Dostępność drogi

„Dostępność drogi” to cecha opisująca, jak łatwo dana droga łączy się z pozostałą siecią drogową oraz w jakim zakresie można się na nią dostać bezpośrednio przez zjazdy. Pojęcie to odnosi się więc nie do stanu nawierzchni ani do samego prawa do korzystania z drogi, lecz do jej powiązania z innymi drogami i sposobu zapewnienia dostępu do niej.

Na dostępność składają się dwa podstawowe elementy:

• gęstość połączeń z innymi drogami, czyli liczba i rozmieszczenie skrzyżowań oraz węzłów, przez które droga łączy się z innymi trasami;
• zakres dostępu przez zjazdy, czyli to, jak wiele i jakiego rodzaju bezpośrednich połączeń prowadzi do drogi z przyległych terenów.

Pierwszy element pokazuje, jak droga jest włączona w sieć. Droga mająca wiele skrzyżowań lub węzłów może zapewniać więcej możliwości włączenia się do innych kierunków. Droga z niewielką liczbą takich połączeń ma bardziej ograniczoną dostępność od strony pozostałych dróg. Drugi element dotyczy dostępu bezpośredniego, zapewnianego przez zjazdy. W tym ujęciu znaczenie ma nie tylko samo istnienie drogi, ale również zakres miejsc, w których można z niej korzystać poprzez takie połączenia.

W ustawie „Drogi publiczne” pojęcie to porządkuje sposób opisywania funkcjonowania drogi w sieci i jej relacji z otoczeniem. Pozwala odróżnić drogę silnie powiązaną z innymi drogami i łatwo dostępną przez zjazdy od drogi, której połączenia są nieliczne albo której dostęp przez zjazdy jest ograniczony. Ma to praktyczne znaczenie przy ocenie roli drogi, jej powiązania z układem komunikacyjnym oraz sposobu organizowania dostępu do niej. Dostępność nie jest zatem jedną, prostą właściwością, lecz łączną oceną połączeń drogowych i dostępu realizowanego przez zjazdy.