Art. 128 ustawy o księgach wieczystych i hipotece stanowi o dacie wejścia w życie tej ustawy, określając ją na dzień 1 stycznia 1983 roku. Jest to przepis końcowy, który ma na celu precyzyjne określenie momentu, od którego przepisy ustawy zaczynają obowiązywać.

**Znaczenie przepisu:**

1. **Pewność prawa**: Określenie konkretnej daty wejścia w życie ustawy jest kluczowe dla zapewnienia pewności prawa. Dzięki temu wszyscy zainteresowani, w tym organy sądowe, notariusze, prawnicy oraz obywatele, wiedzą, od kiedy obowiązują nowe regulacje dotyczące ksiąg wieczystych i hipoteki.

2. **Przygotowanie do zmian**: Ustalenie daty wejścia w życie ustawy na 1 stycznia 1983 roku daje czas na przygotowanie się do nowych przepisów. Organy administracyjne, sądy oraz inne instytucje mają czas na dostosowanie swoich procedur i systemów do nowych wymogów prawnych.

3. **Przepisy przejściowe**: Wprowadzenie nowej ustawy często wiąże się z koniecznością stosowania przepisów przejściowych, które regulują sposób postępowania w sprawach rozpoczętych przed wejściem w życie nowej ustawy. Art. 128 wskazuje na moment, od którego należy stosować nowe przepisy, co jest istotne dla prawidłowego stosowania przepisów przejściowych.

4. **Stabilność systemu prawnego**: Określenie daty wejścia w życie ustawy przyczynia się do stabilności systemu prawnego. Umożliwia to płynne przejście z jednego stanu prawnego do nowego, minimalizując ryzyko niejasności i sporów prawnych.

**Podsumowanie:**

Art. 128 ustawy o księgach wieczystych i hipotece pełni istotną rolę w procesie legislacyjnym, określając datę, od której nowe przepisy zaczynają obowiązywać. Jest to przepis techniczny, ale jego znaczenie dla pewności prawa i stabilności systemu prawnego jest nie do przecenienia. Dzięki niemu wszyscy uczestnicy obrotu prawnego mają jasność co do momentu, od którego muszą stosować nowe regulacje dotyczące ksiąg wieczystych i hipoteki.

o księgach wieczystych i hipotece

Art. 337 Ordynacji podatkowej stanowi przepis przejściowy, który odnosi się do sytuacji, w której podatnik wniósł żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zaległości podatkowej przed dniem 1 stycznia 1998 r. Przepis ten nakazuje, aby takie żądania były rozpatrywane zgodnie z przepisami obowiązującymi przed tą datą, czyli według zasad określonych w dotychczasowych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA).

Komentarz do tego przepisu można podzielić na kilka kluczowych aspektów:

1. **Przepis przejściowy**: Art. 337 pełni funkcję przepisu przejściowego, który zapewnia, że sprawy wszczęte przed określoną datą będą rozpatrywane według starych przepisów. Jest to istotne z punktu widzenia zasady pewności prawa i ochrony praw nabytych.

2. **Decyzje ostateczne**: Przepis odnosi się do decyzji ostatecznych, co oznacza, że decyzje te przeszły już przez pełną procedurę administracyjną i stały się prawomocne. Wniesienie żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji jest możliwe, ale musi być rozpatrywane według przepisów obowiązujących w momencie wniesienia żądania.

3. **Data graniczna**: Kluczową datą jest 1 stycznia 1998 r. Wszelkie żądania wniesione przed tą datą będą rozpatrywane według starych przepisów KPA. Po tej dacie zastosowanie mają już nowe przepisy, które mogły zostać wprowadzone w ramach reformy prawa podatkowego.

4. **Dotychczasowe przepisy KPA**: Przepis odsyła do „dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego”, co oznacza, że należy stosować przepisy KPA w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 1998 r. Jest to istotne, ponieważ przepisy te mogły ulec zmianie po tej dacie, a podatnik ma prawo do rozpatrzenia jego sprawy według reguł obowiązujących w momencie wniesienia żądania.

5. **Zasada ochrony praw nabytych**: Przepis ten jest wyrazem zasady ochrony praw nabytych i pewności prawa. Podatnicy, którzy wnieśli swoje żądania przed określoną datą, mają prawo do rozpatrzenia ich spraw według przepisów, które obowiązywały w momencie wniesienia żądania, co zapobiega retroaktywnemu stosowaniu nowych, potencjalnie mniej korzystnych przepisów.

Podsumowując, art. 337 Ordynacji podatkowej ma na celu zapewnienie, że żądania dotyczące decyzji ostatecznych wniesione przed 1 stycznia 1998 r. będą rozpatrywane według przepisów obowiązujących w momencie ich wniesienia. Jest to istotne z punktu widzenia zasady pewności prawa oraz ochrony praw nabytych przez podatników.

Dzień 1 stycznia

Dzień 1 stycznia w przepisach