Geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu

Geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu to zorganizowany system informacji dotyczących sieci znajdujących się na danym obszarze. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo geodezyjne i kartograficzne” i opisuje nie pojedynczy dokument ani samą mapę, lecz rozwiązanie służące uporządkowanemu postępowaniu z informacjami o uzbrojeniu terenu.

Najważniejszym elementem ewidencji jest gromadzenie danych. Oznacza to zapewnienie miejsca i sposobu, w którym informacje o sieciach mogą być zebrane oraz uporządkowane. Drugim elementem jest ich aktualizacja, czyli bieżące dostosowywanie zasobu informacyjnego do zmian dotyczących sieci. Ewidencja nie powinna więc ograniczać się do jednorazowego zebrania danych, lecz ma zachowywać ich aktualność. Trzecim zadaniem jest udostępnianie informacji, a zatem umożliwienie korzystania z danych w zakresie i formie właściwej dla tego systemu.

Istotną cechą ewidencji jest jednolitość na obszarze całego kraju. Informacje mają być gromadzone, aktualizowane i udostępniane według spójnych zasad, tak aby dane dotyczące sieci uzbrojenia terenu były porównywalne i możliwe do wykorzystania niezależnie od miejsca, którego dotyczą. Jednolity charakter systemu porządkuje obieg informacji i ogranicza ryzyko, że dane z różnych obszarów będą prowadzone w sposób niejednorodny.

W praktyce ewidencja stanowi uporządkowane źródło wiedzy o sieciach uzbrojenia terenu. Ułatwia dostęp do informacji potrzebnych przy opracowaniach geodezyjnych i kartograficznych oraz przy analizie zagospodarowania terenu. W ustawie pojęcie wskazuje zatem na system, który łączy funkcję dokumentowania danych, ich utrzymywania w aktualnym stanie oraz zapewniania do nich dostępu. Znaczenie ma nie tylko samo istnienie informacji, ale również sposób ich organizacji, aktualności i udostępniania w jednolitym systemie krajowym.