Przepis określa zasady powierzenia i wykonywania obowiązków sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym, a także czas trwania jego kadencji i przesłanki jej wcześniejszego wygaśnięcia. Obowiązki te powierza Minister Sprawiedliwości sędziemu sądu powszechnego, który ma co najmniej dziesięcioletni staż pracy na stanowisku sędziego. Przed powierzeniem obowiązków Minister zasięga opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

Pełnienie funkcji sędziego sądu dyscyplinarnego jest niezależne od wykonywania przez sędziego jego dotychczasowych obowiązków służbowych związanych z zajmowanym miejscem służbowym. Oznacza to rozdzielenie obu zakresów obowiązków, bez wskazania w przepisie, że powierzenie jednej funkcji kończy lub zawiesza wykonywanie drugiej.

Kadencja trwa sześć lat. Jej upływ nie przerywa udziału sędziego w rozpoznawaniu sprawy, która rozpoczęła się wcześniej z jego udziałem. Sędzia może brać udział w takiej sprawie aż do jej zakończenia, mimo zakończenia kadencji. Rozwiązanie to pozwala na dokończenie postępowania przez osobę, która wcześniej uczestniczyła w jego rozpoznawaniu.

Przepis wskazuje trzy sytuacje, w których kadencja wygasa przed upływem sześciu lat. Następuje to w razie rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego, jego przejścia albo przeniesienia w stan spoczynku, a także ukarania go karą dyscyplinarną określoną w art. 109 § 1 pkt 2-4. Regulacja wyznacza więc zarówno wymagania dotyczące powierzenia funkcji, jak i trwałość oraz granice jej wykonywania.

Prawo o ustroju sądów powszechnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/1070/text/U/D20011070Lj.pdf

Przepis określa zasady awansu na stanowisko starszego referendarza sądowego, nawiązywania stosunku pracy z referendarzem, jego mianowania oraz składania ślubowania. **Awans na stanowisko starszego referendarza** jest możliwy tylko wtedy, gdy kandydat spełnia łącznie trzy warunki: przez co najmniej 10 lat zajmował stanowisko referendarza sądowego, nie był karany za przewinienia dyscyplinarne oraz przez ostatnie 5 lat uzyskiwał pozytywne okresowe oceny. Przepis nie wskazuje odrębnej procedury oceny tych przesłanek, ale uzależnia mianowanie od ich spełnienia.

Stosunek pracy z referendarzem powstaje na podstawie mianowania. Jego rozpoczęcie następuje w dniu określonym w akcie mianowania, co pozwala wskazać konkretny moment nawiązania zatrudnienia. Za mianowanie referendarza i rozwiązanie z nim stosunku pracy odpowiada prezes sądu apelacyjnego.

Przed mianowaniem prezes sądu apelacyjnego uzyskuje informacje z Krajowego Rejestru Karnego oraz zwraca się do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji o informacje o kandydacie. Informacje dotyczące kandydata na stanowisko referendarza sądowego uzyskuje się i sporządza na zasadach określonych dla kandydata do objęcia pierwszego stanowiska sędziowskiego.

Warunkiem podjęcia po raz pierwszy pracy na stanowisku referendarza jest złożenie ślubowania. Referendarz składa je wobec prezesa sądu okręgowego, a referendarz zatrudniony w sądzie apelacyjnym, wobec prezesa tego sądu. Rota obejmuje zobowiązanie do wiernej służby Rzeczypospolitej Polskiej, sumiennego wykonywania obowiązków, przestrzegania prawa, kierowania się godnością i uczciwością oraz zachowania prawnie chronionej tajemnicy. Składający może dodać zwrot „Tak mi dopomóż Bóg.”

Przepis określa zasady odpowiedzialności referendarza za naruszenie obowiązków związanych z pełnionym stanowiskiem. Odpowiedzialność dyscyplinarna obejmuje w szczególności „oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa” oraz uchybienie godności stanowiska. Nie każde naruszenie prowadzi jednak do odpowiedzialności dyscyplinarnej, ponieważ za przewinienia mniejszej wagi przewidziano odrębną odpowiedzialność porządkową.

Kary dyscyplinarne tworzą zamknięty katalog o zróżnicowanej dolegliwości: **nagana**, nagana z ostrzeżeniem, nagana połączona z obniżeniem wynagrodzenia zasadniczego o 10% na okres dwóch lat oraz wydalenie z pracy. Za przewinienie mniejszej wagi prezes sądu może wymierzyć karę porządkową w postaci upomnienia.

Sprawy dyscyplinarne rozpoznają komisje dyscyplinarne. W pierwszej instancji komisje powołują prezesi sądów okręgowych, a ich właściwość obejmuje sprawy referendarzy zatrudnionych w danym okręgu sądowym. Drugą instancję zapewnia komisja powoływana przez Ministra Sprawiedliwości. Do składu obu rodzajów komisji powołuje się referendarzy, co określa osobowy charakter tych organów.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozdzieleniu dwóch trybów reakcji na naruszenia obowiązków, ustaleniu katalogu kar oraz wskazaniu organów właściwych do rozpoznawania spraw w obu instancjach. W zakresie, którego ustawa nie reguluje, do odpowiedzialności dyscyplinarnej i porządkowej referendarzy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej i porządkowej urzędników państwowych mianowanych.

Przepis określa warunki, jakie musi spełniać osoba powoływana na stanowisko dyrektora sądu albo zastępcy dyrektora sądu. Z § 1 wynika, że wymagania mają charakter łączny, a więc dotyczą kilku obszarów związanych z sytuacją osobistą, wykształceniem, kompetencjami, doświadczeniem oraz niekaralnością kandydata.

Kandydat musi korzystać z pełni praw cywilnych i obywatelskich oraz posiadać tytuł zawodowy magistra albo tytuł równorzędny. Konieczna jest także wiedza z zakresu zarządzania instytucjami publicznymi, finansów publicznych, prowadzenia inwestycji i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Przepis wymaga ponadto co najmniej pięcioletniego stażu pracy, w tym co najmniej dwóch lat pracy na stanowisku kierowniczym.

Warunki dotyczą również postawy prawnej kandydata. Nie może on być skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego ani za przestępstwo skarbowe. Nie może też być objęty zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi, o którym mowa w § 1 pkt 6. Dodatkowo przeciwko kandydatowi nie może toczyć się postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub o przestępstwo skarbowe.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu podstawowych kryteriów kwalifikacyjnych dla obu stanowisk. Ocenie podlegają nie tylko formalne wykształcenie i staż pracy, lecz także przygotowanie do zarządzania oraz brak określonych przeszkód prawnych. Paragrafy 2-13 są uchylone, dlatego nie zawierają obecnie dodatkowych regulacji w ramach tego artykułu.

Przepis określa zasady zgłaszania kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie w sądzie powszechnym oraz wymogi dotyczące udziału w postępowaniu w sprawie powołania do pełnienia urzędu. Kandydaturę może zgłosić osoba spełniająca warunki do objęcia stanowiska sędziego, przy czym może dotyczyć ona tylko jednego stanowiska, a zgłoszenie należy złożyć w terminie czternastu dni od obwieszczenia.

Regulacja wprowadza także ograniczenia dotyczące równoczesnego ubiegania się o stanowiska w różnych sądach. Osoba kandydująca do sądu powszechnego nie może, do zakończenia postępowania, zgłosić kandydatury do Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego ani wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgłoszenie kandydatury do któregoś z tych sądów kończy postępowanie dotyczące sądu powszechnego. Obowiązuje również zakaz odwrotny, dotyczący osoby kandydującej do tych sądów.

Zgłoszenie i inne czynności wykonuje się za pośrednictwem „systemu teleinformatycznego” dostępnego na stronie internetowej Krajowej Rady Sądownictwa. Karta zgłoszenia musi zostać wypełniona, podpisana w jednej z określonych form i wniesiona do prezesa właściwego sądu. Uwierzytelnienie wymaga użycia wskazanego środka identyfikacji, w tym profilu zaufanego, profilu osobistego, kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo identyfikatora otrzymanego w sądzie.

Do karty dołącza się między innymi informację z Krajowego Rejestru Karnego, zaświadczenie o zdolności do pełnienia obowiązków sędziego oraz określone oświadczenia i informacje. Część oświadczeń jest składana pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Czynności dokonane bez wymaganej formy nie wywołują skutków prawnych przewidzianych w ustawie.

Przepis wskazuje również podmioty administrujące danymi w systemie oraz przewiduje określenie w rozporządzeniach zakresu danych w karcie i zasad badań lekarskich oraz psychologicznych kandydatów.

Przepis określa zakres i sposób przeprowadzania oceny kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko sędziego sądu powszechnego, administracyjnego albo wojskowego. Ocenie podlegają nie tylko merytoryczna jakość orzecznictwa, lecz także sprawność i efektywność czynności, organizacja pracy, doskonalenie zawodowe oraz kultura urzędowania, w tym kultura osobista, organizacja pracy i poszanowanie praw stron lub uczestników postępowania.

Badanie poziomu merytorycznego obejmuje przede wszystkim sposób formułowania orzeczeń i ich uzasadnień, ich zwięzłość, prawidłowość rozumowania zgodnego z logiką i doświadczeniem życiowym oraz adekwatność powoływanego orzecznictwa i poglądów doktryny. Podstawą oceny jest analiza akt co najmniej piętnastu losowo wybranych spraw różnych kategorii, co najmniej dziesięciu innych spraw wybranych przez sędziego oceniającego, a także danych ewidencjonowanych w sądach.

Zakres badania jest dodatkowo uzupełniany z urzędu. Obejmuje dziesięć niezakończonych spraw o najdłuższym czasie trwania od pierwszej rejestracji oraz wszystkie sprawy, w których w okresie dwóch lat przed zgłoszeniem na wolne stanowisko zmieniono albo uchylono orzeczenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, a także sprawy dotyczące przewlekłości postępowania lub niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jeżeli pełne zbadanie wskazanej liczby spraw nie jest możliwe, przyjmuje się inną liczbę, podając przyczyny. Szczególne zasady dotyczą również kandydata, który w tym okresie nie wykonywał określonych zadań. Do oceny dołącza się ponadto prawomocne orzeczenia dyscyplinarne oraz dokumenty dotyczące zwrócenia uwagi lub wytknięcia uchybienia.

Przepis określa zasady ustalania wynagrodzenia zasadniczego sędziów w zależności od obejmowanego stanowiska, wcześniejszego przebiegu pracy oraz określonych zdarzeń wpływających na awans płacowy.

Przy objęciu stanowiska w sądzie rejonowym sędzia otrzymuje wynagrodzenie w stawce pierwszej. W sądzie okręgowym zasadą jest stawka czwarta, z możliwością przyznania stawki piątej albo szóstej, jeżeli na niższym stanowisku sędzia miał już odpowiednio stawkę czwartą albo piątą. W sądzie apelacyjnym wynagrodzenie przysługuje co do zasady w stawce siódmej, a wcześniejsze otrzymywanie stawki siódmej lub ósmej na niższym stanowisku skutkuje odpowiednio przyznaniem stawki ósmej albo dziewiątej.

Istotną regułą jest zachowanie dotychczasowego poziomu wynagrodzenia. Jeżeli przed objęciem stanowiska sędziowskiego sędzia zajmował odpowiednio równorzędne stanowisko sędziowskie lub prokuratorskie, na nowym stanowisku nie może otrzymać stawki niższej od dotychczasowej.

**Podwyższanie stawki** następuje po kolejnych pięciu latach pracy na danym stanowisku sędziowskim. Do stażu pracy sędziego sądu rejonowego wlicza się także okres pracy asesora sądowego. W określonych przypadkach przy przejściu do sądu okręgowego lub apelacyjnego uwzględnia się również pracę na stanowisku bezpośrednio niższym, co pozwala zaliczyć ten okres do czasu wymaganego do uzyskania kolejnej stawki.

Okres pięciu lat ulega wydłużeniu o trzy lata w razie ukarania sędziego w tym czasie karą dyscyplinarną inną niż upomnienie, trzykrotnego wytknięcia uchybienia, o którym mowa w art. 40, albo trzykrotnego zwrócenia uwagi w trybie określonym w art. 37 § 4. പരിണ爱彩票

Dyscyplina pracy

Dyscyplina pracy w przepisach

Prawo o ustroju sądów powszechnych.8 przepisów