Drób

Termin „drób” w tej ustawie oznacza określoną grupę ptaków, które są utrzymywane przez człowieka w związku z konkretnym celem gospodarczym lub związanym z odtwarzaniem populacji ptactwa łownego. Nie chodzi więc wyłącznie o ptaki powszechnie kojarzone z hodowlą, lecz o szerszą kategorię wskazaną w przepisach.

Do drobiu zalicza się przede wszystkim kury, kaczki, gęsi, indyki, przepiórki, perlice i strusie, a także inne bezgrzebieniowce, czyli ptaki należące do tej samej grupy co strusie. Definicja obejmuje również gołębie, bażanty i kuropatwy. Sam gatunek nie wyczerpuje jednak znaczenia tego pojęcia. Istotne jest także przeznaczenie utrzymywania ptaków. Muszą one być utrzymywane w celu rozmnażania, produkcji mięsa, pozyskiwania jaj przeznaczonych do spożycia albo odtworzenia zasobów ptactwa łownego.

Definicja ma charakter funkcjonalny, ponieważ łączy wskazanie konkretnych rodzajów ptaków z celem, w jakim są one utrzymywane. W praktyce oznacza to, że dla zakwalifikowania danego zwierzęcia jako drobiu znaczenie ma nie tylko jego przynależność gatunkowa, lecz także sposób i cel jego utrzymywania. Pojęcie może obejmować zarówno ptaki hodowane dla produkcji żywności, jak i ptaki przeznaczone do rozrodu lub działań związanych z odbudową populacji ptactwa łownego.

W ustawie „Ochrona zdrowia zwierząt oraz zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt” definicja „drobiu” wyznacza zakres podmiotowy przepisów dotyczących tej grupy zwierząt. Ma to znaczenie przy stosowaniu regulacji służących ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych, ponieważ pozwala ustalić, jakie ptaki i jakie formy ich utrzymywania są objęte ustawowym pojęciem drobiu. Dzięki temu termin ten nie jest rozumiany wyłącznie potocznie, lecz zgodnie z określonymi w ustawie gatunkami i celami hodowli.