Gleboznawcza klasyfikacja gruntów

Gleboznawcza klasyfikacja gruntów to ustawowo określony sposób porządkowania informacji o glebach według ich wartości produkcyjnej. W rozumieniu ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polega ona na przypisywaniu gleb do klas bonitacyjnych, czyli kategorii pozwalających określić, jaką jakością produkcyjną charakteryzuje się dana gleba.

Podstawą takiego podziału nie jest wyłącznie bieżący sposób użytkowania gruntu ani jego aktualne zagospodarowanie. Znaczenie mają przede wszystkim cechy genetyczne gleby, a więc właściwości wynikające z jej powstania i rozwoju. To one pozwalają ocenić naturalny potencjał produkcyjny gleby i zakwalifikować ją do odpowiedniej klasy. Klasy bonitacyjne tworzą tym samym uporządkowaną skalę, która umożliwia porównywanie jakości różnych gleb według jednolitego kryterium.

Pojęcie obejmuje więc trzy podstawowe elementy: ocenę gleby, odniesienie tej oceny do jej jakości produkcyjnej oraz zastosowanie klas bonitacyjnych ustalanych z uwzględnieniem cech genetycznych. Nie chodzi zatem o ogólną ocenę każdego gruntu, lecz o specjalistyczną klasyfikację jego gleby, przeprowadzoną według przyjętych właściwości przyrodniczych.

W ustawie pojęcie to służy do jednoznacznego nazwania procedury i wyniku oceny jakości gleb w ramach dziedziny geodezji i kartografii. Ma znaczenie praktyczne, ponieważ zapewnia wspólny, porównywalny sposób opisu gruntów. Dzięki temu informacje o jakości produkcyjnej gleb mogą być uporządkowane i wykorzystywane przy sporządzaniu oraz prowadzeniu dokumentacji dotyczącej gruntów. Klasyfikacja pozwala także odróżnić gleby o różnym potencjale produkcyjnym, nawet jeśli znajdują się na obszarach o podobnym przeznaczeniu lub są podobnie użytkowane. Jej przedmiotem jest jakość produkcyjna wynikająca z właściwości samej gleby, a nie wyłącznie sposób, w jaki grunt jest aktualnie wykorzystywany.