Głosowanie tajne

Głosowanie tajne to sposób oddawania głosów, w którym nie można ustalić, jak głosowała konkretna osoba. Tajność ma chronić swobodę decyzji i zabezpieczać głosującego przed naciskiem, a także umożliwiać dokonanie wyboru zgodnie z własną oceną sprawy. Dotyczy przede wszystkim treści głosu, a nie samego faktu uczestniczenia w głosowaniu.

W głosowaniu tajnym głos jest oddawany w sposób zapewniający poufność, na przykład przy użyciu anonimowej karty, urny albo systemu elektronicznego zabezpieczającego tożsamość głosującego. Po zakończeniu głosowania ustala się liczbę głosów oraz wynik, lecz co do zasady nie przypisuje się poszczególnych głosów konkretnym osobom. Szczegółowy sposób przeprowadzenia głosowania, w tym zasady wydawania kart, ich liczenia i stwierdzania ważności, może wynikać z ustawy, regulaminu albo statutu.

Głosowanie tajne może być:

• obowiązkowe, gdy przepis wymaga jego zastosowania w określonej sprawie, zwłaszcza przy wyborach, odwołaniu lub ocenie odpowiedzialności osób pełniących funkcje;
• zarządzane na żądanie uprawnionej osoby, na przykład wspólnika, akcjonariusza albo członka organu;
• wyłączone w sytuacji wskazanej w przepisach, między innymi gdy w zgromadzeniu uczestniczy tylko jeden uprawniony podmiot.

W polskim prawie termin ten występuje w regulacjach dotyczących wyborów do organów państwa, organów samorządu zawodowego i innych organizacji, a także w prawie spółek, prawie fundacji rodzinnej oraz przepisach regulujących działanie różnych rad i zgromadzeń. W spółkach tajne głosowanie może dotyczyć w szczególności uchwał odnoszących się do członków organów lub spraw osobowych. W wyborach oznacza ono ochronę niezależności wyborcy, natomiast przy podejmowaniu uchwał zapewnia możliwość wyrażenia stanowiska bez ujawniania go pozostałym uczestnikom. Zasada tajności nie oznacza braku kontroli nad prawidłowością procedury, ponieważ wynik i przebieg głosowania mogą podlegać formalnemu stwierdzeniu i ujęciu w protokole.