Film niskobudżetowy

Film niskobudżetowy to, w rozumieniu ustawy „Kinematografia.”, film zakwalifikowany na podstawie wysokości kosztu jego produkcji. O tym, czy film należy do tej kategorii, decyduje porównanie dwóch wartości: rzeczywistego kosztu produkcji oraz progu ustalonego jako dwukrotność maksymalnej kwoty dofinansowania filmu, określonej na dany rok przez Radę Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.

Podstawową przesłanką jest więc to, aby koszt produkcji był niższy od tak wyliczonego progu. Nie wystarczy, że film mieści się w tej kwocie albo jest jej równy. Użyte w definicji kryterium „niższy niż” oznacza, że przekroczenie progu lub osiągnięcie dokładnie jego wysokości wyklucza uznanie filmu za niskobudżetowy na podstawie tego przepisu.

Definicja opiera się wyłącznie na kryterium finansowym. Nie odwołuje się do gatunku filmu, jego długości, tematyki, liczby osób zaangażowanych w produkcję, poziomu artystycznego ani sposobu dystrybucji. O zakwalifikowaniu filmu nie przesądza zatem potoczne rozumienie niewielkiego budżetu, lecz odniesienie kosztu produkcji do maksymalnej kwoty dofinansowania ustalonej przez właściwy organ na konkretny rok.

Znaczenie tej konstrukcji polega na wprowadzeniu obiektywnego i zmiennego w czasie sposobu wyodrębniania filmów o niższych kosztach produkcji. Próg nie jest wskazany jako stała kwota w samej definicji, lecz zależy od ustalenia dokonanego na dany rok. Przy ocenie, czy konkretny film spełnia warunek, trzeba więc uwzględnić zarówno jego koszt produkcji, jak i właściwą dla danego roku maksymalną kwotę dofinansowania, a następnie pomnożyć ją przez dwa.

W praktyce pojęcie służy do rozróżnienia filmów według skali finansowej produkcji i może mieć znaczenie przy stosowaniu innych przepisów ustawy, które posługują się kategorią filmu niskobudżetowego. Sama definicja nie określa jednak wysokości wsparcia ani nie przesądza o przyznaniu dofinansowania. Ustala jedynie warunek pozwalający stwierdzić, czy dany film mieści się w tej ustawowej kategorii.