Ewidencja budynków

Ewidencja budynków to uporządkowany zbiór informacji o budynkach, prowadzony w ramach ewidencji gruntów i budynków. Stanowi element państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz służy identyfikacji budynków w przestrzeni i opisaniu ich podstawowych cech.

W ewidencji ujawnia się w szczególności położenie budynku, jego oznaczenie, dane geometryczne, funkcję lub przeznaczenie, podstawowe informacje techniczne oraz powiązanie z działką ewidencyjną. Zakres danych może obejmować także informacje o częściach budynku, takich jak lokale, jeżeli przepisy przewidują ich wykazywanie w danym zbiorze. Dane są przedstawiane w formie opisowej i kartograficznej, a ich aktualizacja następuje na podstawie dokumentów, wyników prac geodezyjnych oraz informacji przekazywanych przez właściwe organy i podmioty.

Najważniejsze cechy ewidencji budynków:

• ma charakter urzędowego rejestru publicznego,
• porządkuje dane według jednostek ewidencyjnych, obrębów i działek,
• łączy informacje opisowe z położeniem i kształtem obiektu,
• podlega aktualizacji, kontroli i udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach.

Ewidencja budynków występuje przede wszystkim w prawie geodezyjnym i kartograficznym. Jej dane są wykorzystywane także w gospodarce nieruchomościami, planowaniu przestrzennym, budownictwie, statystyce publicznej oraz przy wymiarze niektórych należności publicznoprawnych. Mogą być również przekazywane do innych systemów informacji publicznej, w tym systemów związanych z gospodarowaniem wodami, jeżeli zakres tych systemów obejmuje informacje o obiektach budowlanych.

Wpis w ewidencji ma przede wszystkim znaczenie informacyjne i porządkowe. Samo ujawnienie budynku nie przesądza o prawie własności, zgodności obiektu z prawem budowlanym ani o dopuszczeniu go do użytkowania. Ewidencja budynków nie zastępuje księgi wieczystej, dokumentacji budowlanej ani dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości.