Art. 454^1 Kodeksu spółek handlowych wprowadza mechanizm umożliwiający podwyższenie kapitału zakładowego spółki w drodze zamiany obligacji kapitałowych na akcje. Jest to istotne narzędzie finansowe, które może być wykorzystywane przez spółki w celu wzmocnienia ich kapitału własnego, szczególnie w sytuacjach kryzysowych lub wymagających szybkiego pozyskania dodatkowych środków finansowych.

#### 1. Podstawa prawna i definicje

Przepis ten odnosi się do obligacji kapitałowych, o których mowa w art. 27a ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach. Obligacje kapitałowe są specyficznym rodzajem obligacji, które mogą być zamieniane na akcje emitenta w określonych warunkach. Zdarzenie inicjujące, które uruchamia proces zamiany obligacji na akcje, jest zdefiniowane w dwóch aktach prawnych:
- Art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych.
- Art. 71 ust. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/35 uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II).

#### 2. Procedura podwyższenia kapitału zakładowego

Walne zgromadzenie spółki może uchwalić podwyższenie kapitału zakładowego poprzez zamianę obligacji kapitałowych na akcje. Uchwała ta musi zawierać upoważnienie dla zarządu do podjęcia uchwały o przyznaniu akcji w przypadku wystąpienia zdarzeń inicjujących. Ważnym elementem jest konieczność zmiany statutu spółki, co wymaga odpowiedniej większości głosów na walnym zgromadzeniu.

#### 3. Ograniczenia i warunki

Zarząd spółki, działając na podstawie upoważnienia walnego zgromadzenia, nie może przyznawać akcji uprzywilejowanych ani uprawnień, o których mowa w art. 354 Kodeksu spółek handlowych. Oznacza to, że akcje przyznane w wyniku zamiany obligacji kapitałowych muszą być akcjami zwykłymi, co zapewnia równe traktowanie wszystkich akcjonariuszy.

#### 4. Zgodność z przepisami ustawy o obligacjach

Podwyższenie kapitału zakładowego w drodze zamiany obligacji kapitałowych na akcje musi być zgodne z przepisami ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach. Oznacza to, że warunki emisji obligacji kapitałowych muszą być precyzyjnie określone, a proces zamiany obligacji na akcje musi być przeprowadzony zgodnie z tymi warunkami.

### Wnioski

Art. 454^1 Kodeksu spółek handlowych wprowadza elastyczne narzędzie finansowe, które może być wykorzystane przez spółki do wzmocnienia ich kapitału własnego w sytuacjach wymagających szybkiego działania. Przepis ten jest szczególnie istotny dla instytucji kredytowych oraz firm ubezpieczeniowych, które muszą spełniać określone wymogi ostrożnościowe. Jednakże, aby skutecznie wykorzystać to narzędzie, spółki muszą dokładnie przestrzegać procedur i warunków określonych w przepisach prawa oraz w warunkach emisji obligacji kapitałowych.

Kodeks spółek handlowych (ksh)

Art. 611 Kodeksu spółek handlowych (KSH) stanowi istotne zastrzeżenie dotyczące stosowania przepisów KSH w kontekście spółek prowadzących określone rodzaje działalności. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że mimo ogólnych regulacji zawartych w KSH, w przypadku spółek prowadzących działalność w określonych sektorach, pierwszeństwo mają przepisy szczególne regulujące te sektory.

Komentarz do Art. 611 KSH:

1. **Zakres zastosowania**:
   Art. 611 KSH odnosi się do spółek działających w specyficznych sektorach gospodarki, które są regulowane przez przepisy szczególne. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że regulacje specyficzne dla danego sektora mają pierwszeństwo przed ogólnymi przepisami KSH.

2. **Sektory objęte przepisem**:
   Przepis wymienia konkretne sektory, w których działalność spółek jest regulowana przez przepisy szczególne:
   - **Działalność bankowa**: Spółki prowadzące działalność bankową podlegają regulacjom zawartym w Prawie bankowym oraz innych aktach prawnych dotyczących sektora bankowego.
   - **Giełdy i rynki pozagiełdowe**: Spółki prowadzące giełdy papierów wartościowych oraz rynki pozagiełdowe są regulowane przez przepisy dotyczące rynku kapitałowego, w tym przez ustawę o obrocie instrumentami finansowymi.
   - **Domy maklerskie**: Działalność domów maklerskich jest regulowana przez przepisy dotyczące działalności maklerskiej, w tym przez ustawę o obrocie instrumentami finansowymi.
   - **Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A.**: Działalność KDPW jest regulowana przez przepisy dotyczące depozytu papierów wartościowych.
   - **Działalność ubezpieczeniowa**: Spółki prowadzące działalność ubezpieczeniową podlegają regulacjom zawartym w ustawie o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.
   - **Towarzystwa funduszy inwestycyjnych**: Działalność towarzystw funduszy inwestycyjnych jest regulowana przez ustawę o funduszach inwestycyjnych.
   - **Towarzystwa emerytalne**: Działalność towarzystw emerytalnych jest regulowana przez ustawę o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.
   - **Spółki publicznej radiofonii i telewizji**: Działalność tych spółek jest regulowana przez ustawę o radiofonii i telewizji.
   - **Spółki powstałe w wyniku komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych**: Działalność tych spółek jest regulowana przez ustawę o komercjalizacji i prywatyzacji.
   - **Inne spółki handlowe uregulowane w odrębnych ustawach**: Przepis ten ma charakter ogólny i obejmuje wszelkie inne spółki, które są regulowane przez przepisy szczególne zawarte w odrębnych ustawach.

3. **Znaczenie przepisu**:
   Art. 611 KSH podkreśla hierarchię norm prawnych, wskazując, że w przypadku kolizji przepisów KSH z przepisami szczególnymi, pierwszeństwo mają przepisy szczególne. Jest to istotne z punktu widzenia pewności prawa i zapewnienia, że specyficzne regulacje sektorowe są przestrzegane.

4. **Praktyczne implikacje**:
   W praktyce oznacza to, że prawnicy i przedsiębiorcy działający w wymienionych sektorach muszą być świadomi istnienia i treści przepisów szczególnych regulujących ich działalność. Przepisy te mogą wprowadzać dodatkowe wymagania, ograniczenia lub procedury, które muszą być przestrzegane niezależnie od ogólnych regulacji KSH.

Podsumowując, Art. 611 KSH pełni kluczową rolę w zapewnieniu, że specyficzne regulacje sektorowe mają pierwszeństwo przed ogólnymi przepisami Kodeksu spółek handlowych, co jest istotne dla prawidłowego funkcjonowania spółek w tych sektorach.

Przepis wskazuje zakres przedmiotowy ustawy, czyli określa, jakiej działalności dotyczą jej regulacje. Ustawa odnosi się do **wykonywania działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń osobowych i majątkowych**, a także do **dystrybucji reasekuracji**. Oznacza to, że obejmuje dwa podstawowe obszary związane z ubezpieczeniami, rozróżnione według ich charakteru, oraz odrębnie wskazaną dystrybucję reasekuracji. Kluczowe znaczenie ma użycie pojęcia „dystrybucja”, ponieważ przepis nie określa ogólnie całej działalności ubezpieczeniowej ani reasekuracyjnej, lecz skupia się na jej wykonywaniu w zakresie dystrybucji. Przepis nie wymienia natomiast szczegółowych czynności, podmiotów ani warunków prowadzenia takiej działalności. Jego funkcją jest więc wyznaczenie granic tematycznych ustawy i wskazanie, że jej regulacje należy odnosić do dystrybucji ubezpieczeń osobowych, dystrybucji ubezpieczeń majątkowych oraz dystrybucji reasekuracji. W praktyce pozwala to ustalić, czy dana aktywność mieści się w obszarze objętym ustawą, na podstawie jej związku z jednym z tych rodzajów dystrybucji. Denim przepisem nie wprowadza rozróżnienia według sposobu wykonywania działalności ani nie ustanawia konkretnych obowiązków, lecz syntetycznie określa przedmiot regulacji.

o dystrybucji ubezpieczeń

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/2486/text/U/D20172486Lj.pdf

Przepis określa przypadki, w których przedsiębiorca wykonujący działalność w zakresie dystrybucji ubezpieczeń nie podlega przepisom ustawy. Wyłączenie obejmuje sytuacje, gdy ubezpieczenie lub gwarancja ubezpieczeniowa są dodatkiem do towaru albo usługi oferowanej przez przedsiębiorcę, a ochrona dotyczy między innymi zniszczenia, utraty lub uszkodzenia towaru, nieskorzystania z usługi, a także bagażu i innych ryzyk związanych z podróżą. Wymagana jest również składka nieprzekraczająca równowartości 600 euro w ujęciu rocznym.

Odrębne wyłączenie dotyczy ubezpieczeń uzupełniających usługi, jeżeli usługa trwa nie dłużej niż 3 miesiące, a składka przypadająca na jednego ubezpieczonego nie przekracza równowartości 200 euro. Umowa musi obejmować ryzyko nieskorzystania z usługi albo ryzyka związane z bagażem i usługami w zakresie podróży, wskazane w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Wyłączenie nie oznacza całkowitego braku obowiązków po stronie zakładu ubezpieczeń. Zakład zapewnia klientowi przed zawarciem umowy informacje o firmie, adresie siedziby oraz możliwości złożenia reklamacji i skargi, wykonuje obowiązki określone w art. 7, art. 8 ust. 3 i art. 10, a także przekazuje wymagany dokument, o którym mowa w art. 8 ust. 4.

Przedsiębiorca może zawierać umowy w imieniu zakładu ubezpieczeń tylko na podstawie pisemnego pełnomocnictwa, pod rygorem nieważności. Zakład prowadzi ewidencję takich przedsiębiorców i zakresów pełnomocnictw oraz przechowuje dokumenty współpracy przez 10 lat od rozwiązania umowy agencyjnej. Kwoty wyrażone w euro przelicza się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w tabeli kursów nr 1 każdego roku.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o dystrybucji ubezpieczeń i wskazuje, jak należy je rozumieć na potrzeby jej stosowania. Obejmuje zarówno uczestników dystrybucji, jak i czynności, rejestry, organy oraz wybrane pojęcia techniczne.

Szczególne znaczenie ma rozróżnienie między **agentem ubezpieczeniowym** a **agentem oferującym ubezpieczenia uzupełniające**. Ten drugi wykonuje dystrybucję jako działalność uboczną, dotyczącą wyłącznie ubezpieczeń uzupełniających towary lub usługi. Musi przy tym spełniać łącznie warunki wskazane w ust. 1 pkt 1 lit. a-c, między innymi nie może prowadzić dystrybucji ubezpieczeń jako podstawowej działalności. Przepis definiuje także brokerów ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, dystrybutorów ubezpieczeń i reasekuracji oraz pośredników ubezpieczeniowych.

Wśród pozostałych określeń znajdują się definicje **klienta**, **poszukującego ochrony ubezpieczeniowej**, **wynagrodzenia**, **trwałego nośnika** i **wskaźnika kosztów dystrybucji**. Przepis wskazuje również, że organem nadzoru jest Komisja Nadzoru Finansowego, a „rejestr agentów” i „rejestr brokerów” obejmują odpowiednio określone kategorie agentów i brokerów. Zdefiniowano ponadto oddział, przyjmujące państwo członkowskie Unii Europejskiej, właściwy organ takiego państwa oraz zasady dobra ogólnego, co porządkuje terminologię dotyczącą działalności transgranicznej.

Praktyczne znaczenie tego przepisu polega na tym, że wyznacza on zakres podmiotowy i znaczenie kluczowych pojęć stosowanych w dalszych regulacjach. Ustęp 2 rozszerza natomiast używane w ustawie pojęcie państw członkowskich Unii Europejskiej także na państwa EFTA będące stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

To przepis nowelizujący, a nie przepis merytoryczny. Jego jedyną funkcją było zmienienie brzmienia innego aktu, czyli ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Sama treść wprowadzonych zmian nie została w tym miejscu przytoczona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o działalności ubezpieczeniowej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o działalności ubezpieczeniowej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o działalności ubezpieczeniowej, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

o Krajowym Rejestrze Sądowym

Przepis wskazuje, że do ustawy regulującej działalność ubezpieczeniową zostają wprowadzone zmiany związane z ustawą o nadzorze uzupełniającym nad podmiotami wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego. Sam artykuł nie przedstawia jednak treści tych zmian, ponieważ zostały one pominięte. Aby ustalić, jakie rozwiązania zmieniono i czego dotyczą, trzeba zapoznać się z odpowiednimi przepisami zmieniającymi wskazanej ustawy.

o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

Artykuł należy do części nowelizacyjnej aktu i nie reguluje niczego samodzielnie. Działa wyłącznie na tekst ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, a wykaz wprowadzonych zmian jest w komentowanym fragmencie pominięty.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

o obronie Ojczyzny

To przepis nowelizujący, a nie przepis merytoryczny. Jego jedyną funkcją było zmienienie brzmienia innego aktu, czyli ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Sama treść wprowadzonych zmian nie została w tym miejscu przytoczona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o działalności ubezpieczeniowej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana została opisana jako punktowa: dotyczy wskazanych jednostek redakcyjnych aktu zmienianego, a nie całego jego tekstu.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o działalności ubezpieczeniowej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o działalności ubezpieczeniowej, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

o ochronie konkurencji i konsumentów

Przepis określa, jakie podmioty mają status „instytucji obowiązanych”. Tworzy szeroki katalog obejmujący zarówno sektor finansowy, jak i wybrane zawody oraz przedsiębiorców wykonujących określone usługi. Wśród wymienionych podmiotów znajdują się między innymi banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, instytucje płatnicze, firmy inwestycyjne, fundusze inwestycyjne, zakłady ubezpieczeń i pośrednicy ubezpieczeniowi. Przepis obejmuje także podmioty prowadzące działalność kantorową, świadczące usługi związane z walutami wirtualnymi, prowadzące rachunki papierów wartościowych lub rachunki oparte na DLT, a także operatorów pocztowych i podmioty rynku gier hazardowych.

Status instytucji obowiązanej może wynikać nie tylko z rodzaju podmiotu, lecz także z zakresu wykonywanej działalności. Dotyczy to między innymi notariuszy, adwokatów, radców prawnych, prawników zagranicznych, doradców podatkowych i biegłych rewidentów, ale tylko w zakresie wskazanych czynności. Obejmuje również przedsiębiorców świadczących usługi związane z tworzeniem i obsługą osób prawnych, usługowym prowadzeniem ksiąg rachunkowych oraz pośrednictwem w obrocie nieruchomościami.

W niektórych przypadkach przepis wprowadza wyłączenia albo warunki kwotowe. Przykładowo fundacje, stowarzyszenia posiadające osobowość prawną oraz przedsiębiorcy są objęci zakresem regulacji w związku z przyjmowaniem lub dokonywaniem określonych płatności gotówkowych, jeżeli ich wartość osiąga równowartość 10 000 euro. Podobne ograniczenie dotyczy przedsiębiorców przyjmujących płatności za towary w gotówce. Znaczenie praktyczne przepisu polega na precyzyjnym wskazaniu, które podmioty i w jakich sytuacjach należą do kręgu instytucji obowiązanych.

o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/723/text/U/D20180723Lj.pdf

Przepis określa, kiedy instytucje obowiązane mogą stosować uproszczone środki bezpieczeństwa finansowego. Jest to możliwe wyłącznie wtedy, gdy ocena ryzyka, o której mowa w art. 33 ust. 2, potwierdzi niższe ryzyko prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu. Samo wystąpienie jednej z wymienionych okoliczności nie zastępuje więc oceny ryzyka, lecz może wskazywać na jego niższy poziom.

Przepis przykładowo wymienia sytuacje związane z klientem. Należą do nich między innymi: status jednostki sektora finansów publicznych, przedsiębiorstwa państwowego lub spółki z większościowym udziałem wskazanych podmiotów, dopuszczenie papierów wartościowych spółki do obrotu na rynku regulowanym przy określonych wymogach ujawniania informacji, a także rezydencja w państwie członkowskim lub w państwie trzecim ocenianym przez wiarygodne źródła jako państwo o niskim poziomie korupcji albo posiadające odpowiednie przepisy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

Znaczenie mogą mieć również rodzaj produktu lub usługi oraz charakter transakcji. Uproszczenie może dotyczyć między innymi ubezpieczenia ze składką roczną do równowartości 1500 euro albo składką jednorazową do 3500 euro. Przy grupowym ubezpieczeniu wartości te oblicza się w odniesieniu do każdego ubezpieczonego. Przepis obejmuje też określone programy i produkty emerytalne, usługi zapewniające ograniczony dostęp do systemu finansowego oraz produkty, w których ryzyko jest ograniczane innymi czynnikami. Wskazano także powiązanie stosunku gospodarczego lub transakcji okazjonalnej z określonymi państwami.

Uproszczonych środków nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 5 i 6.

Przepis pozwala kościelnym osobom prawnym prowadzić własną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych oraz ich rodzin. Może ona funkcjonować niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych. Oznacza to, że przepis dopuszcza dodatkowy, wewnętrzny system ubezpieczeń. Jednocześnie ustawa wskazuje, że taka działalność nie jest uznawana za działalność gospodarczą. Uprawnienie to dotyczy kościelnych osób prawnych.

o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis pozwala kościelnym osobom prawnym organizować własne ubezpieczenia dla duchownych. Mogą one działać obok ustawowego ubezpieczenia duchownych, a więc przepis nie uzależnia tej możliwości od rezygnacji z ochrony przewidzianej w ustawie. Taka działalność ma charakter wewnętrzny i jest uznawana za niegospodarczą w rozumieniu ustawy. Oznacza to, że przepis przypisuje jej taki status prawny.

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis pozwala kościelnym osobom prawnym organizować własne ubezpieczenia przeznaczone dla duchownych. Taka działalność może być prowadzona niezależnie od ubezpieczenia duchownych przewidzianego w ustawie. Oznacza to, że kościelna osoba prawna może zapewniać duchownym dodatkową, wewnętrzną ochronę ubezpieczeniową. Na potrzeby tej ustawy prowadzenie takiej działalności nie jest uznawane za działalność gospodarczą.

o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis pozwala kościelnym osobom prawnym organizować własne, wewnętrzne ubezpieczenie przeznaczone dla duchownych. Mogą to robić niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, a więc oba rozwiązania mogą funkcjonować odrębnie. Ustawa wyraźnie przesądza, że taka wewnętrzna działalność ubezpieczeniowa nie jest uznawana za działalność gospodarczą. Przepis określa więc zarówno jej dopuszczalność, jak i status prawny.

o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis pozwala kościelnym osobom prawnym tworzyć i prowadzić własny system ubezpieczenia dla duchownych oraz ich rodzin. Jest to możliwość dodatkowa wobec ustawowego ubezpieczenia duchownych, a więc nie zastępuje tego ubezpieczenia. Taka działalność może mieć wewnętrzny, kościelny charakter i jest wyłączona z ustawowej kategorii działalności gospodarczej. Przepis określa zatem zarówno jej adresatów, jak i szczególny status prawny.

Działalność ubezpieczeniowa

Działalność ubezpieczeniowa w przepisach

Kodeks spółek handlowych (ksh)2 przepisy

o dystrybucji ubezpieczeń3 przepisy

o Krajowym Rejestrze Sądowym1 przepis

o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu2 przepisy

o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis