Art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) wprowadza mechanizmy umożliwiające organom administracji publicznej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w określonych sytuacjach. Przepis ten ma na celu wprowadzenie bardziej elastycznego i sprawiedliwego podejścia do stosowania sankcji administracyjnych, uwzględniając okoliczności konkretnego przypadku oraz cele, jakie mają być osiągnięte przez nałożenie kary.

#### § 1. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej

Zgodnie z § 1, organ administracji publicznej może odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, jeżeli spełnione są następujące warunki:

1. **Waga naruszenia prawa jest znikoma** - Oznacza to, że naruszenie prawa nie jest poważne i nie wywołuje istotnych negatywnych skutków. W praktyce oznacza to, że organ administracji publicznej musi ocenić, czy naruszenie jest na tyle nieznaczne, że nie wymaga nałożenia kary pieniężnej.

2. **Strona zaprzestała naruszania prawa** - Warunek ten zakłada, że osoba lub podmiot, który dopuścił się naruszenia, podjął działania mające na celu zaprzestanie dalszego naruszania przepisów prawa.

3. **Uprzednie ukaranie za to samo zachowanie** - Jeżeli za to samo zachowanie strona została już prawomocnie ukarana administracyjną karą pieniężną przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ może odstąpić od nałożenia kolejnej kary.

#### § 2. Wyznaczenie terminu na przedstawienie dowodów

W przypadkach innych niż wymienione w § 1, organ administracji publicznej może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:

1. **Usunięcie naruszenia prawa** - Strona musi przedstawić dowody, że podjęła działania mające na celu usunięcie skutków naruszenia prawa.

2. **Powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa** - Strona musi powiadomić odpowiednie podmioty o naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.

#### § 3. Odstąpienie od nałożenia kary po przedstawieniu dowodów

Jeżeli strona przedstawi dowody potwierdzające wykonanie postanowienia, organ administracji publicznej odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu.

### Wnioski

Art. 189f k.p.a. wprowadza istotne narzędzie dla organów administracji publicznej, umożliwiające bardziej elastyczne podejście do stosowania sankcji administracyjnych. Przepis ten pozwala na uwzględnienie okoliczności konkretnego przypadku i ocenę, czy nałożenie kary pieniężnej jest rzeczywiście konieczne do osiągnięcia celów sankcji. Dzięki temu możliwe jest unikanie nadmiernego karania w sytuacjach, gdzie naruszenie prawa jest znikome lub strona podjęła odpowiednie działania naprawcze.

Kodeks postępowania administracyjnego

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 184 Ordynacji podatkowej reguluje procedurę, jaką musi stosować upoważniony organ podatkowy przy występowaniu z żądaniem informacji od instytucji finansowych, takich jak banki. Przepis ten ma na celu zapewnienie równowagi pomiędzy potrzebą organów podatkowych do uzyskania niezbędnych informacji a ochroną prywatności i zaufania klientów instytucji finansowych.

**1. Zasada szczególnego zaufania:**
Przepis ten podkreśla konieczność zwracania szczególnej uwagi na zasadę szczególnego zaufania pomiędzy instytucjami finansowymi a ich klientami. Oznacza to, że organy podatkowe muszą działać z należytą starannością, aby nie naruszać tego zaufania bez uzasadnionej potrzeby. W praktyce oznacza to, że żądanie informacji powinno być dobrze uzasadnione i proporcjonalne do celu, który ma zostać osiągnięty.

**2. Ograniczenie zakresu informacji:**
Jeżeli umowa z bankiem lub inną instytucją finansową została zawarta przez podatnika wspólnie z innymi podmiotami, bank nie przekazuje informacji dotyczących podmiotów, których żądanie nie dotyczy. Jest to istotne zabezpieczenie, które ma na celu ochronę prywatności innych osób, które nie są objęte postępowaniem podatkowym.

**3. Zakres żądania:**
Żądanie musi określać zakres informacji, okres, którego informacje mają dotyczyć, oraz termin ich przekazania. Takie precyzyjne określenie zakresu żądania jest kluczowe dla zapewnienia, że instytucje finansowe przekazują tylko te informacje, które są niezbędne dla organu podatkowego.

**4. Klauzula „Tajemnica skarbowa”:**
Żądanie musi być oznaczone klauzulą „Tajemnica skarbowa” i przekazane w trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone”. Oznacza to, że informacje te są objęte szczególną ochroną i mogą być udostępniane tylko upoważnionym osobom. Ma to na celu zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem do wrażliwych danych.

**5. Uzasadnienie żądania:**
Żądanie musi zawierać wskazanie przesłanek uzasadniających konieczność uzyskania informacji objętych żądaniem oraz dowody potwierdzające, że strona odmówiła udzielenia informacji, nie wyraziła zgody na udzielenie upoważnienia do zażądania tych informacji, lub nie udzieliła informacji albo upoważnienia w określonym terminie. Jest to istotne, aby organ podatkowy mógł wykazać, że podjęto wszelkie możliwe kroki w celu uzyskania informacji w sposób dobrowolny, zanim wystąpiono z formalnym żądaniem.

**Podsumowanie:**
Art. 184 Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe procedury mające na celu ochronę prywatności i zaufania klientów instytucji finansowych, jednocześnie umożliwiając organom podatkowym uzyskanie niezbędnych informacji do prowadzenia postępowań podatkowych. Przepis ten wymaga od organów podatkowych działania z należytą starannością i proporcjonalnością, co jest kluczowe dla zachowania równowagi pomiędzy interesem publicznym a ochroną prywatności jednostek.

Dowody potwierdzające

Dowody potwierdzające w przepisach

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis

Prawo wodne1 przepis