Dotacja przedmiotowa

Dotacja przedmiotowa to forma finansowania ze środków publicznych przeznaczona na dopłaty do określonych wyrobów lub usług. Jej wysokość ustala się według stawki jednostkowej, związanej z liczbą lub wartością świadczeń objętych dotowaniem. Oznacza to, że dotacja odnosi się przede wszystkim do przedmiotu działalności, a nie do ogólnej sytuacji finansowej konkretnego podmiotu.

Dotacje przedmiotowe mogą być udzielane na podstawie przepisów ustawowych albo regulacji Unii Europejskiej. Szczegółowe zasady ich przyznawania, obliczania, dokumentowania i rozliczania określają właściwe przepisy wykonawcze. Przy ich udzielaniu powinno być zachowane równoprawne traktowanie podmiotów spełniających określone warunki.

W praktyce dotacja przedmiotowa służy najczęściej obniżeniu ceny lub pokryciu części kosztów świadczeń, które z przyczyn społecznych albo publicznych są sprzedawane poniżej kosztów lub wykonywane bez pobierania pełnej opłaty. Może również wyrównywać utracone wpływy powstałe wskutek ustawowych ulg albo zwolnień z opłat. Przykładami są dopłaty do krajowych kolejowych przewozów pasażerskich wykonywanych z zastosowaniem ulg, do usług pocztowych objętych ustawowym zwolnieniem z opłat, do publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego oraz do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych.

Wysokość dotacji może zależeć od liczby wykonanych usług, podstawy obliczenia ustalonej w przepisach, utraconych przychodów albo limitu środków określonego w budżecie. Przepisy mogą także regulować sposób zaokrąglania należnych kwot oraz terminy i tryb rozliczeń.

Dotacja przedmiotowa jest ujmowana w planach finansowych sektora finansów publicznych. Może stanowić także źródło finansowania samorządowego zakładu budżetowego, obok przychodów uzyskiwanych z odpłatnej działalności. Różni się od dotacji podmiotowej tym, że nie jest przeznaczona na ogólne funkcjonowanie oznaczonej jednostki, lecz na finansowanie lub dofinansowanie konkretnych wyrobów albo usług.