Energia otoczenia

Energia otoczenia to, w rozumieniu ustawy „Odnawialne źródła energii”, energia pochodząca ze środowiska, która występuje w nim w sposób naturalny. Chodzi przede wszystkim o dwa jej rodzaje: energię termiczną, czyli związaną z ciepłem, oraz energię skumulowaną w środowisku. Energia ta musi być rozpatrywana w środowisku o określonych granicach, a więc w odniesieniu do jasno wyodrębnionego obszaru lub zakresu środowiska.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• naturalne pochodzenie energii,
• jej postać termiczna albo postać energii zgromadzonej w środowisku,
• występowanie w określonym otoczeniu,
• możliwość znajdowania się w wodach powierzchniowych, ściekach lub powietrzu,
• wyłączenie powietrza wylotowego.

Ostatnie zastrzeżenie ma znaczenie porządkujące. Nie każde powietrze, w którym znajduje się energia, jest objęte tym pojęciem. Powietrze wylotowe zostało wyraźnie wyłączone, dlatego nie należy utożsamiać go z powietrzem atmosferycznym lub innym powietrzem występującym w otoczeniu, które może mieścić się w zakresie definicji.

W ustawie pojęcie służy do wskazania, jaki rodzaj energii środowiskowej może być uznany za energię otoczenia. Pozwala odróżnić ją od energii dostarczanej z zewnątrz oraz od energii zawartej w nośnikach, które nie zostały wymienione w definicji. Ma to praktyczne znaczenie przy opisywaniu i kwalifikowaniu rozwiązań wykorzystujących ciepło lub energię zgromadzoną w wodzie, ściekach albo powietrzu. Dzięki temu można ustalić, czy energia pobierana z danego środowiska mieści się w ustawowym zakresie tego terminu. Definicja wskazuje więc nie tylko na właściwości samej energii, lecz także na jej źródło, miejsce występowania i granice zastosowania w przepisach dotyczących odnawialnych źródeł energii.