Fundusz zagraniczny

„Fundusz zagraniczny” to, w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, szczególna kategoria podmiotu zbiorowego inwestowania działającego poza krajowym systemem zezwoleń. Pojęcie obejmuje jeden z dwóch rodzajów podmiotów: fundusz inwestycyjny otwarty albo spółkę inwestycyjną. Sam fakt prowadzenia działalności w innym państwie nie wystarcza jednak do uznania podmiotu za fundusz zagraniczny.

Podstawowe znaczenie ma uzyskanie zezwolenia od właściwego organu w państwie członkowskim. Organ ten musi być uprawniony do udzielania zgody na prowadzenie działalności danego rodzaju, a działalność funduszu lub spółki powinna być prowadzona według regulacji wspólnotowych dotyczących zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe. Definicja łączy więc trzy elementy:

• określoną formę organizacyjną, czyli fundusz inwestycyjny otwarty albo spółkę inwestycyjną,
• zezwolenie właściwego organu państwa członkowskiego,
• działanie w ramach przepisów regulujących wspólne inwestowanie w papiery wartościowe.

Wymóg zezwolenia i zgodności z określonymi zasadami odróżnia fundusz zagraniczny od podmiotu, który jedynie ma siedzibę lub prowadzi działalność poza Polską. Chodzi o podmiot działający w uregulowanym systemie, którego działalność podlega nadzorowi właściwego organu i wspólnym regułom dotyczącym inwestowania środków powierzonych przez inwestorów.

W ustawie określenie „fundusz zagraniczny” służy jako nazwa ustawowej kategorii podmiotów. Dzięki niemu można wskazać, że określone przepisy odnoszą się do funduszy lub spółek utworzonych i nadzorowanych w innym państwie członkowskim, a nie do krajowych funduszy działających na podstawie polskiego zezwolenia. W praktyce prawidłowe zakwalifikowanie podmiotu wymaga sprawdzenia jego formy, podstawy działania oraz tego, czy posiada wymagane zezwolenie i działa w ramach właściwych regulacji dotyczących zbiorowego inwestowania.