Duże ryzyka

„Duże ryzyka” to określona w ustawie „Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna” kategoria ryzyk ubezpieczeniowych, wyodrębniona na podstawie rodzaju ubezpieczenia oraz, w niektórych przypadkach, cech ubezpieczającego. Odwołanie do grup z działu II załącznika do ustawy oznacza, że pojęcie nie obejmuje wszystkich ryzyk ocenianych według ich indywidualnej wartości, lecz te, które mieszczą się w konkretnych grupach ubezpieczeń i spełniają dodatkowe warunki wskazane w przepisie.

Do „dużych ryzyk” zalicza się bezpośrednio ryzyka należące do grup 4-7 oraz 11 i 12. W odniesieniu do grup 14 i 15 konieczne jest ponadto, aby ubezpieczający wykonywał działalność gospodarczą albo wolny zawód, a dane ryzyko pozostawało w związku z tą działalnością. Oznacza to, że samo przyporządkowanie ubezpieczenia do jednej z tych grup nie zawsze wystarcza. Znaczenie ma również zawodowy lub gospodarczy charakter działalności ubezpieczającego oraz związek z nią obejmowanego ochroną ryzyka.

Odrębna zasada dotyczy grup 3, 8, 9, 10, 13 i 16. W tych przypadkach ryzyko uznaje się za duże tylko wtedy, gdy ubezpieczający przekracza co najmniej dwa progi w roku obrotowym. Progi te są elementem ustawowego kryterium, dlatego przy ocenie konkretnego przypadku trzeba uwzględnić dane dotyczące ubezpieczającego i właściwego roku obrotowego. Samo zakwalifikowanie ryzyka do jednej z wymienionych grup nie przesądza jeszcze o jego statusie.

Definicja służy ustaleniu, które ryzyka mają być traktowane w ustawie jako „duże”. Ma więc znaczenie porządkujące i praktyczne, ponieważ pozwala odróżnić tę kategorię od pozostałych ryzyk na podstawie jednolitych kryteriów. W konsekwencji ułatwia prawidłowe stosowanie przepisów ustawy, które posługują się pojęciem dużych ryzyk, a także ocenę, czy dane ubezpieczenie spełnia przesłanki przewidziane dla tej kategorii.