Dźwignia finansowa AFI

Dźwignia finansowa AFI to sposób zwiększania ekspozycji alternatywnego funduszu inwestycyjnego, czyli skali jego zaangażowania w określone aktywa, pozycje lub zobowiązania finansowe. Pojęcie to obejmuje nie tylko klasyczne zadłużenie, lecz każdą metodę, która powoduje zwiększenie takiej ekspozycji. Definicja ma więc charakter szeroki i nie ogranicza się do jednego rodzaju finansowania.

W ustawie o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi jako przykłady dźwigni wskazano w szczególności:

• pożyczanie środków pieniężnych,
• pożyczanie papierów wartościowych,
• inwestowanie w instrumenty pochodne,
• inwestowanie w prawa majątkowe, o których mowa w art. 145 ust. 1 pkt 6,
• korzystanie z instrumentów pochodnych właściwych AFI.

Oznacza to, że o zastosowaniu dźwigni może decydować zarówno pozyskanie dodatkowych środków lub papierów wartościowych, jak i wykorzystanie konstrukcji finansowych, których wartość lub sposób rozliczenia zwiększa ekonomiczne zaangażowanie funduszu. Lista zawarta w definicji nie jest zamknięta. Istotny jest skutek zastosowanej metody, a więc zwiększenie ekspozycji AFI, a nie sama nazwa lub forma wykorzystanego rozwiązania.

Pojęcie służy ustaleniu, czy działalność AFI wiąże się z wykorzystywaniem mechanizmów zwiększających jego zaangażowanie finansowe. Ma to znaczenie dla stosowania przepisów ustawy dotyczących funkcjonowania i oceny działalności alternatywnych funduszy inwestycyjnych. W praktyce pozwala odróżnić inwestowanie oparte wyłącznie na środkach pozostających bezpośrednio w dyspozycji funduszu od sytuacji, w której fundusz zwiększa swoją ekspozycję przez finansowanie zewnętrzne, pożyczone papiery wartościowe, instrumenty pochodne albo inne wskazane prawa i instrumenty. Zastosowanie dźwigni może zwiększać zarówno skalę możliwego wyniku inwestycyjnego, jak i znaczenie zmian wartości wykorzystanych aktywów lub pozycji, dlatego prawidłowe rozpoznanie tej metody jest istotne przy analizie działalności AFI.