Dowód legalizacji

Dowód legalizacji to potwierdzenie, że wobec danego przyrządu pomiarowego dokonano legalizacji. Pojęcie to, zdefiniowane w ustawie „Prawo o miarach”, obejmuje dwa możliwe sposoby takiego potwierdzenia: świadectwo legalizacji albo cechę legalizacji umieszczoną na przyrządzie pomiarowym.

Świadectwo ma postać dokumentu odnoszącego się do legalizacji przyrządu. Cecha legalizacji jest natomiast oznaczeniem umieszczonym bezpośrednio na tym przyrządzie. Oba elementy pełnią tę samą podstawową funkcję, czyli poświadczają, że legalizacja została dokonana. Nie są więc samą czynnością legalizacji, lecz jej zewnętrznym, możliwym do rozpoznania potwierdzeniem.

W praktyce dowód legalizacji łączy określony przyrząd pomiarowy z informacją o przeprowadzeniu wobec niego legalizacji. W zależności od zastosowanej formy informacja ta znajduje się w świadectwie albo jest widoczna na przyrządzie dzięki odpowiedniej cesze. Pozwala to odróżnić sytuację, w której legalizacja została poświadczona, od samego faktu posługiwania się przyrządem pomiarowym.

Znaczenie tego pojęcia w ustawie polega przede wszystkim na wskazaniu, co może stanowić potwierdzenie dokonania legalizacji. Definicja nie utożsamia dowodu legalizacji wyłącznie z dokumentem, ponieważ taką funkcję może pełnić również oznaczenie naniesione na przyrządzie. Istotne są zatem nie tylko forma potwierdzenia, lecz także jego związek z konkretnym przyrządem pomiarowym i funkcja poświadczająca.

W ujęciu praktycznym świadectwo lub cecha legalizacji są informacją, że dany przyrząd został objęty czynnością, której wykonanie ma zostać potwierdzone. Pojęcie może mieć znaczenie wszędzie tam, gdzie w ramach przepisów dotyczących miar trzeba ustalić, czy dokonanie legalizacji zostało wykazane w jednej z form wskazanych w ustawie.