Przepis określa zasady nadzoru nad wykonywaniem orzeczeń dotyczących nieletnich skierowanych do ośrodka kuratorskiego albo umieszczonych w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, okręgowym ośrodku wychowawczym, zakładzie leczniczym, zakładzie poprawczym, schronisku dla nieletnich lub policyjnej izbie dziecka. Nadzór sprawuje sędzia rodzinny wyznaczony przez prezesa sądu okręgowego właściwego dla miejsca, w którym znajduje się dana placówka.

Zakres kontroli jest szeroki. Obejmuje między innymi prawidłowość wykonywania orzeczenia, legalność umieszczenia, pobytu i zwolnienia nieletnich, przestrzeganie ich praw, prawidłowe stosowanie nagród, kar i środków dyscyplinarnych, prowadzenie dokumentacji oraz przestrzeganie porządku wewnętrznego. Sędzia ocenia także postępowanie w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa, umieszczanie w izbach adaptacyjnych, użycie środków przymusu bezpośredniego, warunki bytowe i sanitarne, opiekę zdrowotną, dostęp do zajęć oraz pomoc udzielaną osobom opuszczającym ośrodek, zakład lub schronisko. Kontroli podlega również rozpatrywanie skarg i wniosków nieletnich.

W celu wykonywania tych zadań sędzia może w każdym czasie wejść na teren placówki i do pomieszczeń zajmowanych przez nieletnich, przeglądać dokumenty i zapisy monitoringu, żądać wyjaśnień oraz rozmawiać z nieletnimi na osobności. Nadzór obejmuje kontrole stałe, przeprowadzane co najmniej raz w roku, a także kontrole doraźne. Sędzia może wydawać zalecenia pokontrolne i podejmować czynności służące usunięciu uchybień oraz zapobieganiu ich powstawaniu. Szczegółowy tryb nadzoru i sposób jego dokumentowania ma określić rozporządzenie.

o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1700/text/U/D20221700Lj.pdf

Przepis określa katalog nagród, które mogą być udzielane nieletniemu. Obejmuje on zarówno wyróżnienia o charakterze symbolicznym, jak pochwała oraz list pochwalny do rodziców albo opiekuna nieletniego lub do sądu rodzinnego, jak i konkretne udogodnienia. Należą do nich między innymi rozmowa telefoniczna na koszt okręgowego ośrodka wychowawczego, nagroda rzeczowa lub pieniężna, wykonanie przedmiotu albo usługi w warsztatach szkolnych na potrzeby nieletniego oraz korzystanie z internetu.

Przepis przewiduje także możliwość udziału w zajęciach kulturalnych, oświatowych lub sportowych organizowanych przez podmioty zewnętrzne poza okręgowym ośrodkiem wychowawczym. Nagrodą może być również podwyższenie kieszonkowego na okres do 3 miesięcy, do wysokości 4,5% kwoty bazowej dla zawodowych kuratorów sądowych, ustalanej według zasad określonych w ustawie budżetowej. W katalogu znajdują się ponadto skrócenie albo darowanie zastosowanego środka dyscyplinarnego, przepustka do 7 dni oraz urlop do 65 dni w danym roku kalendarzowym.

Szczególne ograniczenia dotyczą przepustki i urlopu. Sędzia rodzinny może w każdym czasie zastrzec, że ich udzielenie wymaga jego zgody. Jeżeli wobec nieletniego toczy się postępowanie w związku z dopuszczeniem się czynu zabronionego, zgoda organu prowadzącego postępowanie jest wymagana także przy udzielaniu rozmowy telefonicznej na koszt ośrodka, zgody na korzystanie z internetu, udziału w zajęciach poza ośrodkiem, przepustki i urlopu. Przepis wyraźnie wskazuje więc, które nagrody mogą podlegać dodatkowej kontroli.

Przepis określa szczególny tryb postępowania wobec nieletniego umieszczonego w zakładzie poprawczym, który przed ukończeniem 17 lat miał dopuścić się czynu karalnego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a. **Sąd rodzinny wszczyna postępowanie**, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia takiego czynu. W postanowieniu kończącym sprawę sąd stwierdza, czy nieletni dopuścił się czynu karalnego.

Jeżeli sprawa nie podlega rozpoznaniu przez sąd właściwy według przepisów Kodeksu postępowania karnego, a sąd stwierdzi popełnienie jednego z czynów wymienionych w ust. 3, rozstrzyga również o dalszych konsekwencjach wykonywania środka poprawczego. Może orzec **przeniesienie nieletniego do zakładu poprawczego o wzmożonym nadzorze wychowawczym**, a także zagrożenie przedłużeniem albo przedłużenie wykonywania środka poprawczego, stosownie do art. 15 ust. 6.

Do czasu prawomocnego zakończenia takiego postępowania nieletni jest umieszczany w schronisku dla nieletnich. Rozwiązanie to ma zabezpieczać okres oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, w której może dojść do zmiany miejsca wykonywania środka lub do jego przedłużenia.

Prawomocne postanowienie stwierdzające, czy nieletni dopuścił się czynu karalnego, sąd przesyła dyrektorowi zakładu poprawczego. Odpis służy zastosowaniu wobec nieletniego środka dyscyplinarnego. Ponadto przez rok od dnia przeniesienia do zakładu poprawczego o wzmożonym nadzorze wychowawczym, orzeczonego na podstawie ust. 3, nie stosuje się art. 237 ust. 1.

Przepis określa katalog nagród, które mogą być przyznawane nieletniemu. Obejmuje on zarówno formy uznania, jak pochwała oraz list pochwalny do rodziców, opiekuna albo sądu rodzinnego, jak i konkretne przywileje oraz świadczenia. Do nagród należą między innymi rozmowa telefoniczna na koszt zakładu poprawczego, nagroda rzeczowa lub pieniężna, wykonanie przedmiotu albo usługi w warsztatach szkolnych na potrzeby nieletniego, korzystanie z internetu oraz udział w zajęciach kulturalnych, oświatowych lub sportowych organizowanych poza zakładem poprawczym przez podmioty zewnętrzne.

Przepis przewiduje także możliwość czasowego podwyższenia kieszonkowego, maksymalnie na 3 miesiące i do wysokości 4,5% kwoty bazowej dla zawodowych kuratorów sądowych. Nagrodą może być również skrócenie albo darowanie zastosowanego środka dyscyplinarnego, przepustka do 5 dni lub urlop. Katalog łączy więc nagrody o charakterze symbolicznym, materialnym, organizacyjnym i związanym z czasowym opuszczeniem zakładu poprawczego.

Szczególne zasady dotyczą przepustki i urlopu. Sędzia rodzinny może w każdym czasie zastrzec, że ich udzielenie wymaga jego zgody. Ponadto, jeżeli wobec nieletniego toczy się postępowanie w związku z dopuszczeniem się czynu zabronionego, zgoda organu prowadzącego postępowanie jest wymagana przy udzielaniu rozmowy telefonicznej na koszt zakładu, korzystania z internetu, udziału w zajęciach poza zakładem, przepustki oraz urlopu. Oznacza to, że przy tych nagrodach przepis przewiduje dodatkową kontrolę zależną od sytuacji procesowej nieletniego.

Przepis określa zasady postępowania wobec nieletniego, który przebywa w schronisku dla nieletnich po prawomocnym zakończeniu postępowania rozpoznawczego, ale nie został jeszcze umieszczony w zakładzie poprawczym. W tym okresie stosuje się wobec niego przepisy odnoszące się do nieletnich umieszczonych w zakładzie poprawczym. Nie chodzi jednak o wszystkie regulacje dotyczące pobytu w takim zakładzie, lecz wyłącznie o zakres wskazany w przepisie.

Zakres ten obejmuje:
- kontakty nieletniego z osobami spoza zakładu,
- korespondencję nieletniego,
- przepustkę okolicznościową,
- zgodę dyrektora na czasowe opuszczenie zakładu,
- nagrody i środki dyscyplinarne.

Regulacja ma charakter czasowy. Znajduje zastosowanie od chwili prawomocnego zakończenia postępowania rozpoznawczego do momentu umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym. Jej znaczenie praktyczne polega na wskazaniu, jakie zasady mają obowiązywać w okresie przejściowym, gdy nieletni nadal przebywa w schronisku, lecz postępowanie rozpoznawcze zostało już prawomocnie zakończone. Przepis wyznacza zatem zarówno początek, jak i koniec stosowania tych szczególnych regulacji oraz ogranicza ich zastosowanie do kontaktów, korespondencji, czasowego opuszczania zakładu, a także nagród i środków dyscyplinarnych.

Przepis określa katalog nagród, które mogą zostać przyznane nieletniemu. Obejmuje on zarówno formy uznania, jak i konkretne udogodnienia, świadczenia oraz złagodzenie wcześniej zastosowanego środka dyscyplinarnego. Nagrodą może być pochwała, list pochwalny skierowany do rodziców albo opiekuna nieletniego lub do organu prowadzącego postępowanie, a także nagroda rzeczowa lub pieniężna.

Wśród nagród przewidziano również możliwość skorzystania z telefonu na koszt schroniska dla nieletnich, internetu oraz udziału w zajęciach kulturalnych, oświatowych lub sportowych organizowanych przez podmioty zewnętrzne poza schroniskiem. Nieletni może też otrzymać zgodę na wykonanie przedmiotu lub usługi w warsztatach szkolnych na własne potrzeby.

Przepis wskazuje także szczegółowe granice niektórych nagród. Podwyższenie kieszonkowego może trwać do 3 miesięcy, a jego wysokość nie może przekroczyć 4,5% kwoty bazowej dla zawodowych kuratorów sądowych, ustalanej według odrębnych zasad i określanej w ustawie budżetowej. Możliwe jest również skrócenie albo darowanie zastosowanego środka dyscyplinarnego oraz udzielenie przepustki na okres do 5 dni.

**Zgody organu prowadzącego postępowanie** wymagają nagrody polegające na rozmowie telefonicznej na koszt schroniska, skorzystaniu z internetu, udziale w zajęciach organizowanych poza schroniskiem oraz udzieleniu przepustki. Oznacza to, że w tych czterech przypadkach sama możliwość przyznania nagrody jest uzależniona od dodatkowej zgody tego organu.

Przepis określa katalog środków dyscyplinarnych związanych z niewłaściwym zachowaniem nieletniego. Obejmuje on zarówno środki o charakterze upominawczym i informacyjnym, jak i czasowe ograniczenia określonych uprawnień.

Do łagodniejszych środków należą upomnienie oraz nagana. Możliwe jest także zawiadomienie rodziców albo opiekuna nieletniego o jego niewłaściwym zachowaniu, a także zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie. Te środki polegają przede wszystkim na formalnym zareagowaniu na zachowanie nieletniego i przekazaniu informacji właściwym osobom lub organowi.

Pozostałe środki wiążą się z ograniczeniem określonych świadczeń lub aktywności. Można cofnąć zezwolenie albo nie udzielić zezwolenia na rozmowy telefoniczne na koszt schroniska dla nieletnich na okres do 1 miesiąca. Ograniczenie to nie może obejmować rozmów z rodzicami albo opiekunem nieletniego. Możliwe jest również obniżenie kieszonkowego, jednak nie więcej niż do 0,5% kwoty bazowej ustalonej dla zawodowych kuratorów sądowych, na okres do 3 miesięcy.

Przepis przewiduje ponadto cofnięcie zgody na korzystanie z internetu na okres do 3 miesięcy oraz cofnięcie zgody albo nieudzielenie zgody na udział w zajęciach kulturalnych, oświatowych lub sportowych organizowanych przez podmioty zewnętrzne poza schroniskiem dla nieletnich, również na okres do 3 miesięcy. W praktyce oznacza to, że środki dyscyplinarne mogą przybrać różną postać, od upomnienia lub przekazania informacji po czasowe ograniczenie kontaktu telefonicznego, kieszonkowego, dostępu do internetu i udziału w zajęciach poza schroniskiem.

Przepis określa wymagania dotyczące zajmowania stanowiska dyrektora okręgowego ośrodka wychowawczego, zakładu poprawczego lub schroniska dla nieletnich. Stanowisko to może objąć nauczyciel mianowany lub dyplomowany, który spełnia łącznie warunki wskazane w ust. 1.

Wymagania obejmują przede wszystkim odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje. Kandydat powinien mieć ukończone studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie oraz kwalifikacje do pracy nauczyciela w danej placówce, albo wykształcenie, studia podyplomowe lub kurs kwalifikacyjny w zakresie resocjalizacji. Konieczne jest także przygotowanie z zakresu zarządzania, co najmniej pięcioletni staż pracy pedagogicznej oraz uzyskanie co najmniej dobrej oceny pracy w okresie trzech lat przed powierzeniem stanowiska. Kandydat musi również spełniać warunki zdrowotne do pracy na stanowisku kierowniczym.

Przepis ustanawia ponadto wymogi dotyczące niekaralności i rzetelności zawodowej. Osoba ubiegająca się o stanowisko nie może mieć określonej kary dyscyplinarnej ani toczącego się postępowania dyscyplinarnego, nie może być prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe ani być objęta postępowaniem w takiej sprawie. Nie może też mieć zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi. Znaczenie ma również wcześniejsze odwołanie ze stanowiska dyrektora w okresie pięciu lat, z wyjątkami wskazanymi w przepisie.

Ust. 2 rozszerza krąg potencjalnych kandydatów o nauczycieli mianowanych lub dyplomowanych zatrudnionych na stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych w określonych urzędach i komisjach, a także o nauczycieli urlopowanych lub zwolnionych z obowiązku pracy na podstawie przepisów o związkach zawodowych. Osoby te muszą spełniać wymagania z ust. 1 pkt 1-3 i 5-9, bez wymogu oceny pracy określonego w pkt 4.

Przepis wprowadza szeroki pakiet zmian w ustawie o instytutach badawczych, dostosowując ich zadania, organizację, finansowanie i zasady nadzoru do regulacji dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Instytuty mogą prowadzić kształcenie w szkołach doktorskich, na studiach podyplomowych oraz w innych formach, jeżeli jest ono związane z ich badaniami i pracami rozwojowymi. Mogą także tworzyć szkoły doktorskie, a ich rada naukowa ustala programy kształcenia i prowadzi postępowania w sprawie nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, w zakresie posiadanych uprawnień.

Zmiany określają również sposób tworzenia, łączenia, podziału, reorganizacji, przekształcania i likwidacji instytutów. Wprowadzono możliwość włączenia instytutu badawczego do uczelni publicznej, a decyzja o komercjalizacji wymaga porozumienia właściwych ministrów i opinii rady naukowej. Wyniki badań, prace rozwojowe i związane z nimi know-how mogą być komercjalizowane między innymi przez tworzenie spółek kapitałowych lub obejmowanie w nich akcji i udziałów, za zgodą ministra nadzorującego. Prawa własności przemysłowej i prawa do odmian roślin należące do likwidowanego instytutu albo instytutu, w stosunku do którego może być ogłoszona upadłość, są wyłączone z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego.

Przepis wzmacnia rolę ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w ocenie działalności instytutów, nadawaniu statusu państwowego instytutu badawczego oraz w postępowaniach dyscyplinarnych. Szczegółowo określa też stanowiska pracowników naukowych, wymagania kwalifikacyjne i zasadę konkursowego zatrudnienia, z wyjątkami wskazanymi w art. 43 ust. 7. W praktyce regulacja porządkuje relacje instytutów z systemem nauki, określa ich możliwości dydaktyczne i gospodarcze oraz centralizuje część procedur oceny i odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/1669/text/U/D20181669Lj.pdf

Przepis wprowadza liczne zmiany w ustawie o Polskiej Akademii Nauk, dostosowując jej zadania, organizację i zasady działania do regulacji dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Akademia ma koncentrować się na prowadzeniu działalności naukowej, wspieraniu młodych naukowców, kształceniu w szkołach doktorskich i na studiach podyplomowych, a także na upowszechnianiu i wdrażaniu wyników badań oraz współpracy z uczelniami i środowiskiem społeczno-gospodarczym.

Istotnie określono nadzór nad Akademią. Prezes Rady Ministrów kontroluje zgodność działania jej organów z ustawą i statutem, z wyłączeniem gospodarki finansowej, otrzymuje roczne sprawozdanie z działalności, a w określonych przypadkach może uchylić uchwałę organów Akademii. Akademia składa również roczne sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania właściwemu ministrowi.

Zmiany obejmują także zasady wyboru członków Akademii, status członków zagranicznych, wynagrodzenia oraz ograniczenia dotyczące łączenia funkcji przez Prezesa i wiceprezesów. Uregulowano tworzenie i likwidację oddziałów, zasady powoływania instytutów oraz wymagania dotyczące ich działalności, w tym minimalną liczbę pracowników i odpowiednią aparaturę badawczą. Utworzenie instytutu wymaga uchwały Prezydium Akademii oraz zgody właściwego ministra.

W instytutach rozszerzono zadania związane z kształceniem. Dyrektor tworzy szkoły doktorskie, a rada naukowa ustala programy kształcenia, prowadzi postępowania w sprawie stopni naukowych i wykonuje zadania związane z kwalifikacjami nadawanymi po studiach podyplomowych. Przepis ułatwia też komercjalizację wyników badań, prac rozwojowych i know-how oraz określa zasady udziału podmiotów naukowych w międzynarodowych programach badawczych.

Przepis określa zasady prowadzenia niezakończonych postępowań dotyczących nadania uprawnień do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego. Chodzi o postępowania wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1. Co do zasady są one prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów, jednak art. 175 wprowadza szczególne wymagania dotyczące podmiotu ubiegającego się o uprawnienia oraz zakresu, w jakim mogą one zostać nadane.

Uprawnienie do nadawania stopnia doktora może otrzymać podmiot zatrudniający co najmniej 12 osób mających co najmniej stopień doktora. Osoby te muszą mieć w tym podmiocie podstawowe miejsce pracy i reprezentować dyscyplinę naukową lub artystyczną, której dotyczy uprawnienie.

W przypadku uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego wymagane jest zatrudnianie co najmniej 12 osób posiadających tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego albo uprawnienia równoważne uprawnieniom doktora habilitowanego uzyskane na podstawie wskazanych w przepisie regulacji. Również te osoby muszą mieć w podmiocie podstawowe miejsce pracy i reprezentować właściwą dyscyplinę naukową lub artystyczną.

Uprawnienia mogą być nadawane wyłącznie w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na połączeniu stosowania dotychczasowych zasad postępowania z nowymi, wyraźnie wskazanymi warunkami kadrowymi i przedmiotowymi. Jeżeli postępowanie wszczęła jednostka organizacyjna uczelni, w prawa strony tego postępowania wstępuje uczelnia.

Przepis określa zasady prowadzenia postępowań dotyczących nadania uprawnień do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego w okresie przejściowym, przypadającym od wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, do końca okresu wskazanego w przepisie. W tym czasie postępowania wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Jeżeli postępowanie dotyczy uczelni, z wnioskiem występuje sama uczelnia.

Uprawnienia również nadaje się według przepisów dotychczasowych, z uwzględnieniem dodatkowych zasad. Pod uwagę bierze się poziom działalności naukowej lub artystycznej, w tym kategorie naukowe uzyskane w wyniku ostatniej kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej przeprowadzonej na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 169 pkt 4.

W przypadku uprawnienia do nadawania stopnia doktora podmiot musi zatrudniać co najmniej 12 osób posiadających co najmniej stopień doktora, dla których jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących właściwą dyscyplinę naukową lub artystyczną. Przy uprawnieniu do nadawania stopnia doktora habilitowanego wymagane jest co najmniej 12 osób posiadających tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego albo uprawnienia równoważne, również zatrudnionych jako w podstawowym miejscu pracy i reprezentujących właściwą dyscyplinę. Osoby te uwzględnia się w wymaganej liczbie, jeżeli są zatrudnione u wnioskodawcy co najmniej rok.

Przepis wyłącza zasięganie opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Uprawnienia nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1.

Przepis określa sposób przyporządkowania uprawnień do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego do dziedzin i dyscyplin naukowych. Obowiązek złożenia oświadczenia w tej sprawie dotyczy uczelni, instytutów badawczych, instytutów naukowych Polskiej Akademii Nauk, międzynarodowych instytutów naukowych oraz Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Każde uprawnienie może zostać przyporządkowane tylko do jednej dyscypliny.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów może, po zasięgnięciu opinii Komitetu Polityki Naukowej, zakwestionować przyporządkowanie wskazane w oświadczeniu. Sprzeciw ma formę decyzji administracyjnej i może jednocześnie wskazywać inne przyporządkowanie. Od takiej decyzji przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Następnie Centralna Komisja publikuje komunikat obejmujący przyporządkowanie uprawnień oraz uprawnienia, na podstawie których mogą być nadawane stopnie doktora lub doktora habilitowanego w okresie przejściowym, związanym z pierwszą ewaluacją jakości działalności naukowej. W komunikacie uwzględnia się również uprawnienia podmiotów, które nie złożyły oświadczenia w terminie.

Jeżeli w tej samej dziedzinie i dyscyplinie istnieje więcej niż jedno uprawnienie, uwzględnia się to wynikające z ostatniej pozostającej w mocy decyzji. Decyzje nieuwzględnione w odpowiedniej części komunikatu wygasają z dniem jego wydania. W praktyce przepis porządkuje status istniejących uprawnień i wskazuje, które z nich zachowują znaczenie dla nadawania stopni.

Przepis określa zasady przejścia między dotychczasowym a nowym modelem uzyskiwania stopni i tytułu profesora. Jego podstawową regułą jest dalsze prowadzenie wszczętych postępowań według wcześniejszych przepisów, z uwzględnieniem nowych dziedzin i dyscyplin, jeżeli nadanie stopnia lub tytułu następuje już w okresie obowiązywania nowych regulacji. W okresie przejściowym także wszczynanie postępowań odbywa się na zasadach dotychczasowych.

Przepis wskazuje ponadto, które organy wykonują czynności w uczelni w kolejnych etapach reformy. Początkowo są to rada jednostki organizacyjnej, a następnie organ wskazany w art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy, natomiast czynności dotyczące tytułu profesora przejmuje senat. Uchwały komisji i zespołów podjęte przy użyciu środków komunikacji elektronicznej podpisuje ich przewodniczący.

Uregulowano również skutki nieukończenia postępowań w terminach granicznych, przewidując ich odpowiednie umorzenie albo zamknięcie. Po zakończeniu okresu, w którym nie wszczyna się postępowań, nowe sprawy prowadzi się już na podstawie ustawy, z przejściowym uznaniem niektórych wcześniejszych publikacji i monografii za wymagane osiągnięcia.

Szczególne zasady dotyczą osób, które rozpoczęły studia doktoranckie przed reformą. W ich przypadku wszczęcie postępowania doktorskiego następuje przez złożenie wniosku o wyznaczenie promotora, znajomość języka obcego potwierdza się na dotychczasowych zasadach, a odpowiednio stosuje się także art. 182 ust. 4. Przepis reguluje również następstwo prawne między Radą Doskonałości Naukowej a Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów oraz wyjaśnia, że „tytuł profesora” obejmuje także wcześniejsze tytuły naukowe i tytuły w zakresie sztuki.

Przepis określa skutki uzyskania przez podmiot uprawniony do nadawania stopnia doktora kategorii naukowej B albo C w danej dyscyplinie w wyniku pierwszej ewaluacji jakości działalności naukowej, o której mowa w art. 265 ust. 1 ustawy wskazanej w art. 1.

W przypadku kategorii B postępowania w sprawie nadania stopnia doktora wszczęte przed dniem przyznania tej kategorii mogą być kontynuowane, ale tylko do dnia uzyskania przez podmiot kategorii naukowej w wyniku drugiej ewaluacji. Jednocześnie przewody doktorskie wszczęte wcześniej mogą być prowadzone nie dłużej niż do dnia wskazanego w art. 179 ust. 4 pkt 2. W podmiocie, który uzyskał kategorię B, nie wszczyna się nowych postępowań w sprawie nadania stopnia doktora.

Kategoria C powoduje dalej idącą zmianę organizacyjną. Przewody doktorskie wszczęte przed dniem przyznania tej kategorii nie są kontynuowane przez dotychczasowy podmiot, lecz przez podmiot wyznaczony przez Radę Doskonałości Naukowej. Także w tym przypadku ich prowadzenie jest ograniczone do dnia, o którym mowa w art. 179 ust. 4 pkt 2.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na określeniu przejściowych zasad prowadzenia spraw doktorskich po pierwszej ewaluacji. Dotychczas wszczęte sprawy nie zawsze kończą się natychmiast, lecz ich dalsze prowadzenie jest ograniczone wskazanymi terminami i, przy kategorii C, może wymagać przejęcia przez inny podmiot. Ostatecznie, jeżeli w wyniku drugiej ewaluacji podmiot uzyska w danej dyscyplinie kategorię B albo C, traci uprawnienie do nadawania stopnia doktora w tej dyscyplinie.

Przepis określa zasady prowadzenia postępowań dotyczących nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego, o których mowa w art. 21a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 2. Rozstrzyga przede wszystkim, jakie przepisy mają zastosowanie do postępowań wszczętych przed wejściem w życie ustawy, o której mowa w art. 1, oraz do postępowań wszczynanych w okresie przejściowym.

Postępowania już wszczęte i niezakończone są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Taką samą podstawę stosuje się do postępowań wszczętych w okresie wskazanym w ust. 2. Przepis wprowadza jednak istotne zastrzeżenie dotyczące decyzji wydawanej po granicznym terminie określonym w ust. 1 i ust. 3. W takim przypadku uprawnienia nabywa się nie według wcześniejszego podziału, lecz w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na zachowaniu dotychczasowych zasad postępowania dla spraw pozostających w toku oraz dla spraw wszczynanych w przejściowym okresie. Jednocześnie końcowy moment wydania decyzji wpływa na sposób określenia dziedziny i dyscypliny, w których uprawnienia zostają nabyte. Przepis łączy więc ciągłość postępowań z dostosowaniem ich rezultatu do nowego systemu dziedzin i dyscyplin.

Dyscyplinarne postępowanie

Dyscyplinarne postępowanie w przepisach

o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich8 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce8 przepisów