Energia finalna

Energia finalna to energia lub paliwa, które zostały dostarczone odbiorcy końcowemu, czyli podmiotowi korzystającemu z nich na końcowym etapie łańcucha dostaw. Pojęcie to obejmuje zatem dwa podstawowe elementy: po pierwsze, przedmiotem dostawy musi być energia albo paliwo należące do kategorii wskazanych w przepisach Prawa energetycznego, a po drugie, dostawa musi być skierowana do odbiorcy końcowego. O tym, jakie rodzaje energii i paliw mieszczą się w tym zakresie, rozstrzyga odesłanie do odpowiednich przepisów tej ustawy.

Określenie „finalna” wskazuje na moment, w którym energia lub paliwo trafia do użytkownika końcowego. Nie chodzi więc wyłącznie o sam nośnik energii, lecz także o jego miejsce w obrocie i sposób wykorzystania. Ta sama energia może wcześniej występować w obrocie między podmiotami zajmującymi się jej wytwarzaniem, przesyłaniem albo dystrybucją, natomiast jako energia finalna jest ujmowana na etapie dostarczenia jej odbiorcy końcowemu.

W ustawie „Efektywność energetyczna” pojęcie to służy do określania, jakiej energii lub jakich paliw dotyczą regulacje związane z końcowym wykorzystaniem energii. Ma znaczenie przy opisywaniu zapotrzebowania odbiorców, ocenie zużycia oraz analizowaniu efektów działań prowadzących do poprawy efektywności energetycznej. Pozwala odróżnić energię dostarczoną użytkownikowi od energii rozpatrywanej na wcześniejszych etapach systemu energetycznego.

W praktyce energia finalna jest więc kategorią używaną do opisu tego, co rzeczywiście zostało dostarczone odbiorcy końcowemu i może zostać przez niego wykorzystane. Dzięki temu możliwe jest spójne określanie zakresu obowiązków, celów i działań przewidzianych w przepisach dotyczących efektywności energetycznej. Znaczenie tego pojęcia może pojawiać się także przy stosowaniu innych regulacji posługujących się kategoriami energii i paliw z Prawa energetycznego.