terenu, użytkowania obiektu budowlanego oraz jego formy architektonicznej. Dodatkowo, roboty te nie mogą być zaliczone do przedsięwzięć wymagających oceny oddziaływania na środowisko ani nie mogą wymagać pozwolenia na budowę. Jest to istotne uproszczenie, które pozwala na realizację drobniejszych prac bez konieczności przechodzenia przez pełną procedurę administracyjną.

#### 4. Specjalne przypadki budowy sieci
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten odnosi się do sieci infrastruktury technicznej, takich jak sieci wodociągowe, kanalizacyjne, energetyczne czy telekomunikacyjne, które mają kluczowe znaczenie dla funkcjonowania społeczności lokalnych.

#### 5. Odmowa wszczęcia postępowania
Organ administracji ma obowiązek odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli lokalizacja inwestycji może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego. Jest to mechanizm zabezpieczający przed realizacją inwestycji w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami planistycznymi.

#### 6. Inwestycje związane z obronnością i bezpieczeństwem państwa
Inwestor realizujący inwestycję celu publicznego może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji związanej z obronnością, bezpieczeństwem państwa lub ochroną granicy państwowej. Jest to szczególne uprawnienie, które ma na celu zapewnienie sprawnej realizacji inwestycji kluczowych dla bezpieczeństwa narodowego.

#### 7. Sporządzenie projektu decyzji
Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Może to być osoba, o której mowa w art. 5 ustawy, lub osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów z uprawnieniami do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Zapewnia to, że projekt decyzji będzie sporządzony przez kompetentnego specjalistę, co jest kluczowe dla prawidłowego przebiegu procesu inwestycyjnego.

### Podsumowanie
Art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób kompleksowy reguluje procedury lokalizacji inwestycji celu publicznego, uwzględniając różne scenariusze i potrzeby. Przepisy te mają na celu zapewnienie równowagi między potrzebami inwestycyjnymi a ochroną interesów publicznych, w tym ochroną środowiska i bezpieczeństwem państwa.

Granica państwowa

Granica państwowa w przepisach