Gatunek obcy

Gatunek obcy to, w rozumieniu ustawy „Prawo wodne”, organizm należący do gatunku, podgatunku albo niższej jednostki taksonomicznej, który znalazł się poza obszarem swojego naturalnego występowania. Pojęcie obejmuje organizmy z różnych grup, w szczególności zwierzęta, rośliny, grzyby i mikroorganizmy. Istotne jest więc nie tylko to, do jakiej grupy należy dany organizm, lecz także to, czy występuje poza granicami obszaru, na którym naturalnie żyje lub występował.

Definicja odnosi się do żywych okazów. Obejmuje jednak również określone części organizmów i formy rozrodcze, jeżeli mogą przetrwać, a następnie doprowadzić do rozmnożenia. Chodzi między innymi o części roślin, gamety, nasiona, jaja oraz inne materiały lub formy zdolne do dalszego rozwoju. Dzięki temu pojęcie nie ogranicza się do całych, dorosłych organizmów. Może obejmować także materiał biologiczny, który potencjalnie pozwala na pojawienie się i utrwalenie gatunku poza jego naturalnym zasięgiem.

W „Prawie wodnym” jest to pojęcie odsyłające do znaczenia przyjętego w przepisach Unii Europejskiej dotyczących zapobiegania wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu inwazyjnych gatunków obcych. Służy ujednoliceniu rozumienia tego terminu i wskazaniu, jakie organizmy oraz ich formy mogą być brane pod uwagę przy stosowaniu przepisów dotyczących środowiska wodnego. Ma znaczenie praktyczne przy ocenie działań, które mogą prowadzić do przeniesienia organizmu poza jego naturalny zasięg, w szczególności do wód lub między wodami.

Samo zakwalifikowanie organizmu jako gatunku obcego opisuje jego pochodzenie i miejsce występowania względem naturalnego zasięgu. Nie oznacza automatycznie, że każdy taki gatunek jest inwazyjny. Dla stosowania konkretnych przepisów znaczenie mogą mieć także dodatkowe przesłanki przewidziane w regulacjach dotyczących gatunków inwazyjnych oraz sposobu postępowania z nimi.