Emisja uniknięta

Emisja uniknięta to wielkość emisji, która mogłaby powstać w określonym roku, gdyby nowa instalacja działała z wykorzystaniem technologii powszechnie stosowanych w Polsce do wytwarzania danego produktu, lecz w rzeczywistości nie została wprowadzona do powietrza dzięki zastosowaniu innego rozwiązania.

Pojęcie to, zdefiniowane w ustawie „o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji”, opisuje więc emisję hipotetyczną, ustalaną przez porównanie dwóch sposobów wytwarzania. Z jednej strony bierze się pod uwagę poziom emisji typowy dla technologii powszechnie używanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z drugiej strony analizuje się działanie nowej instalacji, w której zastosowano rozwiązanie techniczne lub technologiczne odmienne od tego standardu albo wykorzystano inne surowce bądź paliwa.

Aby można było mówić o emisji unikniętej, muszą być spełnione określone elementy:

• chodzi o emisję związaną z wytwarzaniem konkretnego produktu;
• porównanie dotyczy instalacji funkcjonującej w danym roku;
• punktem odniesienia są technologie stosowane powszechnie w Polsce;
• nowa instalacja wykorzystuje inne rozwiązanie techniczne lub technologiczne albo inne surowce lub paliwa;
• emisja, która byłaby związana z rozwiązaniem powszechnie stosowanym, nie została faktycznie wprowadzona do powietrza.

W praktyce emisja uniknięta pokazuje różnicę między emisją przewidywaną przy zastosowaniu typowej technologii a emisją, której nie wyemitowano dzięki zastosowaniu alternatywnego rozwiązania w nowej instalacji. Nie oznacza to dowolnej różnicy między emisjami, lecz wielkość odnoszoną do określonego produktu, roku i przyjętego sposobu wytwarzania. Pojęcie służy zatem do oceny efektu zastosowania rozwiązań ograniczających emisję oraz do przedstawienia, jaka ilość substancji nie trafiła do powietrza w porównaniu z określonym poziomem odniesienia. Ma znaczenie przy opisie i ocenie działań podejmowanych w ramach systemu zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.