Drewno energetyczne

Drewno energetyczne to surowiec drzewny przeznaczony do wykorzystania w energetyce, którego właściwości nie pozwalają na przemysłowe zastosowanie. Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie „Odnawialne źródła energii.” i służy określeniu materiału, który może być traktowany jako źródło energii w ramach regulacji dotyczących odnawialnych źródeł energii.

Definicja obejmuje dwie grupy surowca:

• drewno o takich cechach jakościowych lub wymiarowych, że ma obniżoną wartość techniczną i użytkową, a przez to nie nadaje się do wykorzystania w przemyśle;
• surowiec drzewny stanowiący biomasę pochodzenia rolniczego.

W pierwszym przypadku decydujące znaczenie mają właściwości materiału. Drewno może nie spełniać wymagań potrzebnych do przemysłowego przetworzenia ze względu na jakość, rozmiar lub inne cechy wpływające na jego wartość techniczną i użytkową. Nie chodzi więc o każdy surowiec drzewny, lecz o taki, którego wykorzystanie przemysłowe jest niemożliwe. Z punktu widzenia definicji podstawą zakwalifikowania materiału jest jego obniżona przydatność do celów przemysłowych, a nie samo pochodzenie z drzew.

Druga część definicji odnosi się do surowca drzewnego, który jest biomasą pochodzenia rolniczego. W tym ujęciu istotne jest nie tylko to, że materiał ma postać surowca drzewnego, lecz także jego związek z biomasą pochodzącą z działalności rolniczej.

W praktyce pojęcie pomaga odróżnić surowiec przeznaczony do celów energetycznych od drewna, które może zostać wykorzystane przemysłowo. Ma znaczenie przy ustalaniu, jakie materiały mieszczą się w zakresie regulacji ustawy dotyczącej odnawialnych źródeł energii, oraz przy porządkowaniu kategorii biomasy wykorzystywanej do wytwarzania energii. Aby uznać dany materiał za drewno energetyczne, należy zatem ocenić jego cechy jakościowo-wymiarowe albo ustalić, czy stanowi biomasę pochodzenia rolniczego.