Format elektroniczny

„Format elektroniczny” to sposób utrwalenia informacji z wykorzystaniem nośnika, który nie jest papierem. W ustawie „Obrót instrumentami finansowymi” pojęcie to zostało zdefiniowane przez wskazanie dwóch podstawowych cech: informacja musi być zapisana na trwałym nośniku, a sam nośnik powinien mieć elektroniczny, niepapierowy charakter.

Określenie „trwały” wskazuje, że zapis nie jest przeznaczony wyłącznie do chwilowego wyświetlenia lub jednorazowego odczytu. Chodzi o takie utrwalenie treści, które pozwala zachować ją przez odpowiedni czas i wrócić do niej w późniejszym momencie. Nośnik elektroniczny może służyć do zapisania, przechowania albo przekazania informacji w postaci cyfrowej. Istotne jest więc nie tylko to, że treść można odczytać przy użyciu urządzenia, lecz także to, że została ona utrwalona poza papierową postacią.

W praktyce „format elektroniczny” odróżnia komunikację i dokumentowanie informacji w postaci cyfrowej od przekazywania jej na papierze. Może mieć znaczenie wtedy, gdy przepisy dotyczące rynku instrumentów finansowych wymagają przekazania określonych informacji, utrwalenia ich treści albo zapewnienia możliwości późniejszego zapoznania się z nimi. Dzięki zastosowaniu takiego formatu adresat może otrzymać treść bez użycia papierowego dokumentu, a następnie przechować ją i odtworzyć.

Samo określenie nie odnosi się do konkretnego programu, pliku ani jednego rodzaju urządzenia. Najważniejsze są cechy nośnika i sposób utrwalenia informacji. Jeżeli zapis ma charakter trwały i został dokonany na nośniku innym niż papier, mieści się w zakresie pojęcia używanego w tej ustawie. Definicja ma zatem znaczenie przede wszystkim dla ustalenia, kiedy elektroniczne przekazanie lub utrwalenie treści może być traktowane jako właściwa forma komunikacji w obrocie instrumentami finansowymi.