Przepis określa zakres nadzoru sprawowanego przez Przewodniczącego Komitetu nad Narodowym Instytutem. Nadzór obejmuje dwa podstawowe obszary: kontrolę działalności Instytutu oraz zatwierdzanie wskazanych dokumentów dotyczących jego funkcjonowania i finansów.

W ramach kontroli Przewodniczący ocenia działalność Narodowego Instytutu pod względem **legalności, gospodarności, celowości i rzetelności**. Oznacza to, że kontrola odnosi się nie tylko do zgodności działań z prawem, lecz także do ich oszczędności, zasadności oraz prawidłowego i wiarygodnego wykonania. Sama ustawa wskazuje, że kontrola jest sprawowana na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji rządowej.

Drugim elementem nadzoru jest zatwierdzanie dokumentów przygotowywanych przez Narodowy Instytut. Przewodniczący zatwierdza projekty rocznego planu finansowego oraz rocznego planu działalności. Obejmuje to zarówno planowanie środków finansowych, jak i planowanie działań Instytutu. Ponadto zatwierdzeniu podlegają roczne sprawozdanie z działalności oraz roczne sprawozdanie finansowe.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że wskazuje on konkretne kompetencje Przewodniczącego i wyznacza zakres jego udziału w nadzorowaniu Instytutu. Kontrola pozwala oceniać sposób prowadzenia jego działalności, natomiast zatwierdzanie planów i sprawozdań tworzy formalny mechanizm nadzoru nad planowaniem oraz przedstawianiem rezultatów działalności i sytuacji finansowej.

o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1909/text/U/D20171909Lj.pdf

Przepis określa podstawowe zasady prowadzenia gospodarki finansowej Narodowego Instytutu. Jej podstawą jest roczny plan finansowy, ustalany zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych. Plan obejmuje rok obrotowy, przy czym za rok obrotowy uznaje się rok budżetowy. Oznacza to, że działalność finansowa Instytutu powinna być planowana w ramach jednego, odpowiadającego rokowi budżetowemu okresu.

Szczególne rozwiązanie dotyczy początku roku. Od 1 stycznia do dnia zatwierdzenia rocznego planu finansowego przez Przewodniczącego Komitetu podstawą gospodarki finansowej jest projekt planu przygotowany przez Dyrektora. Przepis zapewnia więc podstawę działania także w okresie poprzedzającym formalne zatwierdzenie planu, wskazując jednocześnie, jaki dokument ma wówczas znaczenie dla gospodarki finansowej.

Zmiany w planie finansowym nie są pozostawione wyłącznie wewnętrznym decyzjom Narodowego Instytutu. Dokonuje się ich w trybie i na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych. W praktyce art. 33 wyznacza zatem trzy elementy organizacji finansów Instytutu: roczny charakter planu, projekt jako podstawę działania do czasu zatwierdzenia oraz ustawowy sposób wprowadzania zmian.័ត៌មាន

Przepis określa zasady odwołania Dyrektora Narodowego Instytutu przed upływem kadencji, a także sytuacje, w których kadencja kończy się niezależnie od odwołania. Rozróżnia przy tym przypadki, w których Przewodniczący Komitetu **musi odwołać Dyrektora**, oraz takie, w których może podjąć taką decyzję.

Odwołanie jest obligatoryjne, gdy Dyrektor przestaje spełniać którekolwiek z wymagań wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, rezygnuje ze stanowiska, traci zdolność do wykonywania obowiązków z powodu długotrwałej choroby trwającej co najmniej 6 miesięcy albo złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, co zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu.

Przewodniczący Komitetu może odwołać Dyrektora w razie niezatwierdzenia albo nieterminowego przedstawienia rocznego sprawozdania z działalności Narodowego Instytutu, zgodnie z art. 8 ust. 7, a także w razie niezatwierdzenia lub nieterminowego przedstawienia rocznego sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Fakultatywna podstawa odwołania obejmuje również działanie niezgodne z prawem oraz z zasadami rzetelności, gospodarności i celowości.

Kadencja wygasa przed terminem także w razie śmierci Dyrektora. Do czasu powołania nowego Dyrektora jego obowiązki pełni zastępca wskazany przez Przewodniczącego Komitetu. Rozwiązanie to zapewnia ciągłość wykonywania zadań Instytutu po odwołaniu Dyrektora albo wygaśnięciu jego kadencji.

Przepis określa zakres kompetencji Dyrektora Narodowego Instytutu oraz jego obowiązki związane z zarządzaniem Instytutem, finansami, majątkiem i sprawozdawczością. Dyrektor kieruje działalnością Narodowego Instytutu i podejmuje wszystkie decyzje, które nie zostały zastrzeżone dla Rady. Może samodzielnie dokonywać czynności prawnych w imieniu Instytutu i reprezentuje go na zewnątrz.

Do Dyrektora należy odpowiedzialność za gospodarkę finansową oraz zarządzanie i gospodarowanie majątkiem Narodowego Instytutu. Przygotowuje on między innymi projekty rocznego planu finansowego i rocznego planu działalności, roczne sprawozdania z działalności i finansowe, a także końcowe sprawozdanie z realizacji programów wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, o których mowa w art. 23 ust. 1.

Istotnym elementem procedury jest współdziałanie Dyrektora, Rady i Przewodniczącego Komitetu. Projekty oraz sprawozdania są przedstawiane Przewodniczącemu Komitetu do zatwierdzenia po uzyskaniu opinii Rady. Projekt planu działalności na kolejny rok należy przedstawić do 30 września, a roczne sprawozdanie z działalności za rok poprzedni do 30 czerwca. Sprawozdanie to powinno obejmować w szczególności informacje o stopniu wykonania zadań i wykorzystania przeznaczonych na nie środków. Roczne sprawozdanie finansowe jest przedstawiane wraz ze sprawozdaniem z badania sporządzonym przez firmę audytorską, o której mowa w art. 36 ust. 1. Przepis zapewnia więc podział odpowiedzialności i formalną kontrolę nad planowaniem, działalnością oraz finansami Narodowego Instytutu.

Przepis wprowadza w art. 69h szczególne zasady wykorzystania środków Funduszu, o którym mowa w art. 56 ust. 1, w roku 2026. Środki te mogą zostać przeznaczone na obejmowanie przez Skarb Państwa akcji w spółkach. Skarb Państwa działa w tym zakresie za pośrednictwem ministra właściwego do spraw aktywów państwowych, a wykorzystanie środków wymaga uprzedniej zgody dysponenta Funduszu.

Warunkiem takiego objęcia akcji jest przeznaczenie środków uzyskanych przez spółki na wzmocnienie co najmniej jednego z wymienionych obszarów: potencjału militarnego, bezpieczeństwa energetycznego, bezpieczeństwa żywnościowego albo bezpieczeństwa zdrowotnego. Przepis określa więc zarówno sposób zaangażowania środków Funduszu, jak i cel, któremu mają służyć środki przekazane spółkom.

Do obejmowania akcji na tej podstawie stosuje się przepisy art. 9b ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Oznacza to, że czynność ta podlega również regułom wynikającym z tego przepisu. Rozwiązanie nie ma charakteru bezwarunkowego, ponieważ wymaga zgody dysponenta Funduszu i jest ograniczone do wskazanych celów.

Znaczenie praktyczne ma także upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W drodze rozporządzenia określi on szczegółowy sposób postępowania przy obejmowaniu akcji przez Skarb Państwa. Przy ustalaniu tych zasad ma uwzględnić prawidłową gospodarkę finansową Funduszu oraz ochronę interesów Skarbu Państwa. Przepis tworzy zatem podstawę do przeprowadzenia takich operacji, a ich procedura ma zostać doprecyzowana w rozporządzeniu.

o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2026

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2025/1840/text/T/D20251840L.pdf

Przepis określa zasady przekazywania dotacji celowych z budżetu państwa dla instytucji gospodarki budżetowej Centrum Obsługi Administracji Rządowej. Uprawnienie do udzielenia dotacji przysługuje Szefowi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i ma charakter fakultatywny, ponieważ przepis wskazuje, że może on takiej dotacji udzielić. Oznacza to, że sama regulacja nie nakazuje przekazania środków, lecz tworzy podstawę do ich przyznania na określone cele.

Dotacja może finansować albo dofinansowywać koszty realizacji zadań bieżących, a także koszty remontowych i inwestycyjnych działań dotyczących nieruchomości. Chodzi wyłącznie o nieruchomości stanowiące wyposażenie Centrum Obsługi Administracji Rządowej albo przekazane mu w użyczenie. Zakres przedmiotowy dotacji jest więc związany zarówno z działalnością bieżącą instytucji, jak i z utrzymaniem, remontami oraz inwestycjami w określonym zasobie nieruchomości.

Łączna wysokość dotacji została ograniczona do 5 900 000 zł. Limit ten wyznacza maksymalny poziom wsparcia przewidzianego w przepisie. Ustęp 2 określa skutek udzielenia dotacji w sferze planowania finansowego. W takim przypadku w planie finansowym Centrum Obsługi Administracji Rządowej dokonuje się zmian powodujących zwiększenie dotacji z budżetu państwa. Regulacja zapewnia zatem powiązanie przyznanej dotacji z odpowiednim ujęciem jej w planie finansowym instytucji.

Przepis określa zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy dotyczącej pozyskiwania informacji o niekaralności. Obejmuje ona osoby ubiegające się o zatrudnienie oraz osoby już zatrudnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na niektórych stanowiskach w podmiotach sektora finansowego.

Zakres ustawy nie zależy wyłącznie od rodzaju umowy. Za zatrudnienie uznaje się każdy stosunek prawny, na podstawie którego osoba przebywająca w Polsce wykonuje czynności na rzecz podmiotu sektora finansowego. Przepis wymienia stosunek pracy, umowę o dzieło, umowę zlecenia, umowę o świadczenie usług, umowę agencyjną oraz inne umowy o podobnym charakterze. Oznacza to, że regulacja obejmuje zarówno osoby zatrudnione pracowniczo, jak i wykonujące zadania na podstawie umów cywilnoprawnych, jeżeli spełnione są wskazane warunki.

Przepisy dotyczące podmiotów sektora finansowego stosuje się również do **Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, Biura Rzecznika Finansowego, Narodowego Banku Polskiego, Bankowego Funduszu Gwarancyjnego oraz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego**. Przepis rozszerza więc zakres podmiotów objętych regulacją na wskazane instytucje.

Ustawa nie ma jednak zastosowania, jeżeli wymóg niekaralności osób ubiegających się o zatrudnienie lub zatrudnionych w podmiotach sektora finansowego został uregulowany w ustawach wymienionych w art. 3 ust. 1. W takim przypadku zastosowanie znajduje odrębna podstawa ustawowa. Dodatkowo przepis wyjaśnia, że „państwo członkowskie” oznacza państwo należące do Unii Europejskiej albo będące stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Regulacja wyznacza zatem granice stosowania ustawy i porządkuje podstawowe pojęcia używane w dalszych przepisach.

o zasadach pozyskiwania informacji o niekaralności osób ubiegających się o zatrudnienie i osób zatrudnionych w podmiotach sektora finansowego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/1130/text/U/D20181130Lj.pdf

Art. 2 ust. 1 określa, jakie podmioty są uznawane za podmioty sektora finansowego w rozumieniu ustawy. Przepis tworzy rozbudowany katalog obejmujący instytucje działające w różnych obszarach rynku finansowego, a poszczególne pozycje odsyłają do definicji i regulacji zawartych w innych ustawach oraz rozporządzeniach.

W katalogu wymieniono między innymi banki krajowe, instytucje kredytowe i oddziały banków zagranicznych, instytucje finansowe, holdingi oraz spółki holdingowe. Obejmuje on także podmioty rynku funduszy inwestycyjnych, w tym towarzystwa, spółki zarządzające, zarządzających z UE, alternatywne spółki inwestycyjne i zarządzających ASI. Kolejne punkty dotyczą między innymi instytucji pożyczkowych, podmiotów systemu płatniczego, agencji ratingowych, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, podmiotów związanych z ubezpieczeniami i reasekuracją oraz podmiotów rynku instrumentów finansowych, takich jak Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A., centralny depozyt papierów wartościowych i dom maklerski.

W wielu przypadkach przepis uzależnia objęcie katalogiem od siedziby podmiotu na terytorium państwa członkowskiego, a niekiedy także od miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Konfederacji Szwajcarskiej. Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu kręgu instytucji, które na potrzeby ustawy należy kwalifikować jako podmioty sektora finansowego. Ułatwia to ustalenie, czy dany pracodawca lub podmiot należy do zakresu podmiotowego regulacji dotyczącej pozyskiwania informacji o niekaralności.

Przepis określa, kiedy podmiot sektora finansowego może żądać informacji o prawomocnym skazaniu za wskazane w nim przestępstwa od osoby ubiegającej się o zatrudnienie albo od osoby już zatrudnionej. Uprawnienie dotyczy pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na stanowisku związanym z zarządzaniem mieniem podmiotu lub osób trzecich, dostępem do informacji prawnie chronionych, podejmowaniem decyzji obarczonych wysokim ryzykiem utraty mienia albo wyrządzenia innej znacznej szkody.

Zakres żądanych informacji jest ograniczony do skazań za czyny wymienione w ust. 1 pkt 1-49. Przepis odsyła w tym zakresie do przepisów wielu ustaw, w tym regulujących między innymi obrót finansowy, rachunkowość, działalność ubezpieczeniową, ochronę danych, prawa majątkowe i zasady funkcjonowania spółek. Osoba ubiegająca się o zatrudnienie lub osoba zatrudniona ma obowiązek udzielić takich informacji na żądanie podmiotu sektora finansowego.

Wobec osoby zatrudnionej na wskazanym stanowisku żądanie może być kierowane nie częściej niż raz na 12 miesięcy. Dopuszczalne jest także wcześniejsze żądanie, gdy podmiot poweźmie uzasadnione podejrzenie skazania za jedno z wymienionych przestępstw albo gdy zamierza powierzyć pracownikowi inne stanowisko objęte tym przepisem, a pracownik wyraził na to zgodę. Jeżeli osoba zatrudniona dotychczas na innym stanowisku ma zostać przeniesiona na stanowisko objęte regulacją, żądanie informacji jest możliwe pod warunkiem jej zgody na powierzenie tej pracy. Informacje nie obejmują skazań, które uległy zatarciu.

Przepis określa obowiązki podmiotu prowadzącego działalność, o której mowa w art. 105a ust. 1 pkt 1, związane z planem nawożenia azotem. Podstawowym warunkiem jest uzyskanie **pozytywnej opinii okręgowej stacji chemiczno-rolniczej** o tym planie. Opinia musi być uzyskana najpóźniej do dnia rozpoczęcia stosowania nawozów.

Za wydanie opinii okręgowa stacja pobiera opłatę. Jej maksymalna wysokość wynosi 400 zł dla gospodarstwa rolnego, przy czym górna jednostkowa stawka za każdą działkę rolną wynosi 20 zł. Opłata stanowi dochód budżetu państwa. Szczegółową wysokość stawki dla poszczególnej działki rolnej, a także termin i sposób zapłaty, określi w rozporządzeniu minister właściwy do spraw rolnictwa, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Przy ustalaniu stawki mają być uwzględniane koszty wydawania opinii, potrzeby pokarmowe roślin w warunkach danego siedliska oraz dostępność systemu płatności.

Przepis nakłada również obowiązek przekazania dokumentów organom publicznym. Podmiot musi doręczyć kopię planu nawożenia azotem wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta oraz właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska, właściwym ze względu na miejsce stosowania nawozów. Do kopii planu należy dołączyć kopię pozytywnej opinii okręgowej stacji. Dokumenty trzeba przekazać nie później niż do dnia rozpoczęcia stosowania nawozów. Regulacja łączy więc sporządzenie i zaopiniowanie planu z obowiązkiem jego udostępnienia właściwym organom przed rozpoczęciem nawożenia.

Prawo wodne

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1566/text/U/D20171566Lj.pdf

Przepis ustanawia system ewidencjonowania żeglugowego wykorzystania śluz i pochylni przez statki oraz wydatków związanych z rozwojem i utrzymaniem śródlądowych dróg wodnych i ich infrastruktury. Ewidencja jest prowadzona dla każdego roku kalendarzowego przez Wody Polskie, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wskazanego rozporządzenia.

Podmioty, które z własnych środków wykonują urządzenia wodne służące żegludze śródlądowej, a także organy administracji żeglugi śródlądowej, przekazują Wodom Polskim informacje o wydatkach poniesionych w poprzednim roku. Informacje składa się na formularzach ewidencyjnych do 31 marca każdego roku. Formularze muszą zawierać dane wymagane na podstawie załączników I i III do rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2.

**Istotnym elementem regulacji jest dostęp do danych.** Ewidencje są udostępniane do wglądu nieodpłatnie. Wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów i ich przesyłanie odbywa się natomiast na zasadach określonych w przepisach dotyczących udostępniania informacji o środowisku.

Na podstawie otrzymanych formularzy Wody Polskie sporządzają zbiorczy formularz i przekazują go obu właściwym ministrom do 31 października. Następnie minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przekazuje Komisji Europejskiej zbiorczą informację do 31 grudnia. Przepis tworzy więc określony obieg danych, od podmiotów ponoszących wydatki, przez Wody Polskie i właściwych ministrów, aż do przekazania informacji Komisji Europejskiej.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji, zakres wydatków i infrastruktury objętych ewidencją oraz wzory formularzy zostaną określone w rozporządzeniu. Przy jego wydawaniu uwzględnia się między innymi rodzaj, ładowność i moc silnika statków oraz grupowanie wydatków według rodzaju zabudowy i klasy śródlądowej drogi wodnej.

Przepis określa zasady powierzania wykonywania praw właścicielskich Skarbu Państwa w odniesieniu do śródlądowych wód płynących. Uprawnienie to przysługuje Wodom Polskim, które mogą przekazać wykonywanie tych praw nadleśniczemu albo jednostce samorządu terytorialnego lub ich związkowi. Warunkiem jest uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej, a także złożenie wniosku przez podmiot, któremu zadanie ma zostać powierzone.

Powierzenie następuje w drodze porozumienia. W przypadku nadleśniczego może dotyczyć wód znajdujących się w granicach nadleśnictwa. Jeżeli stroną porozumienia jest jednostka samorządu terytorialnego lub jej związek, chodzi o wody położone w granicach tej jednostki lub tych jednostek. Każde porozumienie musi wskazywać zakres przekazywanych praw właścicielskich, dzięki czemu określa, jakie czynności zostają objęte powierzeniem.

Porozumienie zawierane z jednostką samorządu terytorialnego lub jej związkiem zawiera ponadto postanowienia finansowe. Określa zasady i terminy przekazywania środków na realizację powierzonego zadania, a także środki przeznaczane na ten cel przez samą jednostkę lub jej związek. Regulacja wiąże więc zakres zadań z określeniem sposobu ich finansowania.

Powierzenie nie może obejmować śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym. Niezależnie od tego porozumienia nie obejmują uprawnień właściciela wód, o których mowa w art. 263 ust. 3. Przepis wyznacza zatem zarówno tryb i warunki przekazania wykonywania praw, jak i granice dopuszczalnego powierzenia.

Przepis określa podział zadań w ramach Wód Polskich, wskazując kompetencje Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz zarządów zlewni. Ustęp 1 ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą Wody Polskie wykonują zadania przewidziane w ustawie.

Krajowemu Zarządowi Gospodarki Wodnej powierzono przede wszystkim zadania o zasięgu krajowym i obszarów dorzeczy. Obejmuje to opracowywanie projektów dokumentów planistycznych dotyczących celów środowiskowych, ochrony wód morskich, ryzyka powodziowego, przeciwdziałania skutkom suszy oraz gospodarowania wodami. Krajowy Zarząd prowadzi także gospodarkę finansową i ewidencję księgową Wód Polskich, system informacyjny gospodarowania wodami oraz Hydroportal. Nadzoruje planowanie inwestycji i utrzymanie mienia związanego z gospodarką wodną, koordynuje zapewnienie odpowiedniej ilości i jakości wody, wykonuje kontrolę gospodarowania wodami i realizuje zadania inspekcji wodnej.

Regionalne zarządy działają na poziomie regionów wodnych. Prowadzą określone sprawy administracyjne, w tym dotyczące decyzji i zgód wodnoprawnych, uzgadniają projekty aktów i dokumentów, koordynują inwestycje, wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa wobec wskazanych wód i gruntów oraz planują utrzymanie wód. Zajmują się również ochroną przed powodzią, suszą, bilansowaniem zasobów wodnych i przekazywaniem informacji.

Zarządy zlewni wykonują zadania najbardziej związane z bieżącym gospodarowaniem wodami. Prowadzą sprawy dotyczące części decyzji, zgód wodnoprawnych, opłat i kar, planują oraz realizują inwestycje, utrzymują wody i obwałowania, a także realizują przedsięwzięcia służące odbudowie ekosystemów. Przepis wyznacza więc poziom krajowy, regionalny i zlewniowy wykonywania zadań Wód Polskich.

Przepis określa wymagania, jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o stanowisko Prezesa Wód Polskich oraz jego zastępcy. W przypadku Prezesa warunki mają charakter łączny, co oznacza, że kandydat powinien spełnić wszystkie wymienione przesłanki. Należą do nich: wykształcenie wyższe, obywatelstwo polskie, korzystanie z pełni praw publicznych oraz brak prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Istotne znaczenie ma także doświadczenie zawodowe. Kandydat na Prezesa musi posiadać co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym w jednostkach sektora finansów publicznych. Sam staż nie jest jednak wystarczający, ponieważ przepis wymaga również wykształcenia i wiedzy z zakresu spraw należących do właściwości Wód Polskich.

**Wymagania wobec zastępcy Prezesa** zostały ukształtowane przez odesłanie do całego katalogu warunków określonych w ust. 1. Oznacza to objęcie tym stanowiskiem osób spełniających wymagania dotyczące między innymi wykształcenia, obywatelstwa, praw publicznych, niekaralności oraz wiedzy związanej z właściwością Wód Polskich. Przepis wskazuje ponadto szczególny wymóg dotyczący stażu na stanowisku kierowniczym. Powinien on wynosić co najmniej 2 lata i być uzyskany w jednostkach związanych z gospodarką wodną lub w jednostkach sektora finansów publicznych.

Regulacja porządkuje zatem kryteria dostępu do obu stanowisk, łącząc wymagania ogólne z warunkami dotyczącymi kwalifikacji, niekaralności, doświadczenia kierowniczego i znajomości spraw związanych z działalnością Wód Polskich.

Przepis określa zasady wyznaczania, zmiany i znoszenia aglomeracji, o których mowa w art. 86 ust. 1. Aglomerację wyznacza rada gminy w uchwale, która jest aktem prawa miejscowego. Jeżeli obszar aglomeracji ma obejmować tereny co najmniej dwóch gmin, właściwa jest rada gminy o największej „równoważnej liczbie mieszkańców”.

Gminy zainteresowane utworzeniem takiej aglomeracji zawierają porozumienie. Określają w nim przede wszystkim sposób przekazywania informacji i dokumentów, gminę odpowiedzialną za działania w ramach krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych oraz za przegląd obszarów i granic aglomeracji, a także zasady udziału w kosztach jej funkcjonowania.

Wyznaczenie aglomeracji wymaga uzgodnienia z Wodami Polskimi, a na obszarach objętych określonymi formami ochrony przyrody lub mających znaczenie dla Wspólnoty, również z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Wody Polskie odmawiają uzgodnienia, jeżeli aglomeracja nie spełnia warunków określonych w art. 87a lub w przepisach wydanych na podstawie art. 95 ust. 1 albo art. 99 ust. 1.

Te same reguły stosuje się odpowiednio do zmiany obszaru, granic i „równoważnej liczby mieszkańców” aglomeracji. Wyjątkowo uzgodnienie może zostać dokonane mimo niespełnienia warunków z art. 87a, jeżeli zmiana ogranicza stopień ich naruszenia. Przy zmianie granic lub zniesieniu aglomeracji trzeba przedstawić rozwiązanie problemu gospodarki ściekowej na terenach wyłączanych oraz informacje o otrzymanej pomocy finansowej. Aglomeracja, w której liczba mieszkańców spadła poniżej 2000, może pozostać utrzymana, jeżeli przewidziane przedsięwzięcie kanalizacyjne ujęto w zestawieniu, o którym mowa w art. 88 ust. 1, przez czas jego planowania, realizacji i 5 lat po zakończeniu.

Przepis określa sposób sporządzania, aktualizowania i zatwierdzania Krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych. Program obejmuje wykaz aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej co najmniej 2000. Wykaz ten jest jego integralną częścią, a więc stanowi element samego programu, a nie odrębne zestawienie pozostające poza jego zakresem.

W programie ujmuje się niezbędne przedsięwzięcia dotyczące budowy, rozbudowy i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych. Za sporządzenie i aktualizowanie dokumentu odpowiada minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, który wykonuje te zadania we współpracy z Wodami Polskimi. Ostateczne zatwierdzenie programu należy natomiast do Rady Ministrów. Przepis rozdziela zatem przygotowanie i aktualizację programu od jego zatwierdzenia, wskazując podmioty odpowiedzialne za poszczególne etapy.

Program powinien określać dla wskazanych przedsięwzięć, w szczególności, ich zakres rzeczowo-finansowy oraz termin zakończenia. Zakres rzeczowo-finansowy pozwala ująć zarówno przedmiot planowanych działań, jak i związane z nimi kwestie finansowe, natomiast termin zakończenia wyznacza czas ich finalizacji. Sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że wymienione elementy stanowią najważniejsze przykłady informacji określanych w programie, a nie zamknięty katalog. W praktyce przepis tworzy podstawę dla jednolitego, krajowego zestawienia aglomeracji i związanych z nimi przedsięwzięć kanalizacyjnych, wraz z określeniem ich zakresu oraz terminów realizacji.

Finansowa gospodarka

Finansowa gospodarka w przepisach

o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego4 przepisy

o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 20262 przepisy

o zasadach pozyskiwania informacji o niekaralności osób ubiegających się o zatrudnienie i osób zatrudnionych w podmiotach sektora finansowego3 przepisy

Prawo wodne7 przepisów