Druk bezadresowy

Druk bezadresowy to materiał przeznaczony do przekazywania treści, który nie wskazuje konkretnego adresata ani jego adresu. W rozumieniu ustawy „Prawo pocztowe” jest to pojęcie opisujące określony rodzaj informacji utrwalonej w formie drukowanej lub podobnej do drukowanej.

Aby dany materiał można było uznać za druk bezadresowy, powinien spełniać łącznie kilka cech:

• zawierać informację pisemną albo graficzną, a więc na przykład tekst, ilustracje, zestawienia lub inne elementy przekazu wizualnego;
• być zwielokrotniony przy użyciu technik drukarskich albo technik o podobnym charakterze;
• zostać utrwalony na papierze lub na innym materiale wykorzystywanym w drukarstwie;
• nie być opatrzony oznaczeniem konkretnego odbiorcy i adresem, który pozwalałby skierować materiał do określonej osoby lub pod określony adres.

Do tej kategorii mogą należeć między innymi książki, katalogi, dzienniki i czasopisma, o ile nie są oznaczone danymi adresata i adresem. O zakwalifikowaniu materiału nie decyduje więc wyłącznie jego forma, tytuł czy przeznaczenie, lecz przede wszystkim sposób utrwalenia treści oraz brak indywidualnego oznaczenia odbiorcy.

W ustawie „Prawo pocztowe” definicja ta porządkuje pojęcia używane przy opisie materiałów przekazywanych za pośrednictwem poczty. Pozwala odróżnić druk kierowany bez wskazywania konkretnych osób lub adresów od przesyłek, których przeznaczenie jest określone przez dane adresowe. W praktyce druk bezadresowy może być przygotowany z myślą o rozpowszechnieniu wśród szerszego, nieindywidualnie określonego grona odbiorców. Znaczenie ma zatem nie to, czy materiał zawiera treść reklamową, informacyjną, prasową lub inną, lecz to, że jest powielonym materiałem drukowanym albo podobnym i nie wskazuje adresata ani adresu.