Edukacja formalna

Edukacja formalna to kształcenie prowadzone w ramach oficjalnego systemu oświaty oraz systemu szkolnictwa wyższego i nauki. W rozumieniu ustawy o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji nie chodzi więc o każdą uporządkowaną naukę, lecz o edukację organizowaną przez określone, uprawnione podmioty i realizowaną według programów prowadzących do uzyskania wskazanych rodzajów kwalifikacji.

Pojęcie obejmuje kształcenie prowadzone przez publiczne i niepubliczne szkoły, a także przez inne podmioty należące do systemu oświaty. Drugą grupę stanowią uczelnie oraz inne podmioty systemu szkolnictwa wyższego i nauki. Warunkiem uznania danego kształcenia za edukację formalną jest zatem zarówno jego instytucjonalny charakter, jak i oparcie na programie, którego celem jest uzyskanie kwalifikacji określonej w przepisach.

Programy edukacji formalnej mogą prowadzić do uzyskania kwalifikacji pełnych, kwalifikacji nadawanych po ukończeniu studiów podyplomowych albo kwalifikacji w zawodzie. W przypadku studiów podyplomowych ustawa odsyła do przepisów regulujących szkolnictwo wyższe i naukę. Kwalifikacja w zawodzie jest natomiast rozumiana zgodnie z przepisami o systemie oświaty. Oznacza to, że znaczenie ma nie tylko sama forma nauki, lecz także jej powiązanie z kwalifikacją uznawaną w odpowiednim systemie prawnym.

W ustawie definicja służy wyodrębnieniu jednej z dróg prowadzących do uzyskania kwalifikacji. Pozwala wskazać, które procesy kształcenia są częścią formalnych struktur edukacyjnych i mogą być rozpatrywane w kontekście Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji. Ma to znaczenie praktyczne przy odróżnianiu edukacji formalnej od innych sposobów nabywania wiedzy, umiejętności i kompetencji, które nie są realizowane przez wskazane instytucje lub nie prowadzą do kwalifikacji wymienionych w definicji. Aby dane kształcenie mieściło się w tym pojęciu, muszą więc wystąpić łącznie: właściwy podmiot, program kształcenia oraz cel w postaci uzyskania określonej kwalifikacji.