Art. 119zfn Ordynacji podatkowej stanowi przepis odsyłający, który ma na celu zapewnienie spójności i kompleksowości regulacji w zakresie postępowania podatkowego. Przepis ten wskazuje, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy innych artykułów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (KAS).

#### 1. Zakres stosowania przepisów odsyłających

Art. 119zfn odnosi się do sytuacji, w których przepisy danego rozdziału Ordynacji podatkowej nie regulują pewnych kwestii proceduralnych lub materialnych. W takich przypadkach, aby uniknąć luk prawnych, ustawodawca odsyła do innych przepisów, które mają być stosowane odpowiednio. Oznacza to, że przepisy te należy stosować z uwzględnieniem specyfiki danej sprawy oraz kontekstu, w jakim są stosowane.

#### 2. Przepisy Ordynacji podatkowej

Art. 119zfn wymienia konkretne przepisy Ordynacji podatkowej, które mają być stosowane odpowiednio:

- **Art. 14b § 4**: Dotyczy interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego.
- **Art. 14i § 2**: Reguluje skutki prawne interpretacji indywidualnych.
- **Art. 14r § 2 i 3**: Dotyczy wniosków o wydanie interpretacji ogólnych oraz ich skutków.
- **Art. 119gc**: Zawiera przepisy dotyczące klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.
- **Art. 119h § 3**: Reguluje postępowanie w sprawie wydania decyzji zabezpieczającej.
- **Art. 119i**: Dotyczy postępowania w sprawie wydania decyzji o zabezpieczeniu.
- **Art. 119m § 1**: Określa zasady postępowania w przypadku zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.
- **Art. 119s § 2**: Dotyczy postępowania w sprawie wydania decyzji o zabezpieczeniu.
- **Art. 119u**: Reguluje zasady postępowania w sprawie wydania decyzji o zabezpieczeniu.
- **Art. 119x § 5**: Dotyczy postępowania w sprawie wydania decyzji o zabezpieczeniu.

#### 3. Wyłączenie art. 133 Ordynacji podatkowej

Art. 119zfn wyraźnie wyłącza stosowanie art. 133 Ordynacji podatkowej, który dotyczy przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wyłączenie to może wynikać z potrzeby zapewnienia odrębnych regulacji w zakresie przedawnienia w kontekście przepisów objętych niniejszym rozdziałem.

#### 4. Przepisy ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej

Dodatkowo, art. 119zfn odsyła do przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, a konkretnie do:

- **Art. 45**: Dotyczy kontroli celno-skarbowej.
- **Art. 46**: Reguluje zasady prowadzenia kontroli celno-skarbowej.
- **Art. 49**: Określa uprawnienia organów KAS w zakresie kontroli celno-skarbowej.
- **Art. 51**: Dotyczy postępowania kontrolnego.

#### 5. Wnioski

Art. 119zfn Ordynacji podatkowej pełni kluczową rolę w zapewnieniu spójności i kompleksowości regulacji podatkowych. Przepis ten umożliwia stosowanie odpowiednich przepisów w sytuacjach, gdy dany rozdział Ordynacji podatkowej nie reguluje pewnych kwestii, co zapobiega powstawaniu luk prawnych. Wyłączenie art. 133 oraz odwołanie się do przepisów ustawy o KAS podkreśla specyfikę i złożoność regulacji podatkowych, które wymagają szczególnej uwagi i precyzji w stosowaniu prawa.

Ordynacja podatkowa

Art. 119zzb Ordynacji podatkowej wprowadza szczególne zasady dotyczące zażaleń oraz skarg w postępowaniach podatkowych, które mają na celu zapewnienie sprawności i szybkości procedur administracyjnych oraz sądowych. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów tego przepisu.

#### 1. Prawo do zażalenia

Art. 119zzb stanowi, że na postanowienia wymienione w art. 119zw § 1 i 5, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1 oraz art. 119zza § 1 przysługuje zażalenie. Oznacza to, że podatnik ma prawo do wniesienia zażalenia na decyzje organu podatkowego wydane na podstawie tych przepisów. Prawo do zażalenia jest fundamentalnym elementem ochrony praw podatnika, umożliwiającym kontrolę decyzji administracyjnych przez wyższą instancję.

#### 2. Termin rozpatrzenia zażalenia

Zażalenie powinno być rozpatrzone niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Tak krótki termin ma na celu zapewnienie szybkości postępowania i minimalizację okresu niepewności dla podatnika. W praktyce oznacza to, że organy podatkowe muszą działać sprawnie i efektywnie, aby dotrzymać ustawowego terminu.

#### 3. Stosowanie przepisów działu IV

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Dział IV zawiera ogólne przepisy dotyczące postępowania podatkowego, w tym zasady dotyczące terminów, doręczeń, dowodów i innych procedur. Oznacza to, że w przypadku braku szczegółowych regulacji w art. 119zzb, należy odwołać się do ogólnych przepisów działu IV.

#### 4. Skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego

W przypadku skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienia, o których mowa w art. 119zw § 1 i art. 119zza § 1, przepisy wprowadzają szczególne terminy proceduralne:

- **Przekazanie akt i odpowiedzi na skargę**: Organy podatkowe mają obowiązek przekazać akta sprawy oraz odpowiedź na skargę w terminie 7 dni od dnia otrzymania skargi. Tak krótki termin ma na celu przyspieszenie procedury sądowej i umożliwienie sądowi szybkie rozpatrzenie sprawy.

- **Rozpatrzenie skargi przez sąd**: Wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek rozpatrzyć skargę w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Ten termin również ma na celu zapewnienie szybkości postępowania sądowego i minimalizację okresu niepewności dla podatnika.

### Podsumowanie

Art. 119zzb Ordynacji podatkowej wprowadza szczególne zasady dotyczące zażaleń i skarg w postępowaniach podatkowych, które mają na celu zapewnienie szybkości i efektywności procedur administracyjnych oraz sądowych. Przepis ten wzmacnia ochronę praw podatnika, umożliwiając szybkie rozpatrzenie zażaleń i skarg, co jest kluczowe dla zapewnienia sprawiedliwości i pewności prawa w postępowaniach podatkowych.

Art. 20zze Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe zasady dotyczące stosowania przepisów innych części Ordynacji podatkowej oraz innych ustaw w kontekście porozumienia inwestycyjnego. Przepis ten pełni rolę klauzuli odsyłającej, która wskazuje, jakie przepisy mają zastosowanie do porozumienia inwestycyjnego w sytuacjach nieuregulowanych bezpośrednio w niniejszym dziale.

#### 1. Zakres stosowania przepisów

Art. 20zze wskazuje, że w zakresie nieuregulowanym w dziale dotyczącym porozumienia inwestycyjnego stosuje się odpowiednio przepisy:
- Art. 168 (dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych),
- Art. 187 § 3 (dotyczący postępowania dowodowego),
- Art. 197 § 1 i 3 (dotyczące wydawania decyzji przez organy podatkowe),
- Przepisy działu IV rozdziału 1, z wyłączeniem art. 127 i art. 128 (dotyczące ogólnych zasad postępowania podatkowego),
- Przepisy rozdziału 3a (dotyczące kontroli podatkowej),
- Przepisy rozdziału 5 (dotyczące postępowania podatkowego),
- Przepisy rozdziału 9 (dotyczące odwołań),
- Przepisy rozdziału 10 (dotyczące skarg i wniosków),
- Przepisy rozdziału 23 (dotyczące odpowiedzialności podatkowej).

#### 2. Wypowiedzenie porozumienia inwestycyjnego

Do wypowiedzenia porozumienia inwestycyjnego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV rozdziału 11, co oznacza, że procedury i zasady dotyczące wypowiedzenia porozumienia inwestycyjnego są analogiczne do tych, które obowiązują w przypadku innych decyzji podatkowych.

#### 3. Wyłączenie stosowania przepisów

Art. 20zze wyraźnie wyłącza stosowanie przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do spraw uregulowanych w niniejszym dziale. Art. 3 § 2 tej ustawy określa zakres spraw, które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Wyłączenie to oznacza, że pewne kwestie związane z porozumieniem inwestycyjnym nie będą podlegały kontroli sądów administracyjnych w zakresie określonym w art. 3 § 2 tej ustawy.

#### 4. Znaczenie praktyczne

Przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ:
- Umożliwia stosowanie odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej do porozumienia inwestycyjnego, co zapewnia spójność i jednolitość postępowania podatkowego.
- Wyłącza stosowanie niektórych przepisów, co może mieć na celu uproszczenie procedur lub dostosowanie ich do specyfiki porozumienia inwestycyjnego.
- Określa, które przepisy mają zastosowanie do wypowiedzenia porozumienia inwestycyjnego, co jest kluczowe dla stron porozumienia.

#### 5. Wnioski

Art. 20zze Ordynacji podatkowej jest przepisem technicznym, który ma na celu zapewnienie odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do porozumienia inwestycyjnego. Jego głównym celem jest zapewnienie spójności i przewidywalności postępowania podatkowego w kontekście porozumień inwestycyjnych, przy jednoczesnym wyłączeniu niektórych przepisów, które mogłyby komplikować lub wydłużać procedury.

Art. 280 Ordynacji podatkowej stanowi klauzulę odsyłającą, która ma na celu uzupełnienie regulacji zawartych w danym dziale przepisami z innych części Ordynacji podatkowej. Klauzula ta jest istotna z punktu widzenia spójności i kompletności systemu prawa podatkowego, ponieważ pozwala na stosowanie odpowiednich przepisów w sytuacjach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w danym dziale.

Przepis ten wskazuje na konkretne artykuły i rozdziały, które mają być stosowane odpowiednio, co oznacza, że należy je stosować z uwzględnieniem specyfiki danej sprawy oraz kontekstu prawnego, w jakim się znajdują. W szczególności, art. 280 odsyła do:

1. Art. 143 - dotyczącego doręczeń, co jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego obiegu dokumentów i informacji w postępowaniu podatkowym.
2. Art. 193a - dotyczącego zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych, co jest istotne dla ochrony interesów fiskalnych państwa.
3. Rozdziałów 1-3a, 5, 6, 9, z wyłączeniem art. 171a - te rozdziały obejmują różne aspekty postępowania podatkowego, takie jak wszczęcie postępowania, terminy, doręczenia, pełnomocnictwa, czy też zasady ogólne postępowania.
4. Rozdziałów 10, 14, 16, 22 i 23 działu IV - które dotyczą m.in. kontroli podatkowej, czynności sprawdzających, postępowania odwoławczego, czy też odpowiedzialności podatkowej.

Wyłączenie art. 171a oraz niektórych rozdziałów wskazuje na specyficzne regulacje, które nie mają zastosowania w kontekście danego działu, co może wynikać z ich specyfiki lub z potrzeby uniknięcia kolizji norm prawnych.

W praktyce stosowanie art. 280 wymaga od organów podatkowych oraz podatników dokładnej analizy przepisów, do których odsyła, oraz ich odpowiedniego zastosowania w kontekście konkretnej sprawy. Jest to mechanizm, który ma na celu zapewnienie elastyczności i kompleksowości regulacji prawnych, umożliwiając stosowanie odpowiednich przepisów w sytuacjach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w danym dziale Ordynacji podatkowej.

Podsumowując, art. 280 pełni funkcję uzupełniającą i integrującą w systemie prawa podatkowego, zapewniając, że w sprawach nieuregulowanych bezpośrednio w danym dziale, można sięgnąć po odpowiednie przepisy z innych części Ordynacji podatkowej, co ma na celu zapewnienie spójności i efektywności postępowania podatkowego.

Art. 292 Ordynacji podatkowej stanowi przepis o charakterze odsyłającym, który ma na celu uzupełnienie regulacji zawartych w danym dziale Ordynacji podatkowej poprzez odwołanie się do innych przepisów tego aktu prawnego. Przepis ten wskazuje, że w sprawach nieuregulowanych w danym dziale należy stosować odpowiednio określone artykuły oraz rozdziały z działu IV Ordynacji podatkowej.

Komentarz do art. 292 Ordynacji podatkowej:

1. **Charakter przepisu**: Art. 292 jest przepisem odsyłającym, co oznacza, że jego celem jest wskazanie, jakie inne przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie w sytuacjach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w danym dziale. Tego rodzaju przepisy są często stosowane w aktach prawnych, aby uniknąć powtarzania tych samych regulacji w różnych miejscach ustawy.

2. **Zakres stosowania**: Przepis ten odnosi się do szerokiego zakresu artykułów i rozdziałów z działu IV Ordynacji podatkowej. W szczególności wymienia:
   - Art. 102, 135, 138, 139 § 4, 140 § 2, 141 i 142,
   - Rozdziały 1, 2, 3a, 5, 6, 9 (z wyłączeniem art. 171a), 10, 11 (z wyłączeniem art. 182-185), 12, 14, 16, 22 i 23.

3. **Wyłączenia**: Art. 292 zawiera również wyłączenia, co oznacza, że pewne przepisy z działu IV nie mają zastosowania w sprawach nieuregulowanych w danym dziale. Wyłączenia te dotyczą:
   - Art. 171a,
   - Art. 182-185.

4. **Znaczenie praktyczne**: W praktyce oznacza to, że organy podatkowe oraz podatnicy muszą sięgać do wskazanych przepisów i rozdziałów działu IV, gdy napotkają na kwestie nieuregulowane w danym dziale. Przykładowo, jeśli w danym dziale nie ma szczegółowych przepisów dotyczących terminów, organ podatkowy powinien odwołać się do odpowiednich przepisów działu IV.

5. **Odpowiednie stosowanie**: Termin „stosuje się odpowiednio” oznacza, że przepisy te nie są stosowane wprost, ale z uwzględnieniem specyfiki danej sprawy. Oznacza to, że należy dostosować treść tych przepisów do kontekstu i charakteru sprawy, w której mają być zastosowane.

6. **Cel regulacji**: Celem art. 292 jest zapewnienie spójności i kompletności regulacji prawnych w Ordynacji podatkowej. Dzięki temu przepisowi unika się luk prawnych, które mogłyby powstać w wyniku braku szczegółowych regulacji w danym dziale.

Podsumowując, art. 292 Ordynacji podatkowej pełni kluczową rolę w zapewnieniu kompleksowości i spójności regulacji podatkowych, umożliwiając stosowanie odpowiednich przepisów z działu IV w sytuacjach nieuregulowanych w danym dziale. Jest to istotny mechanizm prawny, który pozwala na elastyczne i adekwatne stosowanie przepisów prawa podatkowego.

Dział IV

Dział IV w przepisach

Ordynacja podatkowa8 przepisów