Dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego

Pojęcie „dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego” określa, które osoby ustawa „Obrona Ojczyzny” uznaje za dzieci pozostające w szczególnej relacji rodzinnej i zależności od żołnierza. Nie chodzi wyłącznie o dzieci biologiczne żołnierza. Do tej kategorii mogą należeć także dzieci jego małżonka, dzieci przysposobione oraz dzieci przyjęte przez żołnierza na wychowanie.

Aby dziecko było objęte tym pojęciem, muszą być spełnione określone warunki dotyczące jego wieku, sytuacji życiowej oraz stanu zdrowia. Co do zasady jest to osoba, która nie ukończyła 18 lat. Jeżeli po osiągnięciu tego wieku nadal uczęszcza do szkoły albo odbywa studia w szkole wyższej, może pozostawać w tej kategorii do ukończenia 25 lat. Oznacza to, że sama nauka po 18 roku życia ma znaczenie dla dalszego uwzględniania dziecka, ale tylko w granicach wskazanego wieku.

Szczególna sytuacja dotyczy dziecka, które przed osiągnięciem właściwego wieku stało się całkowicie niezdolne do pracy albo niezdolne do samodzielnej egzystencji. W takim przypadku niezdolność może uzasadniać dalsze traktowanie go jako dziecka pozostającego na utrzymaniu, niezależnie od zwykłego kryterium wieku. Istotne jest jednak, aby taki stan powstał przed osiągnięciem wieku określonego dla danej sytuacji.

Status ten trwa tylko do zawarcia przez dziecko związku małżeńskiego. Zawarcie małżeństwa kończy więc możliwość zaliczania dziecka do omawianej kategorii, nawet jeżeli wcześniej spełniało ono warunki dotyczące wieku, nauki lub niezdolności do pracy.

Definicja porządkuje krąg osób, które na potrzeby ustawy mogą być traktowane jako dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego. Ma praktyczne znaczenie przy stosowaniu przepisów ustawy odnoszących się do sytuacji rodzinnej żołnierza. Pozwala ustalić, czy dana osoba mieści się w ustawowej kategorii, na podstawie jej pokrewieństwa lub statusu rodzinnego, wieku, kontynuowania nauki, stanu zdrowia oraz tego, czy zawarła małżeństwo.