Format przeznaczony do odczytu maszynowego

„Format przeznaczony do odczytu maszynowego” to sposób zapisania danych w pliku, który pozwala programom komputerowym pracować z jego zawartością bez konieczności odczytywania jej wyłącznie przez człowieka. W ustawie „Otwarte dane i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego” pojęcie to opisuje format mający określoną, uporządkowaną budowę, zrozumiałą dla programów.

Istotą takiego formatu jest jego ustrukturyzowanie. Dane nie są zapisane jako przypadkowy ciąg znaków lub treść przeznaczona przede wszystkim do wizualnego odczytu, lecz w sposób, który pozwala oprogramowaniu ustalić, jakie informacje znajdują się w pliku i jak są one zorganizowane. Program powinien móc:

• zidentyfikować określone dane, czyli rozpoznać, że plik zawiera konkretne informacje;
• rozpoznać ich znaczenie i rodzaj w ramach struktury pliku;
• pozyskać dane, a więc odczytać je i wykorzystać w dalszym przetwarzaniu;
• odtworzyć wewnętrzną strukturę pliku, w tym sposób uporządkowania poszczególnych elementów.

Nie chodzi zatem tylko o to, aby plik można było otworzyć na komputerze. Ważne jest również, aby program mógł automatycznie wyodrębnić zawarte w nim informacje oraz ustalić zależności między ich elementami. Dzięki temu dane mogą być łatwiej przetwarzane, porównywane, porządkowane i łączone z innymi zbiorami.

W praktyce taki format ułatwia ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Odbiorca danych nie musi ręcznie przepisywać treści ani każdorazowo interpretować jej układu. Może użyć odpowiedniego programu do automatycznego odczytu i dalszego wykorzystania danych. Znaczenie pojęcia w tej ustawie polega więc na wskazaniu takiego sposobu zapisu informacji, który wspiera ich dostępność dla systemów komputerowych, a nie tylko prezentację dla użytkownika.