Funkcje krytyczne

„Funkcje krytyczne” to takie usługi, operacje lub inne rodzaje działalności prowadzone przez podmiot albo grupę podmiotów, których zaprzestanie mogłoby wywołać poważne skutki poza samym podmiotem. Chodzi przede wszystkim o możliwość powstania zakłóceń w funkcjonowaniu gospodarki w jednym lub kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej albo o zagrożenie dla stabilności finansowej.

O tym, czy dana funkcja ma charakter krytyczny, nie decyduje wyłącznie jej rodzaj. Znaczenie mają także cechy podmiotu lub grupy oraz ich miejsce w systemie gospodarczym i finansowym. W szczególności bierze się pod uwagę:

• wielkość podmiotu lub grupy,
• udział w rynku,
• złożoność prowadzonej działalności,
• jej transgraniczny charakter,
• powiązania gospodarcze lub finansowe z innymi podmiotami,
• możliwość przejęcia lub wykonywania danej usługi, operacji albo działalności przez inne podmioty.

Ostatni element ma istotne znaczenie praktyczne. Jeżeli określone zadania mogą być szybko i skutecznie wykonywane przez inne podmioty, zaprzestanie działalności jednego podmiotu może mieć mniejsze znaczenie dla gospodarki lub stabilności finansowej. Jeżeli natomiast brak realnych zastępstw, ciągłość tej działalności może być uznana za szczególnie ważną.

Pojęcie służy w ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja” do określania tych obszarów działalności, których utrzymanie może być konieczne dla ograniczenia skutków problemów podmiotu lub grupy. Ma więc znaczenie przy ocenie, jakie konsekwencje dla gospodarki i systemu finansowego mogłoby mieć zaprzestanie określonych usług lub operacji. W praktyce pozwala odróżnić działalność istotną z punktu widzenia całego rynku od działalności, której przerwanie powodowałoby skutki głównie dla samego podmiotu. Ocena zawsze odnosi się do możliwych skutków w szerszym otoczeniu, także poza państwem, w którym podmiot prowadzi działalność.