Przepis określa podstawowe zasady nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego przyznawania i wypłaty. Prawo to przysługuje obywatelom polskim, a także cudzoziemcom należącym do kategorii wskazanych w ust. 2 pkt 2. Obejmują one między innymi osoby objęte koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego, uprawnione na podstawie umów międzynarodowych, posiadające określone zezwolenia pobytowe lub kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”, a także obywateli Zjednoczonego Królestwa i członków ich rodzin wskazanych w przepisie.

Wobec osób wymienionych w ust. 2 pkt 2 lit. c-f przewidziano dodatkowe warunki. Co do zasady powinny one być aktywne zawodowo w Polsce w miesiącu poprzedzającym miesiąc, za który świadczenie ma przysługiwać. Warunek ten nie dotyczy między innymi określonych przypadków związanych z obywatelstwem polskim dziecka, jego niepełnosprawnością lub opieką sprawowaną przez opiekuna wskazanego przez władze kraju pochodzenia. Jeżeli zamiast aktywności zawodowej osoba podlegała określonemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, świadczenie może przysługiwać na 3 albo 6 miesięcy, nie więcej niż raz w okresie wskazanym w art. 18 ust. 1.

Dodatkowo dziecko powinno realizować odpowiedni obowiązek przedszkolny lub szkolny, albo obowiązek nauki, z wyjątkami określonymi w ust. 2d. W niektórych przypadkach wymagane jest zaświadczenie. Prawo do świadczenia wiąże się także z zamieszkiwaniem w Polsce przez okres jego pobierania. W razie wątpliwości, zwłaszcza dotyczących zamieszkania, Zakład Ubezpieczeń Społecznych może wstrzymać wypłatę, korzystając przy weryfikacji z informacji przekazywanych przez Komendanta Głównego Straży Granicznej.

o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/195/text/U/D20160195Lj.pdf

Przepis określa zasady składania wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego i jego wypłatę. Z wnioskiem mogą wystąpić między innymi matka, ojciec, opiekun faktyczny lub prawny dziecka, rodzina zastępcza, osoba prowadząca rodzinny dom dziecka oraz dyrektorzy wskazanych placówek i ośrodków. Wniosek składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Wnioskodawca podaje dane swoje i dzieci, których dotyczy wniosek, a w określonych przypadkach także informacje o innych osobach, aktywności zawodowej, pobycie poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz dokumentach potwierdzających tożsamość i legalność pobytu. Wniosek powinien zawierać również numer rachunku płatniczego lub odpowiedniego instrumentu płatniczego, a także oświadczenie o niewystępowaniu okoliczności pozbawiających prawa do świadczenia, o których mowa w art. 5 ust. 2a, art. 5a i art. 8.

Do wniosku dołącza się, zależnie od sytuacji, zaświadczenia, oświadczenia i inne dowody, w szczególności dokumenty dotyczące przysposobienia, rozwodu lub separacji, opieki prawnej, pieczy zastępczej, pobytu cudzoziemca albo opieki naprzemiennej. Informacje we wniosku i załącznikach składane są pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Wymagana klauzula „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.” zastępuje pouczenie organu.

Wniosek i załączniki składa się wyłącznie elektronicznie, między innymi przez „profil informacyjny”, system banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej oraz system wskazany przez ministra właściwego do spraw rodziny. Przepis określa też sposoby uwierzytelnienia i podpisania dokumentów, a w niektórych przypadkach Zakład Ubezpieczeń Społecznych zakłada wnioskodawcy profil informacyjny. Dawka formalności służy temu, aby organ dysponował danymi i dokumentami niezbędnymi do rozpatrzenia wniosku.

Przepis określa zasady informatycznej obsługi świadczenia wychowawczego oraz gromadzenia i wykorzystywania danych związanych z jego przyznawaniem. Wojewoda realizuje ustawę przy pomocy systemów teleinformatycznych powiązanych z systemami używanymi do obsługi świadczeń rodzinnych.

Minister właściwy do spraw rodziny tworzy **rejestr centralny**, do którego trafiają informacje gromadzone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i wojewodów. Obejmują one dane osób ubiegających się o świadczenie lub pobierających je, dane dzieci, informacje o wnioskach, przyznaniu i okresie świadczenia, jego wysokości, a także o zgonie. Zakres danych obejmuje między innymi imię i nazwisko, datę urodzenia, adres, numer PESEL lub dane dokumentu tożsamości, obywatelstwo, dane kontaktowe oraz informacje o statusie UKR, uczęszczaniu dziecka do placówki oświatowej i prawie do świadczeń opieki zdrowotnej. Ustęp 2a przewiduje wyjątki od obowiązku gromadzenia niektórych danych, zależnie od rodzaju osoby uprawnionej.

Dane są przetwarzane w celu nadzorowania realizacji świadczeń i mogą być udostępniane określonym podmiotom, między innymi Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, wojewodzie, organom realizującym świadczenia rodzinne, alimentacyjne, z pomocy społecznej oraz świadczenie dobry start. Udostępnienie następuje w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań, zwłaszcza w celu weryfikacji danych.

Przepis określa także okresy przechowywania i obowiązek usunięcia informacji po ich upływie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych może stosować zautomatyzowane przetwarzanie danych, ale strona zachowuje prawo do wyjaśnień, interwencji człowieka, przedstawienia własnego stanowiska i zakwestionowania rozstrzygnięcia. Dokumentacja jest prowadzona elektronicznie, a jej wydruki mają moc równoważną dokumentom elektronicznym i nie wymagają uwierzytelnienia.

Przepis określa, jakie podmioty mogą przetwarzać dane osobowe w związku z realizacją świadczenia wychowawczego oraz jaki jest zakres tego uprawnienia. Dotyczy to przede wszystkim podmiotów realizujących zadania związane ze świadczeniem wychowawczym. Obejmuje także podmioty, których systemy teleinformatyczne są wykorzystywane do składania wniosków i załączników do wniosków, o których mowa w art. 13 ust. 4.

Zakres danych może obejmować:

- dane osoby ubiegającej się o świadczenie wychowawcze,
- dane dzieci, na które ta osoba ubiega się o przyznanie świadczenia,
- dane innych osób wskazane we wniosku lub w załącznikach do wniosku.

Przetwarzanie jest dopuszczalne wyłącznie **w zakresie niezbędnym do realizacji zadań wynikających z ustawy**. Oznacza to, że przepis wiąże możliwość przetwarzania zarówno z określonym celem, jakim jest wykonywanie zadań dotyczących świadczenia wychowawczego, jak i z zakresem danych potrzebnych do tego celu. Nie ogranicza się przy tym tylko do danych osoby składającej wniosek lub danych dzieci, ponieważ obejmuje również dane innych osób, jeżeli zostały wskazane we wniosku albo w załącznikach.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na stworzeniu podstawy do przetwarzania danych przez podmioty obsługujące realizację świadczenia oraz przez podmioty zapewniające systemy używane do elektronicznego składania dokumentów. Jednocześnie przepis wskazuje, że dane mogą być wykorzystywane tylko w związku z zadaniami określonymi w ustawie, a nie w dowolnym celu.

Przepis określa przeznaczenie świadczenia wychowawczego przyznanego na dzieci przebywające w określonych formach pieczy instytucjonalnej. Dotyczy dzieci umieszczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego, interwencyjnego oraz specjalistyczno-terapeutycznego, a także w regionalnych placówkach opiekuńczo-terapeutycznych i interwencyjnych ośrodkach preadopcyjnych.

Środki ze świadczenia powinny być wykorzystywane przede wszystkim na **rozwój zainteresowań oraz zwiększanie szans edukacyjnych i rozwojowych** dzieci przebywających w tych placówkach lub ośrodkach. Przepis dopuszcza również gromadzenie tych środków jako oszczędności. Oznacza to, że świadczenie może służyć zarówno bieżącemu wspieraniu rozwoju dziecka, jak i zabezpieczeniu środków na późniejszy cel, związany z jego sytuacją edukacyjną lub rozwojową.

Szczególna zasada obowiązuje w razie powrotu dziecka do rodziny biologicznej na podstawie orzeczenia sądu. W takiej sytuacji sąd rozstrzyga także o sposobie dysponowania środkami pochodzącymi ze świadczenia wychowawczego, które zostały zgromadzone jako oszczędności. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na wskazaniu celów, na które przeznacza się świadczenie w czasie pobytu dziecka w placówce lub ośrodku, oraz na zapewnieniu sądowego rozstrzygnięcia dotyczącego zaoszczędzonych środków po zmianie sytuacji dziecka.

Przepis określa, jakie informacje dotyczące świadczenia wspierającego są przekazywane do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Rejestr jest zasilany informacjami gromadzonymi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w tym danymi wskazanymi w art. 9 ust. 4 i 5, a także informacjami uzyskanymi lub zweryfikowanymi z rejestrów publicznych, o których mowa w art. 23 ust. 1.

Zakres przekazywanych danych obejmuje przede wszystkim:
- datę złożenia wniosku,
- przyznanie prawa do świadczenia oraz okres, na jaki zostało ono przyznane,
- odmowę przyznania prawa do świadczenia i datę decyzji odmawiającej,
- uchylenie prawa do świadczenia oraz termin, od którego świadczenie nie przysługuje,
- wartość wypłaconych świadczeń wspierających.

Przepis nie ogranicza więc informacji w rejestrze do samego faktu przyznania świadczenia. Uwzględnia także przebieg postępowania, jego rozstrzygnięcie, okres przysługiwania świadczenia, ewentualne ustanie prawa oraz kwoty faktycznie wypłacone. Pozwala to ujmować w jednym rejestrze zarówno dane dotyczące wniosków i decyzji, jak i informacje o realizacji wypłat.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu podstawowego zakresu danych, które Zakład Ubezpieczeń Społecznych zasila w centralnym rejestrze. Końcowa część przepisu przewiduje odpowiednie stosowanie art. 14 ust. 4 pkt 2-4 i ust. 8 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, co oznacza, że do tego rejestru i zawartych w nim informacji stosuje się również wskazane tam regulacje, w zakresie odpowiednim dla omawianych danych.

o świadczeniu wspierającym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2023/1429/text/U/D20231429Lj.pdf

Przepis określa, jak długo minister właściwy do spraw rodziny przechowuje informacje związane ze świadczeniem wspierającym. Informacje te są przechowywane w rejestrze centralnym wskazanym w art. 14 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Chodzi o informacje, o których mowa w art. 15, a więc o zakres informacji objętych tym przepisem.

Podstawowy okres przechowywania wynosi **2 lata od dnia zaprzestania udzielania świadczenia wspierającego**. Reguła ta dotyczy informacji związanych ze świadczeniem, które było udzielane, i wiąże długość przechowywania z momentem zakończenia jego udzielania.

Przepis przewiduje odrębny, krótszy okres dla informacji dotyczących osób, którym świadczenie wspierające nie zostało przyznane. Takie informacje przechowuje się przez **1 rok**, przy czym początek tego okresu zależy od sytuacji. Jeżeli w sprawie wydano decyzję, termin liczy się od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Jeżeli natomiast wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia, rok liczy się od dnia pozostawienia go bez rozpatrzenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu dwóch grup informacji i przypisaniu im różnych terminów przechowywania. Dla przyznanego świadczenia punktem odniesienia jest zakończenie jego udzielania, natomiast w przypadku odmowy przyznania świadczenia albo pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia decydują odpowiednio ostateczność decyzji lub dzień pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Art. 28 określa zakres informacji i dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia „aktywni rodzice w pracy”. Wniosek powinien zawierać dane wnioskodawcy, dziecka oraz, jeżeli dotyczy, osoby wspólnie wychowującej dziecko. Zakres danych zależy od statusu osoby składającej wniosek, może to być matka, ojciec, opiekun faktyczny dziecka, rodzina zastępcza albo osoba prowadząca rodzinny dom dziecka.

Podaje się między innymi imię i nazwisko, datę urodzenia, adres zamieszkania, obywatelstwo, numer PESEL oraz dane kontaktowe. W określonych przypadkach wymagane są także informacje o dokumentach dotyczących przekroczenia granicy i legalności pobytu w Polsce. Wniosek obejmuje również dane dotyczące aktywności zawodowej w Polsce i za granicą, a także numer rachunku płatniczego lub krajowego instrumentu płatniczego, chyba że zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo umowy międzynarodowe.

Jeżeli wnioskodawca lub członek jego rodziny wykonuje pracę najemną albo pracę na własny rachunek poza granicami Polski w państwie objętym wskazanymi przepisami, trzeba dodatkowo podać między innymi zagraniczny numer identyfikacyjny, państwo i okres pobytu, zagraniczny adres, a także dane pracodawcy lub miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Do wniosku dołącza się odpowiednie zaświadczenia, oświadczenia i inne dowody. Mogą one dotyczyć między innymi przysposobienia dziecka, rozwodu lub separacji, umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, statusu pobytowego cudzoziemca, opieki naprzemiennej oraz wychowywania dziecka wspólnie z inną osobą lub samodzielnie. Przepis pozwala również uwzględnić inne dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia.

o wspieraniu rodziców w aktywności zawodowej oraz w wychowaniu dziecka - "Aktywny rodzic"

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/858/text/U/D20240858Lj.pdf

Przepis określa, jakie informacje i dokumenty należy przedstawić wraz z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia „aktywnie w domu”. Zakres wniosku zależy od sytuacji osoby ubiegającej się o świadczenie, dziecka oraz ewentualnego zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Wnioskodawca podaje swoje dane identyfikacyjne i kontaktowe, między innymi imię, nazwisko, datę urodzenia, adres zamieszkania, obywatelstwo, numer PESEL, adres poczty elektronicznej i numer telefonu. W przypadku matki lub ojca wymagany jest także stan cywilny. Osoby wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. c-f przedstawiają ponadto dane dokumentów związanych z przekroczeniem granicy i legalnością pobytu w Polsce. Wniosek obejmuje również dane dziecka, takie jak imię i nazwisko, data urodzenia, obywatelstwo i numer PESEL. Adres zamieszkania dziecka podaje się w sytuacjach określonych w przepisie, a także wtedy, gdy dotyczy ono osób wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. c-f.

Jeżeli w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wnioskodawca podaje dane innych osób oraz numer rachunku płatniczego lub instrumentu płatniczego, chyba że wyjątek wynika z tych przepisów albo z umowy międzynarodowej. Dodatkowe informacje są wymagane, gdy wnioskodawca lub członek jego rodziny pracuje za granicą, w tym zagraniczny numer identyfikacyjny, państwo i okres pobytu, adres zamieszkania, dane pracodawcy albo miejsce prowadzenia działalności.

Do wniosku dołącza się odpowiednie zaświadczenia, oświadczenia i inne dowody. Mogą one dotyczyć między innymi przysposobienia dziecka, rozwodu lub separacji, pobytu cudzoziemca, opieki naprzemiennej oraz innych okoliczności niezbędnych do ustalenia prawa do świadczenia. Regulacja wskazuje więc zarówno podstawowy zakres danych, jak i dokumenty potwierdzające szczególne sytuacje rodzinne, pobytowe lub zawodowe.

Przepis wyznacza zakres ustawy oraz wskazuje organy, których działania obejmuje. Reguluje ona zasady i tryb postępowania **polskiego organu centralnego, polskich sądów oraz innych polskich organów** w sprawach rodzinnych związanych z obrotem prawnym na podstawie prawa Unii Europejskiej i umów międzynarodowych. Obejmuje to w szczególności sprawy dotyczące współpracy organów, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz transgranicznych aspektów odpowiedzialności za dziecko, jeżeli wynikają z tych podstaw prawnych.

Przepis wyodrębnia także postępowania prowadzone przed polskim organem centralnym. Chodzi o sprawy objęte czterema wskazanymi instrumentami: **europejską konwencją luksemburską**, konwencją haską dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, konwencją haską dotyczącą jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania, wykonywania i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz ochrony dzieci, a także rozporządzeniem Rady dotyczącym jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i odpowiedzialności rodzicielskiej oraz uprowadzenia dziecka za granicę.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu, że ustawa nie reguluje ogólnie wszystkich spraw rodzinnych. Jej zastosowanie jest związane z transgranicznym obrotem prawnym oraz z konkretnymi źródłami prawa wymienionymi w przepisie. Ustęp ten porządkuje również podział podmiotowy, wskazując, że odpowiednie czynności mogą wykonywać zarówno organy centralne, jak i sądy oraz inne organy polskie.

o wykonywaniu niektórych czynności organu centralnego w sprawach rodzinnych z zakresu obrotu prawnego na podstawie prawa Unii Europejskiej i umów międzynarodowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/416/text/U/D20180416Lj.pdf

Przepis określa maksymalny limit wydatków z budżetu państwa związanych z finansowaniem określonych czynności dotyczących dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej lub innych wskazanych miejscach. Limit obejmuje osoby, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

W ramach limitu uwzględniono trzy główne grupy wydatków:

- koszty dowozu dziecka do rodziny zastępczej, rodzinnego domu dziecka, placówki opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego, a także koszty odwiezienia dziecka, jeżeli sposób i zasady pokrycia kosztów powrotu nie wynikają z orzeczenia lub informacji sądu albo innego organu państwa obcego;
- średnie miesięczne wydatki na utrzymanie dziecka oraz świadczenia pieniężne, dodatki i wynagrodzenia;
- pomoc dla osób usamodzielnianych opuszczających określone formy pieczy zastępczej.

Łączny maksymalny limit na lata 2018-2027 wynosi 97 200 tys. zł. Ustęp 2 rozdziela tę kwotę na poszczególne lata. W każdym roku, od 2018 do 2027, limit wynosi 9720 tys. zł.

Minister właściwy do spraw rodziny monitoruje wykorzystanie rocznych limitów i co najmniej dwa razy w roku, według stanu na koniec każdego półrocza, analizuje stopień wykorzystania zaplanowanych wydatków. Znaczenie praktyczne ma ustęp 4, który wiąże osiągnięcie limitu przewidzianego na dany rok z zablokowaniem procedur przeniesienia kolejnych dzieci, wskazanych w tym przepisie, na teren Rzeczypospolitej Polskiej. Regulacja łączy więc finansowe ograniczenie wydatków z mechanizmem zatrzymania kolejnych procedur po wykorzystaniu rocznego limitu.

Przepis wprowadza zmianę w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Dotyczy art. 7 ust. 8 tej ustawy i polega na zastąpieniu użytego w nim określenia „Agencji Nieruchomości Rolnych” określeniem „Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa”.

Zmiana ma charakter dostosowujący. W treści art. 7 ust. 8 aktualizuje się nazwę podmiotu wskazanego w przepisie, tak aby odpowiadała nazwie „Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa”. Art. 42 nie zmienia brzmienia całego art. 7 ani innych jego ustępów, lecz odnosi się wyłącznie do wyrazów występujących w ust. 8.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że odwołanie zawarte w art. 7 ust. 8 należy odczytywać jako odnoszące się do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a nie do Agencji Nieruchomości Rolnych. Dzięki temu wskazany przepis ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci posługuje się nazwą podmiotu wymienionego w art. 42. Jest to zatem korekta terminologiczna w konkretnym przepisie, bez dodatkowych zmian wskazanych w jego treści.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/624/text/T/D20170624L.pdf

Przepis wprowadza szeroki zestaw zmian w ustawie o systemie oświaty, dostosowując jej treść do rozwiązań przyjętych w ustawie „Prawo oświatowe”. Zmiany obejmują zarówno uchylenie całych jednostek redakcyjnych, między innymi preambuły oraz art. 1-2a, art. 4-5f i art. 6-9, jak i szczegółową modyfikację definicji używanych w ustawie.

W art. 3 zmieniono znaczenie pojęć dotyczących szkół, oddziałów, placówek, podstaw programowych, kształcenia ustawicznego i egzaminów. Dodano definicję egzaminu ósmoklasisty, a definicje egzaminu maturalnego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie powiązano z nowymi rodzajami wykształcenia i świadectw. Wprowadzono także definicję ustawy „Prawo oświatowe” oraz zastąpiono określenie „upośledzenie umysłowe” określeniem „niepełnosprawność intelektualna”.

Istotna część przepisu dotyczy systemu egzaminów. W wielu miejscach określenie „egzamin gimnazjalny” zastąpiono określeniem „egzamin ósmoklasisty”. Doprecyzowano zadania okręgowych komisji egzaminacyjnych, zasady nadawania numerów identyfikacyjnych oraz udział egzaminatorów, nauczycieli, pracodawców i podmiotów prowadzących kwalifikacyjne kursy zawodowe w przeprowadzaniu egzaminów. Uregulowano również możliwość wyznaczenia nowego terminu egzaminu w razie ujawnienia lub podejrzenia ujawnienia materiałów egzaminacyjnych.

Przepis potwierdza ponadto, że za udostępnianie rodzicom informacji dotyczących nauczania, wychowania i opieki nad ich dziećmi nie pobiera się opłat. Wskazuje też, kto wykonuje zadania dyrektora przedszkola w przypadku innych form wychowania przedszkolnego. Zmiany mają praktyczne znaczenie dla terminologii stosowanej przez szkoły, placówki, komisje egzaminacyjne i uczestników egzaminów.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/60/text/U/D20170060Lj.pdf

Art. 17 zmienia przepisy ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego, dostosowując używane w niej określenia dotyczące typów szkół oraz zasady uwzględniania ulg przy zakupie biletów miesięcznych przez gminę.

W art. 4, w ust. 4 pkt 2 oraz w ust. 7 pkt 1, zastąpiono dotychczasowe sformułowania odnoszące się do „gimnazjum” i „szkoły ponadgimnazjalnej” określeniami „szkoła podstawowa” i „szkoła ponadpodstawowa”. Taką samą zmianę wprowadzono w art. 5, w ust. 1 oraz w ust. 2 pkt 1. Przepis porządkuje więc terminologię stosowaną w regulacjach dotyczących ulgowych przejazdów, rezygnując ze wskazywania gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych.

Odrębnie uregulowano art. 5a. Zgodnie z jego nowym brzmieniem, gdy gmina nabywa bilety miesięczne dla dzieci w celu wykonania obowiązku określonego w art. 32 ust. 5 oraz art. 39 ust. 3 ustawy - Prawo oświatowe, przy zakupie uwzględnia się ulgi wskazane w art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1. Oznacza to, że przepis łączy realizację tych obowiązków przez gminę z zastosowaniem określonych ulg przy nabywaniu biletów. Zmiany mają znaczenie zarówno dla treści przepisów określających uprawnienia do przejazdów ulgowych, jak i dla sposobu rozliczania biletów kupowanych przez gminę dla dzieci.

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, dostosowując używane w niej określenia dotyczące poziomów i typów szkół. Zmiany mają wpływ zarówno na wymagania dotyczące wykształcenia, jak i na uprawnienia oraz obowiązki uczniów.

Najważniejsze modyfikacje obejmują:

- w art. 32a w ust. 2 wykształcenie średnie zostaje uzupełnione o wykształcenie średnie branżowe;
- w przepisach wskazanych w art. 39, art. 46, art. 50 i art. 54 określenie „ponadgimnazjalna” zastępuje się określeniem „ponadpodstawowa”;
- w art. 59b i art. 98a doprecyzowano, że wymagane wykształcenie może obejmować wykształcenie gimnazjalne albo podstawowe po ukończeniu ośmioletniej szkoły podstawowej, a także wykształcenie średnie lub średnie branżowe;
- w art. 76 wskazano możliwość kształcenia zarówno w szkole ponadgimnazjalnej, jak i ponadpodstawowej.

Przepis zmienia również art. 132e ust. 1 pkt 4. Zwrot opłat związanych z nauką dzieci przebywających z żołnierzem za granicą obejmuje szkołę podstawową i szkołę ponadpodstawową. W art. 166 ust. 1 określono natomiast, że obowiązkowi w zakresie edukacji dla bezpieczeństwa podlegają uczniowie szkół podstawowych oraz szkół ponadpodstawowych, czyli liceum ogólnokształcącego, technikum i branżowej szkoły I stopnia. Wyłączenie dotyczy uczniów szkół dla dorosłych. W praktyce przepis porządkuje terminologię i wskazuje, jakie rodzaje wykształcenia oraz szkół są uwzględniane w regulacjach związanych z obronnością.

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przede wszystkim w zakresie wymagań dotyczących wykształcenia, zasad kwalifikowania do korpusów zawodowych oraz niektórych uprawnień żołnierzy.

W odniesieniu do kandydatów do zawodowej służby wojskowej wykształcenie średnie lub średnie branżowe jest wymagane w przypadku podoficerów zawodowych. Dotyczy to zarówno żołnierza służby kandydackiej mianowanego na stopień kaprala albo mata po ukończeniu nauki w szkole podoficerskiej, jak i podoficera rezerwy posiadającego odpowiedni stopień wojskowy. W przypadku szeregowych zawodowych przepis dopuszcza wykształcenie gimnazjalne, zasadnicze zawodowe lub zasadnicze branżowe. Dla żołnierza służby kandydackiej konieczne jest ukończenie szkolenia wojskowego w ośrodku szkolenia, natomiast żołnierz rezerwy musi także odbyć czynną służbę wojskową, mieć odpowiednie przygotowanie zawodowe, kwalifikacje albo umiejętności oraz jeden ze wskazanych stopni wojskowych.

Zmiana obejmuje również wymagania dla szeregowych i podoficerów zawodowych określone w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2. W art. 11 ust. 2 pkt 2 lit. b tiret pierwsze oraz w art. 29 wykształcenie średnie zastąpiono wykształceniem średnim lub średnim branżowym. Ponadto w art. 24 ust. 5 pkt 4 wskazano, że świadczenie obejmuje zwrot opłat związanych z nauką dzieci w szkole podstawowej i ponadpodstawowej. Praktyczne znaczenie przepisu polega na dostosowaniu wymagań i uprawnień do rozróżnienia między wykształceniem średnim a średnim branżowym.

Dzieci

Dzieci w przepisach

o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci5 przepisów

o świadczeniu wspierającym2 przepisy

o wspieraniu rodziców w aktywności zawodowej oraz w wychowaniu dziecka - "Aktywny rodzic"2 przepisy

o wykonywaniu niektórych czynności organu centralnego w sprawach rodzinnych z zakresu obrotu prawnego na podstawie prawa Unii Europejskiej i umów międzynarodowych2 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe4 przepisy