Przepis określa charakter i krąg osób, których dotyczą dwa rodzaje wyróżnień: stopnie górnicze oraz honorowe szpady górnicze. Są one przedstawione jako **honorowe wyróżnienia** dla pracowników górnictwa, a także dla innych osób, które mają zasługi w dziedzinie górnictwa. Oznacza to, że wyróżnienia mogą dotyczyć nie tylko osób zatrudnionych bezpośrednio przy wydobywaniu kopalin, lecz również osób zasłużonych dla tej dziedziny z innych powodów.

Przepis wskazuje w szczególności trzy grupy pracowników. Pierwszą stanowią osoby wykonujące prace geologiczne, zajmujące się wydobywaniem kopalin ze złóż i ich przerobem, a także ochroną złóż kopalin i wód podziemnych oraz budową obiektów górniczych. Drugą grupą są pracownicy jednostek działających w dziedzinie górnictwa. Trzecią obejmują pracownicy urzędów górniczych, jednostek szkolnictwa oraz instytutów naukowo-badawczych, jeżeli prowadzą one działalność naukową i dydaktyczną w zakresie nauk górniczych, geologicznych i geofizycznych.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyznaczeniu podstawowego zakresu podmiotowego wyróżnień i powiązaniu ich z pracą, działalnością organizacyjną, nadzorem, edukacją oraz badaniami dotyczącymi górnictwa. Zwrot „w szczególności” wskazuje, że wymienione grupy są najważniejszymi przykładami adresatów, ale przepis obejmuje również inne osoby mające zasługi w tej dziedzinie.

o stopniach górniczych, honorowych szpadach górniczych i mundurach górniczych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2003/449/text/U/D20030449Lj.pdf

Przepis określa katalog stopni górniczych, które mogą być nadawane pracownikom górnictwa oraz innym osobom wyróżniającym się w dziedzinie górnictwa. Ustanawia więc zamknięty zestaw nazw i poziomów wyróżnienia związanych z górnictwem.

Katalog obejmuje siedem podstawowych grup stopni: **generalnego dyrektora górnictwa**, **generalnego dyrektora górniczego**, **generalnego honorowego dyrektora górniczego**, **dyrektora górniczego**, **inżyniera górniczego**, **technika górniczego** oraz **górnika**. Nie wszystkie grupy mają taką samą strukturę. Stopień generalnego dyrektora górnictwa i stopień generalnego honorowego dyrektora górniczego występują jako pojedyncze nazwy, bez podziału na dalsze stopnie.

W przypadku generalnego dyrektora górniczego, dyrektora górniczego, inżyniera górniczego, technika górniczego i górnika przepis przewiduje trzy stopnie szczegółowe: I, II i III. Oznaczenia te są częścią nazwy danego stopnia i pozwalają odróżnić poszczególne poziomy w obrębie jednej grupy. Przykładowo odrębnie wskazano generalnego dyrektora górniczego I, II i III stopnia, a także górnika I, II i III stopnia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na uporządkowaniu nazewnictwa stopni górniczych oraz wskazaniu, jakie tytuły mogą być nadawane osobom związanym z górnictwem lub wyróżniającym się w tej dziedzinie. Sam przepis wyznacza katalog tych stopni, nie określa natomiast przesłanek nadania poszczególnego stopnia ani procedury jego przyznawania.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza krąg osób, których może dotyczyć świadczenie rekompensacyjne. Najważniejsze znaczenie ma definicja **osoby uprawnionej**. Obejmuje ona między innymi byłych pracowników, którzy po rozwiązaniu stosunku pracy pobierali zasiłek dla bezrobotnych, a następnie świadczenie przedemerytalne, emerytów i rencistów pobierających rentę rodzinną po zmarłym współmałżonku, a także wdowy, wdowców i sieroty, jeżeli utrata prawa do bezpłatnego węgla nie została zrekompensowana w inny sposób.

Do tej grupy zaliczono również wdowy i wdowców po osobach uprawnionych na podstawie ustawy o świadczeniu rekompensacyjnym, osoby, którym nie wypłacono tego świadczenia, z wyjątkiem osób, którym udzielono pisemnej odmowy, oraz osoby pobierające świadczenia specjalne albo rentę rodzinną, którym zaprzestano wydawania bezpłatnego węgla lub wypłaty ekwiwalentu pieniężnego.

Ustawa definiuje także **przedsiębiorstwo górnicze**, wskazując na spółki prowadzące wydobycie węgla kamiennego na podstawie koncesji oraz na określone spółki powiązane ze Skarbem Państwa lub spółkami węglowymi. **Przedsiębiorstwo wypłacające** zależy natomiast od sytuacji danego przedsiębiorstwa, może nim być przedsiębiorstwo wskazane w przepisach o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego albo przedsiębiorstwo górnicze prowadzące wydobycie.

Znaczenie praktyczne ma również ust. 2, który zachowuje określonym osobom status wdowy lub wdowca także po ponownym zawarciu małżeństwa. Zgodnie z ust. 3 prawo do renty rodzinnej i świadczeń specjalnych ocenia się według stanu z dnia utraty prawa do bezpłatnego węgla albo zaprzestania jego pobierania.

o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla oraz z tytułu zaprzestania pobierania bezpłatnego węgla przez osoby niebędące pracownikami przedsiębiorstwa górniczego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/29/text/T/D20190029L.pdf

Prawo budowlane

Przepis określa, jakie kwestie mają zostać szczegółowo uregulowane w rozporządzeniach dotyczących ruchu zakładów górniczych oraz używania w nich środków strzałowych i sprzętu strzałowego.

W ust. 1 upoważniono ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi, działającego w porozumieniu z właściwymi ministrami, do określenia wymagań dla poszczególnych rodzajów zakładów górniczych. Wymagania te obejmują między innymi bezpieczeństwo i higienę pracy, ocenę i dokumentowanie ryzyka zawodowego, ochronę przeciwpożarową, gospodarowanie złożami, przygotowanie kopalin do sprzedaży, ochronę środowiska oraz zasady dotyczące obiektów, maszyn i urządzeń. Rozporządzenie ma także wskazywać przypadki, w których przedsiębiorca musi posiadać dowód sprawdzenia rozwiązań technicznych przez rzeczoznawcę do spraw ruchu zakładu górniczego.

Ust. 2 dotyczy odrębnie przechowywania i używania środków strzałowych oraz sprzętu strzałowego. Regulacja ma określać również rodzaje, sposób i wzory ewidencji tych środków, a także przypadki wymagające sprawdzenia rozwiązań technicznych przez rzeczoznawcę. Celem obu upoważnień jest zapewnienie bezpieczeństwa, prawidłowego prowadzenia ruchu zakładu, zapobieganie zagrożeniom oraz uwzględnianie osiągnięć nauki i techniki.

Ust. 3 przewiduje możliwość odstąpienia od wymagań określonych w tych rozporządzeniach. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego może wyrazić zgodę na wniosek przedsiębiorcy, gdy przemawiają za tym szczególne warunki bezpieczeństwa albo potrzeba postępu technicznego, prac naukowo-badawczych lub doświadczalnych. Zgoda jest decyzją na czas oznaczony, nie dłuższy niż 5 lat, i musi wskazywać zakład, zakres odstąpienia oraz warunki jego stosowania.

Prawo geologiczne i górnicze

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/981/text/U/D20110981Lj.pdf

Przepis określa zakres zadań i sposób działania Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego oraz podstawowe zasady organizacji tego urzędu. Prezes jest organem wyższego stopnia wobec dyrektorów okręgowych urzędów górniczych i sprawuje nadzór nad ich działalnością. Ustala kierunki oraz wytyczne działania urzędów, może wydawać dyrektorom polecenia dotyczące określonych czynności i żądać posiadanych przez nich informacji.

Do jego zadań należy także kompleksowa ocena bezpieczeństwa powszechnego i bezpieczeństwa pracy w górnictwie, rozpoznania i zwalczania zagrożeń, ratownictwa górniczego oraz innych zagadnień związanych z prowadzeniem ruchu zakładów górniczych. Prezes przekazuje właściwym organom informacje, opinie i wnioski, a także sporządza roczne sprawozdania z działalności urzędów górniczych.

Przepis wskazuje również kompetencje dotyczące komisji i innych organów doradczych, dokumentacji mierniczo-geologicznej zlikwidowanych zakładów górniczych oraz kontroli wyrobów, nadzoru rynku i silników stosowanych w ruchu zakładu górniczego. Prezes prowadzi działalność promocyjną i informacyjną, inicjuje prace naukowo-badawcze oraz działania służące poprawie bezpieczeństwa, ochronie zdrowia, postępowi technicznemu, racjonalnej gospodarce złożami i ograniczaniu oddziaływania górnictwa na ludzi i środowisko.

Szczególne zadania dotyczą działalności związanej z węglowodorami na obszarach morskich. Obejmują one współpracę z właściwymi organami, przekazywanie informacji i sprawozdań, zawieranie porozumień, udział w konsultacjach oraz współpracę przy tworzeniu standardów i wytycznych bezpieczeństwa. Prezes wykonuje zadania przy pomocy Wyższego Urzędu Górniczego, któremu bezpośrednio kieruje. Siedzibą urzędu są Katowice, a jego organizację wewnętrzną określa statut nadany przez ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi.

Przepis określa, w jakich sytuacjach przepisy ustawy stosuje się odpowiednio także do działalności innej niż typowe wykonywanie działalności regulowanej ustawą. Zasadą jest objęcie takim odesłaniem wskazanych rodzajów robót i działań, z wyjątkiem przepisów działu III.

Zakres ten obejmuje przede wszystkim budowę, rozbudowę i utrzymywanie systemów odwadniania zlikwidowanych zakładów górniczych. Dotyczy również utrzymywania oraz wykorzystywania podziemnej części likwidowanych zakładów górniczych, jeżeli wykorzystywanie to nie jest związane z wydobywaniem kopaliny ze złoża i jest niezbędne do prowadzenia ruchu innych zakładów górniczych. Przepis wskazuje także roboty prowadzone w wyrobiskach zlikwidowanych podziemnych zakładów górniczych w celach innych niż określone ustawą, w szczególności turystycznych, leczniczych i rekreacyjnych.

Odesłanie obejmuje ponadto roboty podziemne prowadzone na potrzeby geologii i górnictwa w celach naukowych, badawczych, doświadczalnych i szkoleniowych, a także drążenie tuneli. Te same zasady dotyczą likwidacji obiektów, urządzeń i instalacji związanych z wymienionymi rodzajami działalności. W praktyce oznacza to, że do wskazanych przedsięwzięć odpowiednio stosuje się regulacje ustawy, choć przepis nie obejmuje działu III.

Ustęp 2 jest uchylony, więc nie ustanawia obecnie żadnej reguły. Ustęp 3 rozszerza natomiast odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących przedsiębiorcy na podmioty, które uzyskały inne niż koncesja decyzje stanowiące podstawę wykonywania działalności regulowanej ustawą. A zatem znaczenie przepisu polega także na wskazaniu, że określone obowiązki i zasady mogą odnosić się nie tylko do przedsiębiorców, lecz również do takich podmiotów.

Przepis określa wymagania dotyczące wniosku o stwierdzenie posiadania kwalifikacji, o których mowa w art. 50 oraz art. 53 ust. 1 pkt 1 i 4-7. Stwierdzenie kwalifikacji następuje na wniosek kandydata, po przeprowadzeniu egzaminu.

Wniosek powinien zawierać podstawowe dane kandydata, w tym imię i nazwisko, numer PESEL, jeżeli kandydat go posiada, numer i serię dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz adres zamieszkania. Kandydat wskazuje także kwalifikacje, o których stwierdzenie się ubiega, swoje wykształcenie i opis doświadczenia zawodowego, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji objętych wnioskiem.

W przypadkach określonych w przepisach rozdziału 1 albo 2 podaje się dodatkowo ukończone studia podyplomowe, posiadane tytuły, kwalifikacje lub uprawnienia zawodowe, a także złożone egzaminy uzupełniające. Przy kwalifikacjach w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego ich określenie następuje z uwzględnieniem art. 58 ust. 1 lub 2.

Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające wykształcenie oraz, w odpowiednich przypadkach, dane dotyczące studiów, tytułów, kwalifikacji, uprawnień i egzaminów. Konieczne są również dowody odbycia praktyki, takie jak świadectwo pracy, zaświadczenie o zatrudnieniu lub opinia o przebiegu pracy zawodowej. Przy kwalifikacjach dotyczących prac geologicznych wymagane mogą być także wykazy opracowań wraz z odpowiednim potwierdzeniem. Szczególne wykazy składają również kandydaci wskazani w art. 52 ust. 8 pkt 2. Jeżeli kandydat posiada inne kwalifikacje wymagane na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2, podaje ich rodzaj i datę uzyskania. Przepis wyznacza więc zakres informacji i dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz przeprowadzenia postępowania egzaminacyjnego.

Przepis określa organizację postępowania egzaminacyjnego służącego stwierdzeniu kwalifikacji. **Organy właściwe do stwierdzenia kwalifikacji powołują komisje egzaminacyjne**, które uczestniczą w przeprowadzaniu egzaminów. Sposób przekazywania informacji o egzaminie zależy od rodzaju kwalifikacji.

W przypadku kwalifikacji związanych z wykonywaniem, dozorowaniem i kierowaniem pracami geologicznymi właściwe organy ustalają zarówno terminy składania wniosków o stwierdzenie kwalifikacji, jak i terminy oraz miejsca egzaminów. Informacje te muszą zostać zamieszczone na stronie Biuletynu Informacji Publicznej właściwego organu co najmniej 30 dni przed wyznaczonym dniem egzaminu. Przepis wskazuje więc publiczny sposób ogłaszania tych danych oraz minimalny termin, który ma poprzedzać egzamin.

Odmiennie uregulowano kwalifikacje w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego. W tym przypadku to komisja egzaminacyjna pisemnie zawiadamia kandydata o terminie i miejscu egzaminu. Zawiadomienie powinno zostać przekazane co najmniej 14 dni przed wyznaczonym dniem egzaminu.

Warunkiem przystąpienia do egzaminu jest przekazanie komisji egzaminacyjnej dowodu uiszczenia opłaty egzaminacyjnej. Przepis wiąże zatem udział w egzaminie nie tylko z wcześniejszym ustaleniem jego terminu i miejsca, lecz także z potwierdzeniem dokonania wymaganej opłaty. Początek postępowania i sposób poinformowania kandydata są różne zależnie od kategorii kwalifikacji, natomiast obowiązek przedstawienia dowodu opłaty dotyczy kandydata przed przystąpieniem do egzaminu.

Przepis określa, jakie elementy podlegają sprawdzeniu podczas egzaminu dla osób ubiegających się o kwalifikacje związane z geologią, górnictwem i ratownictwem górniczym. Zakres egzaminu zależy od rodzaju kwalifikacji, o które ubiega się kandydat.

W przypadku kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi sprawdzane są dwa zasadnicze obszary. Pierwszy obejmuje znajomość wskazanych przepisów prawa: prawa geologicznego i górniczego w kategoriach I-IX oraz XIII, prawa wodnego w kategoriach IV i V, prawa budowlanego w kategoriach VI i VII oraz prawa ochrony środowiska w kategoriach I-IX. Drugi dotyczy umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy zawodowej. Sprawdzenie obejmuje ją w zakresie niezbędnym do wykonywania czynności objętych konkretnymi kwalifikacjami. Oznacza to, że egzamin nie ogranicza się do znajomości przepisów, lecz obejmuje także praktyczne wykorzystanie wiedzy.

W przypadku kwalifikacji w zakresie górnictwa egzamin sprawdza posiadanie wymaganych kwalifikacji dotyczących przygotowania zawodowego, o którym mowa w art. 54 pkt 1. Natomiast przy kwalifikacjach w zakresie ratownictwa górniczego sprawdzane jest posiadanie wymaganych kwalifikacji dotyczących przygotowania zawodowego wskazanego w art. 54 pkt 2.

Przepis wyznacza więc podstawowe kryteria egzaminacyjne odrębnie dla trzech grup kwalifikacji. Jego znaczenie praktyczne polega na wskazaniu, czy badana jest znajomość określonych regulacji i umiejętności praktyczne, czy też spełnienie wymagań dotyczących przygotowania zawodowego.

Przepis określa zasady przeprowadzania egzaminu w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia kwalifikacji. Egzamin przeprowadza zespół egzaminacyjny złożony z członków komisji egzaminacyjnej, a dla każdego rodzaju kwalifikacji organizuje się go oddzielnie. Co do zasady egzamin obejmuje etap pisemny i ustny. Wyjątkiem jest postępowanie o stwierdzenie kwalifikacji przez dyrektora okręgowego urzędu górniczego, w którym egzamin ma formę ustną.

Do etapu ustnego przechodzą osoby, które w części pisemnej udzieliły co najmniej 75% poprawnych odpowiedzi. Końcowy rezultat może być określony wyłącznie jako „pozytywny” albo „negatywny”. O wyniku decyduje zespół egzaminacyjny większością głosów, a przy ich równej liczbie rozstrzyga przewodniczący zespołu.

Przepis reguluje również możliwość ponownego podejścia do egzaminu. W przypadku kwalifikacji z zakresu górnictwa i ratownictwa górniczego może ono nastąpić nie wcześniej niż po 6 miesiącach od poprzedniego egzaminu. Przy kwalifikacjach z zakresu geologii termin wyznacza organ administracji geologicznej, jako najbliższy możliwy. Wniosek o ponowny egzamin trzeba złożyć przed upływem roku od egzaminu zakończonego wynikiem negatywnym. Wniosek musi wskazywać imię i nazwisko oraz adres zamieszkania kandydata, a także oznaczenie postępowania, w którym został dopuszczony do egzaminu. Przed ponownym egzaminem kandydat przekazuje komisji dowód opłaty egzaminacyjnej.

Dodatkowo dopuszczenie do egzaminu dotyczącego wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi zachowuje ważność przez 3 lata od doręczenia informacji o dopuszczeniu. W zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego kandydat nieobecny na egzaminie musi zostać pisemnie zawiadomiony o drugim terminie i miejscu co najmniej 14 dni wcześniej.

Przepis upoważnia ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad dotyczących kwalifikacji i egzaminowania osób wykonujących określone czynności w zakładach, zakładach górniczych oraz przy ratownictwie górniczym. Regulacja obejmuje zarówno wymagania wobec osób, jak i organizację procedury potwierdzania kwalifikacji.

Zakres rozporządzenia ma obejmować w szczególności:

- wymagania dotyczące przygotowania zawodowego i doświadczenia zawodowego osób wykonujących czynności wskazane w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 4-7, z uwzględnieniem art. 54 pkt 3 i 4 oraz art. 55;
- wymagania wobec osób wykonujących czynności, o których mowa w art. 53 ust. 5, w zakresie określonym w art. 56 pkt 2-4 i 7;
- okresy ważności zaświadczeń o odbyciu kursów specjalistycznych oraz zagadnienia objęte badaniami psychologicznymi, o których mowa w art. 56 pkt 5;
- zasady ustalania składów komisji egzaminacyjnych i zespołów egzaminacyjnych, wysokość ich wynagrodzenia oraz wzór świadectwa stwierdzającego posiadanie kwalifikacji.

Przepis wskazuje także, jakie kryteria mają kierować ministrem przy określaniu tych wymagań. Należy uwzględnić klasyfikację zawodów szkolnictwa branżowego, prawidłowe wykonywanie czynności zawodowych oraz wysoki poziom bezpieczeństwa. Wymagania powinny odpowiadać przygotowaniu i doświadczeniu zawodowemu, miejscu danej osoby w strukturze organizacyjnej, rodzajowi wykonywanych czynności i zagrożeniom występującym w górnictwie oraz ratownictwie górniczym. Składy zespołów i komisji mają być adekwatne do zakresu egzaminu, a wynagrodzenie do nakładu pracy. Znaczenie praktyczne przepisu polega na stworzeniu podstaw do jednolitego określenia kwalifikacji, przebiegu weryfikacji oraz dokumentowania uprawnień.

Prawo wodne

Przepis określa, za jakie rodzaje korzystania z wód oraz odprowadzania określonych substancji i wód pobierane są opłaty za usługi wodne. Zakres opłat obejmuje zarówno pobór wód, jak i ich wykorzystywanie w działalności związanej z gospodarką ściekową, odwodnieniem oraz chowem i hodowlą organizmów wodnych.

Opłaty uiszcza się za:

- pobór wód podziemnych lub powierzchniowych,
- wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
- odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych, jeżeli są ujęte w określone systemy kanalizacji, a także wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast,
- pobór wód na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych,
- wprowadzanie do wód lub do ziemi ścieków z takiego chowu lub hodowli.

Szczególne uregulowanie dotyczy poboru wód na potrzeby wydobywania węgla kamiennego, węgla brunatnego oraz pozostałego górnictwa i wydobywania. W takim przypadku opłatę ponosi się wyłącznie za wodę pobieraną z ujęć podziemnych lub powierzchniowych, które nie należą do systemów odwadniania zakładów górniczych. Oznacza to, że przepis wiąże obowiązek opłaty z konkretnym rodzajem ujęcia, a nie z każdym poborem wody związanym z działalnością górniczą.

Przepis przewiduje również wyłączenie dotyczące poboru wód z morskich wód wewnętrznych. Za taki pobór opłaty określonej w ust. 1 pkt 1 się nie ponosi. W praktyce regulacja wyznacza podstawowy katalog czynności objętych opłatami oraz wskazuje dwa istotne wyjątki dotyczące działalności górniczej i morskich wód wewnętrznych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1566/text/U/D20171566Lj.pdf

Przepis określa **górne jednostkowe stawki opłat za usługi wodne** wskazane w art. 268 ust. 1 pkt 1-3 oraz w art. 269. Obejmuje zarówno pobór wód, jak i odprowadzanie wód do wód, a także zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

W przypadku poboru wód przewidziano opłatę stałą, zależną od maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym. Stawka wynosi 500 zł na dobę za 1 m/s dla wód podziemnych oraz 250 zł na dobę za 1 m/s dla wód powierzchniowych. Opłaty zmienne zależą przede wszystkim od ilości pobranej wody oraz celu jej wykorzystania. Dla licznych rodzajów działalności, między innymi górnictwa, produkcji, budownictwa, handlu, opieki zdrowotnej i administracji, ustalono stawkę 0,70 zł za 1 m pobranych wód podziemnych i 0,35 zł za 1 m pobranych wód powierzchniowych.

Odrębne stawki dotyczą elektrowni wodnych, celów rolniczych i leśnych, produkcji lub poboru energii cieplnej oraz zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę. W tym ostatnim przypadku wysokość opłaty zależy od średniorocznej ilości pobieranej wody.

Przepis reguluje także opłaty za odprowadzanie wód opadowych, roztopowych oraz wód pochodzących z odwodnienia gruntów. Przy opłacie zmiennej za wody opadowe i roztopowe znaczenie ma wyposażenie systemu w urządzenia do retencjonowania wody, a większa pojemność retencyjna wiąże się z niższą stawką. Punkt 6 odnosi się ponadto do opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej wskutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem.

Przepis wprowadza kilka zmian w ustawie o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego. Ich zakres obejmuje uchylenie wybranych regulacji, określenie uprawnienia pracowników do nieodpłatnego nabycia akcji oraz zmianę zasad dotyczących jednej z czynności prawnych.

Po pierwsze, uchylony zostaje ust. 5 w art. 11f, a także cały art. 20a. Oznacza to usunięcie tych jednostek redakcyjnych z ustawy i wyłączenie ich dalszego stosowania.

Po drugie, nowe brzmienie art. 21 ust. 1 przyznaje pracownikom przedsiębiorstwa górniczego, które zbyło przedsiębiorstwo na rzecz Kompanii Węglowej S.A., prawo do nieodpłatnego nabycia akcji tej spółki. Uprawnienie ma być realizowane na zasadach określonych w ustawie o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników. Przepis wskazuje również moment powstania tego prawa, jest nim chwila zbycia akcji spółki.

Po trzecie, zmieniony art. 23 ust. 3 stanowi, że czynność prawna, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, nie wymaga zgody określonej w art. 38 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Regulacja ta wyłącza więc obowiązek uzyskania wskazanej zgody w odniesieniu do tej konkretnej czynności.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jednoczesnym usunięciu części dotychczasowych regulacji, doprecyzowaniu uprawnień pracowników związanych z nabyciem akcji oraz uproszczeniu procedury przez wyłączenie wymogu uzyskania zgody przewidzianej w odrębnej ustawie.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Górnictwo

Górnictwo w przepisach

o stopniach górniczych, honorowych szpadach górniczych i mundurach górniczych2 przepisy

o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla oraz z tytułu zaprzestania pobierania bezpłatnego węgla przez osoby niebędące pracownikami przedsiębiorstwa górniczego1 przepis

Prawo budowlane1 przepis

Prawo geologiczne i górnicze8 przepisów

Prawo wodne1 przepis

Prawo wodne2 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym1 przepis