Droga o nawierzchni gruntowej

Droga o nawierzchni gruntowej to, w rozumieniu ustawy „Prawo o ruchu drogowym”, droga wyposażona w jezdnię, której nawierzchnia została wykonana przede wszystkim z gruntu. O jej zakwalifikowaniu nie decyduje wyłącznie naturalny charakter podłoża. Grunt może być rodzimy, czyli występujący w miejscu przebiegu drogi, albo nasypowy, czyli ułożony w ramach przygotowania jej podłoża. Może również zostać poddany ulepszeniu mechanicznemu lub chemicznemu.

Istotne jest także to, że wierzchnia warstwa takiej nawierzchni może być wykonana z różnego rodzaju kruszywa. Ustawa uwzględnia kruszywo naturalne, sztuczne oraz pochodzące z recyklingu. Oznacza to, że droga nie traci charakteru gruntowego tylko dlatego, że jej powierzchnię częściowo wzmocniono albo wykończono warstwą kruszywa. Decydujące pozostaje to, że jezdnia ma nawierzchnię opartą na gruncie, odpowiednio przygotowanym lub ulepszonym, a nie na innych rodzajach konstrukcji nawierzchni.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• droga musi mieć jezdnię;
• jej nawierzchnia musi być związana z gruntem rodzimym lub nasypowym;
• grunt może być ulepszony mechanicznie albo chemicznie;
• wierzchnia warstwa może zawierać kruszywo naturalne, sztuczne lub z recyklingu.

Definicja porządkuje sposób rozumienia tego rodzaju drogi na potrzeby przepisów o ruchu drogowym. Ma znaczenie praktyczne przy ocenie, z jakim typem nawierzchni mamy do czynienia, zwłaszcza gdy droga nie jest wykonana wyłącznie z widocznego, nieutwardzonego podłoża, lecz została wzmocniona lub pokryta warstwą kruszywa. Same cechy powierzchni należy więc oceniać w połączeniu z budową jezdni i rodzajem zastosowanego materiału.