Dystrybucja filmu

Dystrybucja filmu to, w rozumieniu ustawy „Kinematografia”, zorganizowane uzyskanie uprawnienia do korzystania z filmu, a następnie przekazanie tego uprawnienia innym podmiotom, aby film mógł być rozpowszechniany. Pojęcie obejmuje więc nie tylko samo udostępnianie filmu odbiorcom, lecz także etap poprzedzający jego rozpowszechnianie, związany z nabyciem odpowiednich praw i umożliwieniem korzystania z nich kolejnym podmiotom.

Najważniejsze elementy dystrybucji filmu to:

• nabycie prawa do eksploatacji filmu, czyli uzyskanie uprawnienia do korzystania z filmu w zakresie objętym tym prawem;
• uzyskanie prawa do wykonywania kopii filmu, jeżeli jest ono potrzebne do jego dalszego rozpowszechniania;
• uzyskanie prawa do przystosowania filmu do eksploatacji w innej wersji językowej niż język, w którym film został wytworzony;
• przekazanie nabytego prawa innym podmiotom w celu rozpowszechniania filmu.

Tak rozumiana dystrybucja łączy czynności dotyczące praw do filmu z ich dalszym wykorzystaniem przez inne podmioty. Nie ogranicza się zatem do technicznego przekazania filmu ani do samego faktu, że film dociera do widzów. Istotne jest to, że podmiot zajmujący się dystrybucją najpierw nabywa prawo do eksploatacji, w tym wskazane w definicji uprawnienia dotyczące kopii i wersji językowej, a następnie przekazuje to prawo dalej w celu rozpowszechniania.

W praktyce pojęcie opisuje funkcję pośrednika między podmiotem dysponującym prawami do filmu a podmiotami, które mają ten film rozpowszechniać. Pozwala określić, jakie działania i uprawnienia składają się na dystrybucję na potrzeby ustawy „Kinematografia”. Znaczenie ma zarówno zakres nabytego prawa, jak i jego dalsze przekazanie, ponieważ oba te elementy służą temu samemu celowi, czyli wprowadzeniu filmu do rozpowszechniania.