Przepis wyznacza maksymalny czas potrzebny na zaliczenie wszystkich części egzaminu aktuarialnego. Całość musi zostać zaliczona w okresie nie dłuższym niż dziesięć lat. Ograniczenie dotyczy łącznego czasu zaliczania wszystkich części, a nie wyłącznie czasu trwania pojedynczej części. Oznacza to, że cały proces zaliczania nie może trwać po upływie tego terminu.

w sprawie egzaminu aktuarialnego

Przepis wskazuje, że obowiązujące na egzaminie tematy są uporządkowane w bloki tematyczne, a ich zakres znajduje się w załączniku do rozporządzenia. Wprowadza też zasadę, że użyte w rozporządzeniu określenie „zakład ubezpieczeń” obejmuje również zakład reasekuracji. Oznacza to, że w każdym miejscu tego aktu, w którym mowa o zakładzie ubezpieczeń, należy uwzględniać także zakład reasekuracji.

Przepis określa, kto może być obecny podczas egzaminu w roli obserwatora. Takie uprawnienie przysługuje osobom, które zostały do tego upoważnione przez Komisję Nadzoru Finansowego. Oznacza to, że sama chęć uczestniczenia w egzaminie nie wystarcza: konieczne jest upoważnienie tego organu. Przepis nie wskazuje dodatkowych warunków ani zakresu czynności obserwatorów.

Przepis określa minimalną częstotliwość organizowania egzaminu aktuarialnego. W każdym roku kalendarzowym powinny odbyć się co najmniej dwa egzaminy, więc jeden termin w roku nie spełnia tego wymogu. Regulacja wskazuje jedynie dolną granicę. Nie wynika z niej, w jakich miesiącach mają odbywać się egzaminy ani ile może ich być maksymalnie. Konkretne terminy nie są zatem określone w tym przepisie.

Egzamin aktuarialny

Egzamin aktuarialny w przepisach

w sprawie egzaminu aktuarialnego4 przepisy