Przepis dotyczy wierzytelności niepieniężnych, czyli takich, których treść nie jest określona w pieniądzu. Wskazuje, że mimo tego na liście wierzytelności ujmuje się je jako określoną sumę pieniężną. W efekcie wierzytelność niepieniężna zostaje przedstawiona na liście w formie wartości wyrażonej w pieniądzu. Decydujące znaczenie ma wartość tej wierzytelności z dnia ogłoszenia upadłości. Oznacza to, że przy umieszczaniu jej na liście należy przyjąć jej wartość ustaloną właśnie na ten dzień. Przepis wiąże więc sposób ujęcia wierzytelności z konkretnym momentem, a nie z dowolną datą. Regulacja określa wyłącznie, w jaki sposób wierzytelność niepieniężna ma zostać wpisana na listę wierzytelności. Ma być wskazana w sumie pieniężnej odpowiadającej jej wartości z dnia ogłoszenia upadłości. Sam przepis nie określa natomiast sposobu ustalania tej wartości ani nie wskazuje innych zasad dotyczących takiej wierzytelności.

Prawo upadłościowe

Przepis wyłącza możliwość potrącenia w określonej sytuacji czasowej. Chodzi o przypadek, w którym wierzyciel stał się jednocześnie dłużnikiem upadłego dopiero po dniu ogłoszenia upadłości. Jeżeli więc po ogłoszeniu upadłości wierzyciel uzyskał zobowiązanie wobec upadłego, potrącenie nie jest dopuszczalne. Dla zastosowania tej zasady znaczenie ma moment powstania relacji, w której wierzyciel stał się dłużnikiem upadłego. Musi to nastąpić po dniu ogłoszenia upadłości. Przepis nie uzależnia zakazu od wysokości zobowiązania ani od jego rodzaju. Decydujące jest to, że wierzyciel stał się dłużnikiem upadłego już po ogłoszeniu upadłości. W praktyce oznacza to, że samo istnienie wierzytelności wierzyciela wobec upadłego nie wystarcza do dokonania potrącenia. Jeżeli wierzyciel zaczął być dłużnikiem upadłego dopiero po ogłoszeniu upadłości, potrącenie jest wyłączone. Przepis ustanawia zatem jasną granicę czasową, po której powstanie statusu dłużnika upadłego uniemożliwia skorzystanie z potrącenia.

Dzień ogłoszenia upadłości

Dzień ogłoszenia upadłości w przepisach

Prawo upadłościowe2 przepisy