Przepis informuje, że w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie zmieniono brzmienie art. 11c. Oznacza to, że od tej chwili artykuł ten powinien być odczytywany w nowej wersji. W podanej treści pominięto jednak szczegółowe zmiany, dlatego nie można ustalić, jakie dokładnie zasady lub uprawnienia zostały zmodyfikowane. Sam przepis ma charakter zmieniający, a nie pełną regulację danej sprawy.

o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

Przepis wyjaśnia podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza zakres podmiotowy oraz przedmiotowy ekonomii społecznej. „Ekonomia społeczna” obejmuje działalność podmiotów ekonomii społecznej na rzecz społeczności lokalnej, ukierunkowaną na reintegrację społeczną i zawodową, tworzenie miejsc pracy dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz świadczenie usług społecznych. Działalność ta może być prowadzona jako działalność gospodarcza, działalność pożytku publicznego albo inna działalność o charakterze odpłatnym.

Przepis wskazuje, jakie podmioty należą do podmiotów ekonomii społecznej. Są to między innymi spółdzielnie socjalne, warsztaty terapii zajęciowej, zakłady aktywności zawodowej, centra i kluby integracji społecznej, określone spółdzielnie, organizacje pozarządowe oraz inne podmioty wskazane w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zdefiniowano także jednostkę tworzącą podmiot ekonomii społecznej oraz osoby prawne organizacyjnie powiązane, czyli co najmniej dwie osoby prawne, z których jedna kontroluje pozostałe.

Istotną część przepisu stanowi katalog osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Obejmuje on między innymi osoby bezrobotne, długotrwale bezrobotne, osoby z niepełnosprawnościami, absolwentów centrów i klubów integracji społecznej, osoby korzystające z określonych form pomocy, osoby z zaburzeniami psychicznymi, osoby opuszczające zakłady karne lub poprawcze, osoby starsze oraz osoby objęte ochroną międzynarodową.

Ponadto przepis rozróżnia reintegrację społeczną, dotyczącą uczestnictwa w życiu społeczności i pełnienia ról społecznych, oraz reintegrację zawodową, związaną z kwalifikacjami, kompetencjami i zdolnością do pracy. Definiuje również usługi społeczne i zatrudnienie. Dzięki temu ustawa posługuje się jednolitym znaczeniem kluczowych terminów.

o ekonomii społecznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1812/text/U/D20221812Lj.pdf

Przepis określa podstawowe kierunki publicznego wsparcia rozwoju ekonomii społecznej. Nakłada na władze publiczne obowiązek wspierania tego rozwoju, wskazując jednocześnie najważniejsze formy takiego działania. Należy do nich koordynowanie przedsięwzięć realizowanych przez organy administracji publicznej oraz pomoc w tworzeniu podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych.

Wsparcie może obejmować w szczególności trzy obszary. Pierwszy dotyczy zatrudnienia oraz reintegracji społecznej i zawodowej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Drugi koncentruje się na rozwijaniu potencjału podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych, tak aby mogły realizować usługi społeczne. Trzeci obejmuje rozwój działalności gospodarczej, odpłatnej działalności pożytku publicznego i innej działalności odpłatnej, a także wzmacnianie konkurencyjności.

Przepis wskazuje również, za pomocą jakich instrumentów mają być prowadzone te działania. Są to program rozwoju na rzecz ekonomii społecznej i regionalne programy rozwoju na rzecz ekonomii społecznej, resortowe programy wspierania ekonomii społecznej, usługi wsparcia podmiotów ekonomii społecznej oraz instrumenty wsparcia, o których mowa w art. 21 i art. 22. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu zakresu odpowiedzialności władz publicznych i uporządkowaniu podstawowych kanałów, przez które pomoc może trafiać do podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych. Przepis nie ogranicza wsparcia do jednej formy, lecz wymienia kilka uzupełniających się sposobów jego realizacji.

Przepis określa, jakie podmioty mogą posiadać status przedsiębiorstwa społecznego oraz jakie podstawowe warunki muszą spełniać. Uprawnienie to dotyczy podmiotów ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. a oraz d-f, a także jednostek tworzących podmiot ekonomii społecznej.

Warunkiem jest prowadzenie co najmniej jednego z trzech rodzajów działalności: **odpłatnej działalności pożytku publicznego**, działalności gospodarczej albo innej działalności o charakterze odpłatnym. Działalność odpłatna pożytku publicznego została powiązana z art. 8 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, natomiast działalność gospodarcza z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Samo prowadzenie jednej z wymienionych działalności nie wystarcza. Podmiot musi dodatkowo spełniać warunki wskazane w ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 5-9.

Ustęp 2 wprowadza wymóg dotyczący kontroli nad podmiotem ekonomii społecznej. Status przedsiębiorstwa społecznego może posiadać podmiot, nad którym Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna ani samorządowa osoba prawna nie posiada kontroli w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ograniczenie to nie dotyczy spółdzielni socjalnych założonych przez osoby wskazane w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o spółdzielniach socjalnych. W praktyce przepis wyznacza więc krąg podmiotów uprawnionych i łączy status z profilem prowadzonej działalności, spełnieniem dalszych warunków oraz, co do zasady, brakiem określonej kontroli publicznej.

Przepis określa zasady tworzenia i finansowania resortowych programów wspierania ekonomii społecznej. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może opracować takie programy dla podmiotów ekonomii społecznej lub jednostek samorządu terytorialnego, a także udzielać im wsparcia finansowego. Oznacza to, że uruchomienie programu zależy od decyzji ministra, a przepis nie nakłada obowiązku jego opracowania.

Środki w ramach programów mogą wspierać między innymi rozwój ekonomii społecznej, tworzenie i rozwój podmiotów ekonomii społecznej oraz przedsiębiorstw społecznych, a także wzmacnianie ich potencjału innowacyjnego i rozwojowego. Finansowane działania mogą również dotyczyć zatrudniania i reintegracji osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, podnoszenia kompetencji pracowników, tworzenia wspólnych przedsięwzięć oraz realizacji usług społecznych. Koszty obsługi programu są ograniczone do 2,5% środków przeznaczonych na jego realizację.

Realizacja działań odbywa się w trybie naboru wniosków, o którym mowa w art. 33, albo w trybie otwartego konkursu ofert. W drugim przypadku odpowiednio stosuje się przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Szczególna zasada dotyczy podmiotów ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. b i c, ponieważ ofertę lub wniosek składają jednostki tworzące te podmioty. Programy mogą być także finansowane z udziałem środków wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o finansach publicznych.

Przepis określa skład, sposób powoływania i odwoływania członków Regionalnego Komitetu oraz podstawowe kwestie organizacyjne związane z jego działaniem. Komitet ma charakter przedstawicielski. W jego skład wchodzą przedstawiciele marszałka województwa, wojewody, jednostek samorządu terytorialnego, podmiotów ekonomii społecznej, wojewódzkiej rady działalności pożytku publicznego, związków spółdzielczych, instytutów badawczych, uczelni, związków zawodowych oraz organizacji pracodawców. Oznacza to udział podmiotów publicznych, społecznych, naukowych i gospodarczych.

**Marszałek województwa** powołuje i odwołuje członków Regionalnego Komitetu. Przepis wskazuje szczegółowe przypadki odwołania. Może ono nastąpić na wniosek samego członka albo podmiotu, który reprezentuje. Odwołanie jest również przewidziane w razie prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo, a także po trzech kolejnych nieusprawiedliwionych nieobecnościach na posiedzeniach. Dodatkowo możliwe jest odwołanie w innych uzasadnionych przypadkach, co pozostawia podstawę do zakończenia członkostwa także w sytuacjach niewymienionych szczegółowo w przepisie, pod warunkiem ich uzasadnienia.

Szczegółowe zasady organizacji Komitetu, koszty jego funkcjonowania, tryb powoływania członków oraz tryb działania określa zarząd województwa w drodze uchwały. Praktyczne znaczenie przepisu polega na rozdzieleniu kompetencji: ustawa wskazuje reprezentowane środowiska i podstawowe zasady członkostwa, natomiast rozwiązania organizacyjne pozostawia uchwale zarządu województwa.

Przepis określa sposób organizacji i finansowania usług, o których mowa w art. 29, na poziomie województwa. Za ich zapewnienie odpowiada samorząd województwa, co oznacza, że musi on zadbać o realizację tych usług na swoim obszarze.

Samorząd może wykonywać je samodzielnie albo zlecić ich realizację akredytowanemu ośrodkowi wsparcia ekonomii społecznej. Zlecenie może nastąpić w trybie otwartego konkursu ofert, o którym mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, albo z zastosowaniem przepisów dotyczących realizacji programów finansowanych ze środków europejskich w perspektywach finansowych 2014-2020 oraz 2021-2027. Przepis wskazuje więc zarówno bezpośrednią realizację przez samorząd, jak i możliwość powierzenia zadań podmiotowi posiadającemu akredytację.

**Finansowanie** zadania zapewnia budżet samorządu województwa. Dopuszczalne jest także wykorzystanie środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o finansach publicznych, a więc środków wskazanych w tym przepisie.

Szczegółowy sposób realizacji usług samorząd określa w regionalnym programie rozwoju na rzecz ekonomii społecznej. Program powinien uwzględniać potrzebę zapewnienia **równego dostępu do usług na terenie całego województwa**. W praktyce przepis wyznacza więc odpowiedzialność samorządu, dopuszczalne formy realizacji, źródła finansowania oraz obowiązek planowania usług z perspektywą całego regionu.

Przepis określa zasady udziału osób zatrudnionych w konsultowaniu spraw przedsiębiorstwa społecznego. Co do zasady przedsiębiorstwo musi posiadać organ konsultacyjno-doradczy, w którego skład wchodzą wszystkie osoby zatrudnione. Jeżeli takich osób jest więcej niż 10, organ może działać w formie przedstawicielskiej. W takim przypadku przedstawicieli musi być co najmniej 3. Przepis nie przesądza, że przedstawicielski skład jest obowiązkowy, lecz dopuszcza takie rozwiązanie przy większej liczbie osób zatrudnionych.

Do najważniejszych kompetencji organu należy, po pierwsze, zapoznawanie się co najmniej raz w roku z wynikami działalności przedsiębiorstwa społecznego i wyrażanie opinii na ich temat. Po drugie, organ opiniuje regulamin pracy albo zasady organizacji pracy oraz proponowane zmiany w tych dokumentach. Po trzecie, ocenia planowane działania przedsiębiorstwa, w tym działania dotyczące reintegracji społecznej i zawodowej. Zakres tych kompetencji obejmuje więc zarówno informacje o dotychczasowej działalności, jak i zasady pracy oraz przyszłe działania przedsiębiorstwa.

Ustęp 4 przewiduje odrębne rozwiązanie dla określonej spółki, która uzyskała status przedsiębiorstwa społecznego. W takim przypadku funkcję organu konsultacyjno-doradczego pełni rada nadzorcza albo komisja rewizyjna. Z kolei w spółdzielni socjalnej, w sytuacjach wskazanych w ust. 5, funkcję tę pełni spotkanie konsultacyjne. W praktyce przepis zapewnia udział osób zatrudnionych albo ich przedstawicieli w ocenie działalności, organizacji pracy i planów przedsiębiorstwa, a dla niektórych form prawnych wskazuje już istniejące organy lub określoną formę spotkania.

Art. 2 ustawy o fundacji rodzinnej definiuje podstawowe zasady funkcjonowania fundacji rodzinnej, określając jej status prawny, cel oraz sposób realizacji świadczeń na rzecz beneficjentów.

1. **Osoba prawna**:
   Fundacja rodzinna jest osobą prawną, co oznacza, że posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych, może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Jest to istotne, ponieważ nadaje fundacji rodzinnej autonomię prawną, umożliwiając jej samodzielne działanie w obrocie prawnym.

2. **Cel fundacji**:
   Fundacja rodzinna jest tworzona w celu gromadzenia mienia, zarządzania nim w interesie beneficjentów oraz spełniania świadczeń na ich rzecz. Fundator, czyli osoba zakładająca fundację, ma obowiązek określić w statucie szczegółowy cel fundacji. Jest to kluczowy element, ponieważ cel fundacji determinuje jej działalność i sposób zarządzania majątkiem.

3. **Świadczenia na rzecz beneficjentów**:
   Świadczenia, które fundacja rodzinna może spełniać na rzecz beneficjentów, obejmują składniki majątkowe, takie jak środki pieniężne, rzeczy lub prawa. Mogą one być przeniesione na beneficjenta albo oddane mu do korzystania przez fundację rodzinną. Świadczenia te muszą być zgodne ze statutem fundacji oraz listą beneficjentów.

4. **Beneficjenci**:
   Beneficjentami fundacji rodzinnej mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i organizacje pozarządowe. W przypadku osób fizycznych, fundacja może pokrywać koszty ich utrzymania lub kształcenia. Jest to istotne, ponieważ umożliwia fundacji wspieranie członków rodziny fundatora w ich codziennych potrzebach oraz edukacji.

   W przypadku organizacji pozarządowych, fundacja rodzinna może wspierać działalność pożytku publicznego, zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Oznacza to, że fundacja może angażować się w działania na rzecz dobra publicznego, co może obejmować szeroki zakres działań społecznych, kulturalnych, edukacyjnych czy charytatywnych.

5. **Zgodność z ustawą o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie**:
   Fundacja rodzinna, wspierając organizacje pozarządowe, musi działać zgodnie z przepisami ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Oznacza to, że fundacja musi przestrzegać określonych standardów i zasad, które regulują działalność pożytku publicznego, co zapewnia transparentność i odpowiedzialność w zarządzaniu środkami przeznaczonymi na cele społeczne.

Podsumowując, Art. 2 ustawy o fundacji rodzinnej ustanawia ramy prawne dla tworzenia i funkcjonowania fundacji rodzinnych, określając ich cel, sposób zarządzania majątkiem oraz zasady spełniania świadczeń na rzecz beneficjentów. Przepisy te mają na celu zapewnienie, że fundacje rodzinne będą działać w sposób transparentny i zgodny z prawem, wspierając zarówno członków rodziny fundatora, jak i organizacje pozarządowe działające na rzecz dobra publicznego.

o fundacji rodzinnej

Przepis określa podstawowe ramy działania Narodowego Instytutu Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. W art. 1 ust. 1 wskazano, że ustawa reguluje **zadania i organizację** tej instytucji. Jednocześnie wprowadzono skróconą nazwę „Narodowy Instytut”, która jest używana w dalszych przepisach ustawy.

Art. 1 ust. 2 określa natomiast rolę Narodowego Instytutu. Jest on instytucją właściwą w sprawach wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, a także działalności pożytku publicznego i wolontariatu. Zakres tej właściwości nie został ujęty całkowicie samodzielnie w omawianym przepisie, lecz został powiązany z zakresem określonym w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu, czym zajmuje się Narodowy Instytut i jaką funkcję pełni w systemie wsparcia społeczeństwa obywatelskiego. Przepis wyznacza więc obszary jego działania oraz odsyła do odrębnej ustawy w celu ustalenia zakresu spraw dotyczących działalności pożytku publicznego i wolontariatu. Nie opisuje jeszcze szczegółowej organizacji Instytutu ani konkretnych form udzielanego wsparcia, lecz ustanawia podstawę do uregulowania tych kwestii w dalszych przepisach.

o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1909/text/U/D20171909Lj.pdf

Przepis pozwala wolontariuszom wspierać spółdzielnię socjalną, ale tylko w obszarze jej działalności pożytku publicznego. Chodzi o wykonywanie świadczeń na rzecz spółdzielni, a nie o dowolne zadania związane z jej funkcjonowaniem. Takie świadczenia nie odbywają się na zasadach ustalanych wyłącznie przez spółdzielnię. Muszą być wykonywane zgodnie z regułami określonymi w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

o spółdzielniach socjalnych

Przepis wskazuje, gdzie można znaleźć informacje o radcach prawnych, adwokatach i organizacjach pozarządowych prowadzących działalność pożytku publicznego, którzy zostali wpisani na określoną listę. Informacje te mają być umieszczane na stronie internetowej urzędu obsługującego Szefa Urzędu. Oznacza to, że strona tego urzędu jest miejscem udostępniania informacji o podmiotach znajdujących się na tej liście.

o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis określa zasady zapraszania podmiotów do składu komitetu monitorującego, udzielania przez nie odpowiedzi oraz wyznaczania przedstawicieli i obserwatorów. Za organizację tego procesu odpowiada instytucja zarządzająca.

Do udziału zapraszane są trzy główne grupy podmiotów: ogólnopolskie organizacje jednostek samorządu terytorialnego tworzące stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, reprezentatywne organizacje związkowe i organizacje pracodawców oraz organizacje pozarządowe. Te ostatnie są wyłaniane przez Radę Działalności Pożytku Publicznego albo, w określonych przypadkach dotyczących regionalnego programu, przez właściwą Wojewódzką Radę Działalności Pożytku Publicznego, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4.

Zaproszony podmiot ma 14 dni od otrzymania zaproszenia na udzielenie odpowiedzi. Brak odpowiedzi w tym terminie oznacza odrzucenie zaproszenia. Instytucja zarządzająca może również zaprosić inne podmioty, a zasady dotyczące terminu odpowiedzi stosuje się do nich odpowiednio.

Odrębnie uregulowano udział wojewody. Na jego pisemny wniosek albo wniosek przekazany drogą elektroniczną instytucja zarządzająca właściwym regionalnym programem włącza go do składu komitetu. Wojewoda wyznacza przedstawiciela w charakterze obserwatora, natomiast podmioty zaproszone na podstawie ust. 3 mogą wyznaczyć członka komitetu albo obserwatora.

Przepis wskazuje także sposób obsadzania miejsc w komitecie. Instytucja zarządzająca oraz, na jej wniosek, podmiot należący do komitetu wyznaczają co najmniej jednego przedstawiciela, z uwzględnieniem wyjątków dotyczących podmiotów zaproszonych dodatkowo i wojewody. Wyłączenie podmiotu lub zmiana jego przedstawiciela następuje na jego wniosek albo w przypadkach określonych w regulaminie komitetu monitorującego, o którym mowa w art. 38 ust. 2 rozporządzenia ogólnego.

o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1079/text/U/D20221079Lj.pdf

Przepis określa zasady wyłaniania organizacji pozarządowych, które mają zostać włączone do składu komitetu monitorującego. Reguluje zarówno organizację postępowania, jak i działania podejmowane w razie jego opóźnienia albo niezgodnego z wnioskiem wyniku.

**Warunki i zasady postępowania** ustala Rada Działalności Pożytku Publicznego. Powinna przy tym uwzględnić zasadę przejrzystości oraz potrzebę wyłonienia organizacji mających odpowiedni potencjał do realizacji zadań wynikających z udziału w komitecie monitorującym. Postępowanie jest wszczynane na wniosek właściwej instytucji zarządzającej. Instytucja ta określa liczbę i rodzaj organizacji, które mają zostać wyłonione, z uwzględnieniem wskazanego w przepisie art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji Europejskiej.

Informację o wyłonionych organizacjach przekazuje właściwej instytucji zarządzającej Rada Działalności Pożytku Publicznego albo Wojewódzka Rada Działalności Pożytku Publicznego. Termin na przekazanie informacji wynosi nie więcej niż 45 dni od otrzymania wniosku.

Przepis przewiduje również rozwiązanie na wypadek niewykonania tego obowiązku w terminie albo wyłonienia organizacji w innej liczbie lub innego rodzaju niż wskazane we wniosku. W takiej sytuacji właściwa instytucja zarządzająca samodzielnie określa organizacje zapraszane do składu komitetu monitorującego. Musi przy tym zachować bezstronność i postępować zgodnie z art. 39 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia ogólnego. Regulacja zapewnia więc określony tryb wyboru, termin przekazania wyniku oraz mechanizm zastępczy pozwalający na dalsze prowadzenie procedury.

Przepis określa zasady wydawania, opiniowania, publikowania i stosowania wytycznych dotyczących realizacji programów finansowanych z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności oraz Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji. Wytyczne może wydać minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego. Ich celem jest zapewnienie zgodności realizacji programów z prawem Unii Europejskiej, spełnienie wymagań określanych przez Komisję Europejską, ujednolicenie sposobu realizacji programów oraz prawidłowe wykonywanie zadań i obowiązków określonych ustawą.

Zakres wytycznych może obejmować między innymi ewaluację programów, kwalifikowalność wydatków, sprawozdawczość i monitorowanie postępu, kontrolę, wybór projektów, korekty finansowe, gromadzenie danych elektronicznych, informację i promocję oraz wykorzystanie środków pomocy technicznej. Mogą one dotyczyć wszystkich programów albo tylko wybranych programów.

Projekt wytycznych i ich zmian jest przekazywany do zaopiniowania instytucjom zarządzającym, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, wskazanym organizacjom samorządowym, partnerom społecznym oraz organizacjom pozarządowym. Na przedstawienie opinii wyznacza się termin od 14 do 30 dni od otrzymania projektu. Brak opinii w tym czasie oznacza rezygnację z prawa jej wyrażenia.

Minister podaje wytyczne i ich zmiany do publicznej wiadomości na portalu oraz ogłasza w „Monitorze Polskim” komunikat o adresie tego portalu. Wytyczne zaczynają być stosowane od dnia ogłoszenia komunikatu, a na portalu publikowana jest także informacja o terminie rozpoczęcia ich stosowania.

Przepis wyznacza zakres regulacji dotyczącej bezpłatnego informowania w programach publicznego radia i telewizji o tym, czym zajmują się organizacje pożytku publicznego w ramach nieodpłatnej działalności pożytku publicznego. Obejmuje on dwa główne elementy: zasady przygotowania audycji oraz zasady ich emisji. Określa także, ile czasu należy przeznaczyć na rozpowszechnianie takich audycji.

w sprawie trybu postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem w programach jednostek publicznej radiofonii i telewizji o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku publicznego

Działalność pożytku publicznego

Działalność pożytku publicznego w przepisach

o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich1 przepis

o ekonomii społecznej7 przepisów

o fundacji rodzinnej1 przepis

o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego1 przepis

o spółdzielniach socjalnych1 przepis

o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-20273 przepisy

w sprawie trybu postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem w programach jednostek publicznej radiofonii i telewizji o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku publicznego1 przepis