Góry

Hasło „góry” ma w tej ustawie znaczenie prawne, a nie wyłącznie geograficzne lub potoczne. Oznacza określony obszar położony w granicach wskazanych pasm i krain górskich, w tym Beskidów, Bieszczadów, Gorców, Pienin, Sudetów, Tatr, pasma Spisko-Gubałowskiego oraz Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej. Ustawodawca posłużył się zamkniętym wyliczeniem, dlatego dla potrzeb ustawy liczy się przynależność danego miejsca do jednego z wymienionych obszarów, a nie samo przekonanie, że jest ono terenem górskim.

Zakres pojęcia obejmuje dwa podstawowe elementy:

• położenie na obszarze jednego z pasm lub regionów wymienionych w przepisie,
• brak przynależności do obszaru jednostki osadniczej albo drogi publicznej.

Wyłączenia te oznaczają, że ustawowe rozumienie gór nie obejmuje terenów jednostek osadniczych ani dróg publicznych, nawet jeśli znajdują się one w granicach wskazanego regionu. Granice pojęcia wyznacza więc nie tylko charakter ukształtowania terenu, lecz także jego kwalifikacja według ustawowych kategorii.

Definicja pochodzi z ustawy „Bezpieczeństwo i ratownictwo w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich.” Służy określeniu terytorialnego zakresu przepisów dotyczących bezpieczeństwa i ratownictwa w górach. Dzięki niej można ustalić, czy dane miejsce należy traktować jako góry w rozumieniu tej ustawy, a tym samym czy znajdują zastosowanie regulacje odnoszące się do działań ratowniczych, organizacji bezpieczeństwa oraz obowiązków związanych z pobytem na takim obszarze.

W praktyce pojęcie to pozwala odróżnić ustawowy obszar gór od innych terenów, które potocznie mogą być uznawane za górskie. Ma znaczenie przy interpretacji przepisów ustawy, wyznaczaniu zakresu ich stosowania oraz ocenie, czy konkretne miejsce znajduje się w granicach obszaru objętego regulacją.