Druk

W ustawie „Prawo pocztowe” „druk” oznacza szczególny rodzaj przesyłki pocztowej, a nie każdy wydruk lub pojedynczy dokument. Chodzi o przesyłkę, której zawartość stanowi informacja przedstawiona w formie pisemnej albo graficznej. Informacja ta musi zostać powielona, czyli utrwalona w większej liczbie egzemplarzy, przy wykorzystaniu technik drukarskich lub metod do nich podobnych. Kolejnym elementem jest nośnik: treść powinna być utrwalona na papierze albo na innym materiale stosowanym w drukarstwie.

Definicja obejmuje więc zarówno klasyczne materiały drukowane, jak i inne przesyłki spełniające wskazane warunki techniczne i materialne. Wprost jako przykłady można wskazać książki, katalogi, dzienniki oraz czasopisma. O zakwalifikowaniu danego przedmiotu jako druku decyduje zatem nie sama jego nazwa ani wygląd, lecz łączne spełnienie przesłanek dotyczących charakteru przesyłki, rodzaju zawartej informacji, sposobu jej zwielokrotnienia i materiału, na którym ją utrwalono.

Takie ujęcie służy uporządkowaniu kategorii przesyłek pocztowych i ułatwia stosowanie przepisów prawa pocztowego do materiałów przeznaczonych do przekazania odbiorcy. Ma to znaczenie praktyczne przy ocenie, czy konkretny przedmiot mieści się w ustawowym pojęciu druku, zwłaszcza gdy nie jest typową książką, czasopismem lub inną publikacją, lecz ma formę powielonego materiału pisemnego albo graficznego.

Pojęcie „druk” występuje także w przepisach dotyczących urzędowych formularzy i wzorów dokumentów. W takich regulacjach może odnosić się do sposobu przygotowania, kolorystyki albo udostępniania formularzy i ich druków, a także do druków urzędowego wykazu inwentarza. W tych kontekstach nadal chodzi o materialnie utrwalone, powielone formularze lub dokumenty, których wzór i sposób udostępniania określają właściwe przepisy.